Poszukując recepty na to, by przejść do porządku dziennego

nad tym, kiedy ten czas zleciał - wgłąb z pozoru biernego

obserwatora opiewam w coraz większą refleksję gdzieś wewnątrz

w akompaniamencie tego samego, co wokoło jest ze mną



Te same świecące pustki w drodze do kościołów

przypominają mi, że Bozia wciąż mnie wyciąga z kłopotów

natury egzystencjalnej - a wśród nich jest życie w chandrze mozołów

które opanowałem w swych powrotach z pracy do domu



Ludzi jak na lekarstwo na ulicach, które kradły, to co teraz smartfon

a gdy przyjdzie starość, to powie do nas po imieniu jak na złość

więc nie trudno mi teraz tak na poczekaniu zgadnąć

że czas dotknie tych niedotkniętych tą wirtualną z katastrof



Nie warto wycierać kurzu ze wspomnień, by do nich powrót musiał przyjemnie boleć

wystarczy że chodzę po wydeptanych ścieżkach powolnym wciąż krokiem

nawierzchnia zmieniana w marcu, by ukryć ślady kroków, i resztę wspomnień

już mieć tylko w głowie z czasów, gdy tamten asfalt roztopiło słońce



W spacerze tu i teraz odkurzona przeszłość zastała widok na przyszłość

a to potęguje z przekonań, że czas płynie za szybko

strawiony czas zjadałem na miejscu, a nie na wynos

dlatego z Bozią na szyi oraz w sercu, nie walczę z arytmią



Młodzieniec idąc nierównym krokiem marzy by być stoikiem i słucha

jak człowiek w podeszłym wieku pielęgnuje w sobie młodego ducha;

Głowa dorosłością skażona, lecz umysł nie zardzewiał wśród spraw

tak licznych w epizody raz po raz, które nagie należy w słowa ubrać