Jego treść jest mi bardzo bliska. Pozwól, Wando, że zabiorę ten przepiękny wiersz:)
Serdecznie pozdrawiam:)⭐️

To wiersz jak oddech między jednym, a drugim uderzeniem serca. Czarne motyle nie niosą mroku, a unoszą ciszę, w której czas mięknie i przestaje boleć. Wiatr oczyszcza, lecz to bezruch dojrzewa do prawdy. A gdy piasek przesypie się do końca, nie wydarzy się cud, tylko spokojne zetknięcie światów w jednym wnętrzu.
Pięknie :)
Pozdrawiam ciepło :)

Wrażliwość Autorki bywa "nie z tej materii" i w tym zjawiskowym wierszu to jest wyraźnie wyczuwalne. Mogę tylko rozczulony schylić czoła przed Poetką i Wierszem...

Przepięknie, refleksyjnie, poezja Wandziu, pozdrawiam ciepło z najwyższymi ocenami, szkoda, że nie można postawić dwóch szóstek, pozdrawiam ciepło.

Pod tym fantastycznym wierszem tak wiele napisano, że ja mały robaczek pozwolę sobie tylko zachwycić się głębią przekazy i pięknem poetyckim na najwyższym poziomie
Pozdrawiam Ciebie serdecznie Wandeczko pełna podziwu dla Twojego talentu

Przepiękny wiersz, taki spokojny, głęboki i poruszający. Wspaniała poezja.
Pozdrawiam serdecznie :)

To bardzo dobry, subtelny tekst. Całość pozostawia wrażenie dojrzałej, przemyślanej formy. Wiersz wyróżnia się lekkością obrazów i naturalnym rytmem, który dobrze współgra z jego nastrojem. Generalnie poezja wysokich lotów...

Passacaglia na solo fortepianowe... jest pełna spokoju, wręcz hipnotyzująca.
I taki jest ten wspaniały wiersz. Urzeka spokojem, pogodzeniem się, zagląda do duszy... i wnosi do niej spokój. Życie w zwolnionym tempie. Przyglądając się życiu z pozycji chwilowego 'zatrzymania' dostrzegamy piękno i sens w każdym jego przejawie. Dostrzegamy harmonię, a tylko w takim stanie możemy poczuć życie i przebudzenie:

"aż przebudzenie
przesypie się w klepsydrze".

Po takim 'przebudzeniu'/odrodzeniu... niebo spotyka się z ziemią w nas. Stajemy się łącznikiem świata duchowego ze światem materialnym. Piękna z brzydotą. Z kokonu, drogą przez poczwarkę... wykluwamy się - skrzydlatym motylem. Metamorfoza.

Czarny motyl ma bardzo bogatą symbolikę i cudnie wpasowuje się w treść wiersza:)
"uśmiecham się do czarnych motyli" - jestem w fazie pogodzenia się życiem, w fazie jego akceptacji. Jestem jednym z tych motyli... delikatnych, zachwycających, niewinnych i stworzonych dla piękna tego życia, bo życie powinno zachwycać.

Jesteśmy tutaj na Ziemi tylko przez chwilę... nie traćmy naszego cennego czasu. Życie i śmierć są ze sobą w nieodłącznej symbiozie. Wszystko ulega zmianom i przemianom w czasie. I my również im podlegamy. Nie ma nic złego w tym, że czasami pozwalamy sobie na "zaleganie w pustce", to jest kolejne stadium, przez które musimy przejść.

Przepiękny wiersz!
Jestem poruszona...
Zostawiam ocean gwiazd.
Najserdeczniej Cię pozdrawiam, Droga Wando:)

Czarne motyle znaczą o swojej sile...
Pozdrawiam ;-)

Bardzo głęboki wiersz, poruszający...
Czerń budzi smutek, tym bardziej czarne motyle, które krążą gdzieś w przestrzeni niczym smutne myśli...
Czasem mimo smutku można się uśmiechać. Między czernią znajdują się ciepłe wspomnienia, ważne słowa.
Klepsydra musi istnieć, aby odmierzyć czas smutnych uśmiechów od mglistego powrotu do istniejącej rzeczywistości, wśród której zaczną się pojawiać nieśmiałe promyki słońca.
Serdecznie pozdrawiam:)
5/6🌟

Sto procent poezji z piękną ilustracją muzyczną. W moim odbiorze kluczem do odczytania wiersza jest puenta. Stan pożądany jest wtedy, gdy niebo i ziemia stykają się w człowieku. Interpretuję, że chodzi o ich równowagę. Czarne motyle zwiastują wewnętrzną transformację. Oczyszczenie umysłu nie jest jednak chyba drogą do rozumienia. Ciekawa koncepcja, że "przebudzenie" trzeba przeczekać. Następnie powrócić do równowagi, i tu "ja" jest istotnym elementem poznania. Mocno tu gra "pustka". Może byc rozumiana jako siunjata albo jako to, co z tej świadomości wynika. I ja kocham ten wiersz.

Człowiek na w sobie pierwiastki boskie (niebo), ale i pierwiastki ziemskie, dlatego mocno stąpamy po ziemi, patrząc w niebo. Jesteśmy gdzieś "pomiędzy", lubię to słowo. Dobrze, gdy jest uśmiech, a czarne motyle - leciutkie i delikatne. Bardzo nastrojowy wiersz. Wiersz cichutki...

Co za chwila stworzyła ten obraz? Co za talent pozwolił zamienić ją w wiersz? Tu nie možna nic napisać, żeby nie trącić tej delikatnej , pięknej konstrukcji.
Pozdrawiam i gwiazdki wręczam.

Wando, dostarczyłaś dziś wzruszenia i poruszenia publikując nieziemsko piękny wiersz z TEJ puli...
Drogi AS przepadał za tym wierszem.
Wataha też i dziś przypomnieliśmy sobie wszystkie "studnie". To poetycka i filozoficzna uczta.
Domyślam się że Passacaglia g-moll tak brzmi na Twoim pianinie. Te same magiczne młoteczki w najwyższym rejestrze:)
Kłaniamy się i ściskamy Cię, Poetko:)

Jak zawsze wiersz, który zatrzymuje. Tytuł wpłyną mocno na moją interpretację. Pozdrawiam:)

Magiczny wiersz, opisujesz chwilę , w której umysł delektuje się spokojem. serdecznosci Wando:)

..ten wiersz pisany w rytmie muzyki,
swą linią prostą dobiega korytarzami
tak równoległymi,
że schody przeskakiwane lekko
dają znak wytchnieniu,
by wzbijać się z ziemi w niebo..

ps. jak się Pani domyśla dodałem do ulubionych:)
Pozdrawiam:)

pięknie ..to niebo zetknie się z ziemią ... pozdrawiam serdecznie ...

Wow, delikatna, subtelna poezja o ulotności, o przemijaniu, o ciszy. Wiersz promieniuje spokój i kontemplację, a ostatni wers zjednoczenie z naturą. Wszystko jakby w zwolnionym tempie. 6/5 Pozdrawiam Ciebie Wando niedzielnie.

W wieczorowej porze po dniu pełnym wrażeń
jest czas wyciszenia. To pora zatrzymania się,
pozbierania na nowo myśli.
Ślę moc serdeczności i pogody ducha:)

Wiersz o zgodzie na bezruch – czarne motyle spowalniają czas jak wachlarze, wiatr robi porządek w głowie, a reszta jest świadomym „zaleganiem w pustce”, dopóki przebudzenie nie przesypie się w klepsydrze i nie sklei znów nieba z ziemią w Tobie.
6/5

I to jest poezja właśnie!
Pozdrawiam serdecznie.