To początek pierwszego wersu, a tu jego koniec

z drugim wersem sobie chodzę poprzez piśmienny bodziec

by nie zapomnieć o trzecim wersie - niejako jest w kontrze

bo czwarty wers pomieści tylko wewnętrzny odzew



Przez ten mdły proces tworzenia z pustki, piąty wers mozolnie

pokaże drogę szóstemu wersowi jak wejść w środek

tam spotka siódmy wers - koniec początku i nowy początek

by ósmego wersu nie ominęło dalsze kluczenie powolne



Sumiennie choć szczodrze z dziewiątym wersem wejść w trzecią zwrotkę

to sama przyjemność, wręcz można by rzec strzał w dziesiątkę

ona tylko napomknie jedenastemu wersowi, by wejść w tą notkę

tak jak się wchodzi do siebie, gdy dwunasty wers pod prąd mknie



On poprzez pośpiech spotka trzynasty wers mimochodem

gdy czternastemu wersowi głosi końca początek;

Niby nic dla picu w kwadrans, a piętnasty wers dowodem

na tylko pozorny marazm w głowie - szesnastym wersem to skończę...