Pułapka potężnego umysłu - lecz cóż mi po nim...?

skoro nikt mi nie da gwarancji, by przed sobą się schronić

i przynajmniej na chwilę odpocząć od myśli pogoni

która nie czyni mnie szczęśliwym, pomimo kolejnych warstw zbroi



Własna świadomość nie pozwala mi na szczęście z kobietą

już go nawet nie chcę - bo weźmie różę, a we mnie zostawi beton

odwagi przez to mam pod dostatkiem, by o tym mówić

chociażby dlatego że nigdy nie potrafiłem się z miłością skłócić



Na szczęście mam w sobie na tyle ulgi, by odpuścić ten wiersz;

Odpoczywam od własnego stylu pisania, niczym więzień

który zaczerpnął powietrza, przez mozolny przymus

wejścia w strefę bezpieczną od wielokrotnych rymów



Mam po prostu potrzebę oczyszczenia, poprzez byle jaki wiersz

tyle waży kres wytrzymałości poprzez imperatyw w tle

wyluzowania - bo nie cierpię jak mnie boli głowa

przeładowana świadomością od słowa do słowa



Napisałem to wszystko powyżej w osiem minut z sekundami

lecz to żaden wyczyn obejść przymus wespół z łzami

związanymi ze zmęczeniem materiału w pędzie spisu

w ramach oczyszczenia - z zegarkiem w ręku przez dziesięć minut...