To jest teraz mój największy przywilej po tej nostalgii

w sobie zebrać ducha w pełni, by w siłę go przeobrazić

choć wiem, że czas w ruchach tętni, dziś wstrzyknę do wewnątrz zastrzyk

z odniesień zmian wśród spraw krętych - by byt w sens potem oznaczyć



Swym czynem w sobie potrafić po prostu być tu i teraz wszędzie i mądrze

łzy mym rezonem spotkań sił wgłąb z okrutnych ludzi w przejściach piętnem z rynsztokiem

ich wszystkie gorzkie morały to sojusz schyłków w przysięgach z pęknięć ich schorzeń

w tym liczne krnąbrne porady - rodowód ich dróg z dyletanctwem wszem i wobec



Gdy chcę zajrzeć pierwszy pod te warstwy udziwnień rad tylu

by mieć zaplecze życiowe: czar prysł - tu nic nie ma z ich słów

z życiem w parze, więc przytomnie sam w byciu żegnam ich trud

w przynętach stwierdzeń, by w korektach swych upiększać byt swój



Wśród pejzaży dróg mych życiowych, byt sensem samym w sobie

uśmiech mam, gdy znów z przyczyną w przyczynie mknie zamysł dążeń;

Tu jest tak - czyn mój tym czymś, co sili mnie przez dany moment

w ujęciach tych ulg, gdy wszystko czym żyję jest tak przydrożne