Przeczytałam artykuł o lekarzu Wiktorze Emilu Franklu, który był psychiatrą, więźniem obozów koncentracyjnych w czasie II wojny światowej. Uważał dążenie do znalezienia sensu życia za jedną z podstawowych potrzeb człowieka natomiast utratę sensu życia uważał za ważny czynnik patogenny nerwicy, depresji. Frank wypowiedział: „Człowiek nie jest stworzony do szczęścia, ale do sensu”, obserwował, że w obozie zagłady ginęli najszybciej nie najsłabsi fizycznie, ale ci, którzy tracili sens życia. Dla Frankla niezwykle ważne było, aby niezależnie od sytuacji nie tracić sensu życia i woli walki. Jak pisał: „Na świecie nie ma nic, co tak skutecznie pomogłoby przetrwać nawet w najgorszych warunkach, jak świadomość, że życie ma sens”. Dla niego samego motywacją utrzymującą go przy życiu była chęć odtworzenia pracy habilitacyjnej z zakresu logoterapii zniszczonej przez gestapowców.

Piszę o tym, bo Twój piękny wiersz, Wando, dotyka tematów człowieka, istoty nieidealnej, kruchej, zagubionej, próbującej nadać sens bezsensowi. Siła i jednocześnie kruchość kropli Ruperta, to człowiek z wrażliwą psychiką.
Pozdrawiam Cię, Wando z wielkim uznaniem dla Twojego wiersza i talentu:-)

W każdej strofie można znaleźć aluzje do nauk filozoficznych, psychologicznych, fizycznych, kosmologicznych. Znakomite studium człowieka w nieskończonej ilości zależności i uwarunkowań.
Jakże dzielnego.
Umiejącego to przetrwać i jeszcze tworzyć, kochać i jeszcze do końca mieć nadzieję że to ma sens;
mimo ewidentnej niewoli w jaką został "włożony".
Wiersz wolny ale ma piękną melodię, zwłaszcza czytany na głos.
Ty nie tylko piszesz ale też komponujesz poezję.
Wilki bardzo lubią Twoje niezwykłe wiersze o człowieku i jego drodze. Przesyłamy wyrazy uznania i serdeczności, Poetko:)

Mocny i poruszający wiersz. Każdy uczy się i poznaje świat na swój sposób, każdy wyciąga z tej nauki coś innego.
Pozdrawiam serdecznie :)

Poezja erudycyjna -niedościgniona.
Ukłony do ziemi samej z podziwem.
Taka intuicja mnie naszła, że pozwolę sobie sparafrazować Koheleta:

jest w wielkiej mądrości
wielkie utrapienie
pomnażajac wiedzę
pomnażasz cierpienie

Padam do nóg, gwiazdy sypiąc.

To kosmologia w kieszeni – „wolność w zależnościach” i „lustro w lustrze” rozkręcają złudzenie nieskończoności, po czym wchodzą „pobocza drogi donikąd” i nagie „bez kawałka szkiełka”, jakby sens był tu tylko ekstraktem do połknięcia, gdy nadzieja dogasa.
6/5

Podoba mi się 🤗

Przy końcu butelki,
na wypadek wszelki.
Dla końca szkolnej drogi,
przyjaźni końca wielkiej.
Gdy już nie ma zazdrości,
na starość , bo rwa.
Na pohybel przemijaniu
dla krańca miłości...

bez wiary, że coś pomoże

jest w końcu do przełknięcia...,

a czasem przeciwnie,

to nasze "O Boże!"

Poszukujemy prawdy. I każdy jakąś swoją prawdę znajduje. Dla niego prawdziwą, bo w nią wierzy.
[Ale np. jeśli wierzymy w wielki wybuch - stwierdzenie "przed wielkim wybuchem" nie ma dla nas sensu. Dla wierzących wielki wybuch był przecież początkiem czasu (a czas w przeciwieństwie do przestrzeni) jest jednokierunkowy). Tu muszę dodać że obecnie "moda na wielki wybuch" wśród fizyków i kosmologów wygasa. Jak było na prawdę - nie wiemy, Jednak niektórzy uważają, że "bardziej obiecujący" jest model pulsującego wszechświata i że dzisiejsze jego rozszerzanie się za kilka bilionów lat się zatrzyma i rozpocznie się kurczenie. No cóż... Pożyjemy, zobaczymy (he he he)...]

Klękam! Niesamowity wiersz Fantastyczne metafory i filozofia
Muszę przespacerować się do Larisy przeczytać Jej wiersz i wrócić pod Twój wiersz Wandeczko ponownie Zobaczę, czy inaczej za drugim razem odbiorę przesłanie wiersza.
Pozdrawiam serdecznie Ciebie Wandeczko i znowu brakuje mi gwiazd na niebie...

Gdyby esej i poezja miały dziecko…
Tak właśnie odbieram ten wiersz.

Z pewnością jest to utwór skłaniający do namysłu. Czytam go dziś kolejny raz i wciąż odnajduję w nim nowe smaczki. Byłam wcześniej u Larisy i czytałam wiersz, z którym ten wchodzi w swoisty dialog.

Obie jesteście poetkami, które szczerze podziwiam — za technikę i za piękno słowa. Dlatego z ogromną przyjemnością śledzę również Wasze rozmowy w komentarzach.

Nie pokuszę się dziś o zestawienie obu wierszy. Staram się jeszcze każdy z nich osobno przetrawić.

Twój wiersz — w moim skromnym odbiorze — jest głęboko filozoficzny. Bardzo lubię poezję operującą zmienną skalą: od kosmosu po mikrokosmos, przez jednostkę i refleksję filozoficzną, aż po Słońce, które istnieje jakby po to, by uświadomić nam, że samo światło nie wystarczy — potrzebuje medium, by się rozproszyć lub skoncentrować. Przecież od małego promyka płonęły lasy, a ten sam promyk, w deszczu, tworzył tęczę.

Podmiot w wierszu staje się skutkiem, a nie sprawcą. Zostaje przeniesiony przed Wielki Wybuch, a może nawet przed samo pojęcie powstanie świata — jakby jego istnienie zostało wcześniej wpisane w trajektorię losu, jakby było czymś wydobytym z kontinuum czasu. Finalnie jednak zostaje pozbawiony swojej wyjątkowości. Bo czy bez poznania może istnieć wolność? Dramat jednostki okazuje się niczym, a jedyne, co pozostaje podmiotowi, to tworzyć — by w ten sposób próbować przeciwstawić się nicości.

Mała anegdota: mój ojciec robił kiedyś „nieskończone lustra”. Choć w nazwie były nieskończone, w rzeczywistości poddawały się kątowi światła, a liczba odbić była skończona. Gdy byłam młodsza, bardzo mnie to rozczarowało. Wydawało mi się, że ojciec jest czarodziejem i maluje mi okna prowadzące do każdego miejsca na świecie — wystarczy poznać zaklęcie, by móc się tam przenieść.

A dziś pozostaję z pytaniem:
czy nieskończoność jest jedynie złudzeniem percepcji?

PS. Ta szklana kijanka, która ulega dezintegracji przy najmniejszym naruszeniu ogonka — prze-fantastyczna.

Poruszający wiersz... bardzo mocne obrazy. Zostaje w głowie...

Znakomity.

Tytuł intryguje...
Zastanawiamy się, jacy jesteśmy.
Patrząc na zachowania człowieka, można czasem powiedzieć, że człowiek jest przeciwieństwem...
Jego zachowanie budzi wiele kontrowersji.
Doskonalimy się jednak bez przewy, często na własnych błędach.
Kiedy powstaliśmy i czy jesteśmy jedynymi istotami w Kosmosie - nie wiemy.
Wydaje się, że istniejemy na początku poznania Wszechświata; może istnieć wiele istnień o wyższym stopniu rozwoju.
Czytałam niedawno o Anunnaki, opisanych na sumeryjskich tabliczkach.
Dla mnie to wyższa kultura, przybyła kiedyś do nas.
Może wraz z planetoidą Bennu:)
Prawdopodobne też jest, że istniejemy w przeszłości, teraźniejszości i w przyszłości...
Perspektywę Słońca znamy - ale mamy jeszcze wiele czasu:)
Zanim nasza gwiazda przestanie istnieć - może będziemy już w innej galaktyce, w innym wymiarze czasoprzestrzeni...
Emanujemy energią - ona zostaje na zawsze, a my wraz z nią:)
Świetny wiersz - do przemyśleń....
Serdecznie pozdrawiam:)
5/6 gwiazd dodaję.

Przewspaniały utwór!

Jestem pod ogromnym wrażeniem jego znakomitej treści, pisanej oświeconym umysłem.
Twoja poezja skłania do przemyśleń, prowadzi czytelnika w te rejony ludzkiego przeczucia... o których istnieniu, człowiek często nie zdaje sobie sprawy.

Niezwykle olśniła mnie fraza:
"w przywiązaniach jak w kroplach/księcia Ruperta". - genialna!, a początkowy wers:
"wszystko co go spotyka - /czekało na tej ścieżce". - odsłania kurtynę... znakomitej narracji aż do odkrywczej puenty, kierującej czytelnika w stronę nadziei, co świetnie wyraża również tytuł wiersza.

Nie wiem jak mam Tobie, Droga Wando, dziękować za tak piękną dedykację. Czuję ogromne wzruszenie. Rzeczywiście nasze wiersze pięknie dialogują między sobą. To niesamowite! Dla mnie to wyjątkowe uczucie, bezcenne:) Dziękuję z głębi serca:)

Zostawiam oceany gwiazd. Pozwól, że zabiorę Twój wiersz do moich ulubionych.
Najserdeczniej Cię pozdrawiam, Droga Wando:)

Bardzo przepiękny wiersz

Wiersz zatrzymuje problemami do głębszej zadumy.
Jeśli myślimy, obserwujemy, świadomie podejmujemy
decyzje, to jest nadzieja bycia sobą w tym gąszczu
niemożności.
Ślę moc serdeczności i pogody ducha:)

Interesujący tytuł, tym razem nie na 'obraz i podobieństwo', jest jednocześnie odbiciem porządku świata i jego sprzeczności.

Od początków balansujemy miedzy światem przyczyn i skutków, a wszystko jest już od zarania w nasz życiorys wpisane - ponoć. W kosmicznej skali – kim jesteśmy, co robimy tu na Ziemi?
Uwikłani/ograniczeni w codzienne doświadczenia, powiązania i obowiązki próbujemy w tym świcie ograniczeń znaleźć wolność.
Czy w ogóle jest to możliwe, skoro nasze decyzje są zależne od naszych doświadczeń, przeżyć.
Czyżby KTOS nas prowadził przez życie, kierował nasze myśli po swoich własnych ściekach?
Jeśli tak, to jaki ma to sens? Musimy to rozumieć, czy mamy się dać prowadzić jak ‚baranki na ofiarne ołtarze‘?
„gdy nadzieja umiera“ - może w chwili śmierci ona właśnie się rodzi?
Głęboko refleksyjny wiersz, pozostawia więcej pytań niż odpowiedzi. 6/5 Serdecznie Ciebie Wando pozdrawiam.

Intrygujący wiersz, o dramacie poznawania, a raczej niepoznawania tego, co istnieje. To prawda, że wolność poznawania jest tylko wybieraniem kolejnych zależności. To prawda, że zgłębianie tajemnic jest rodzajem zniewolenia, a uczciwość wymaga uznania prawa przyczyny i skutku. "Woda święcona w oczach" może przeszkadzać w poznaniu racjonalnym, ale może za to rozświetlać inną drogę:) Nasze wytwory, jakkolwiek nietrwałe by były, zasługują jednak na co najmniej pobłażliwość, skoro są wznoszone przeciwko "pozaludzkiemu chaosowi", mówiąc językiem Stanisława Brzozowskiego. Cóż innego ma zrobić umysł wobec otchłani? Nie mogąc poznać obiektywnej, ostatecznej rzeczywistości, buduje coś własnego, chwiejnego i jednak zachowuje nadzieję na sens. Skoro ta bezdenna otchłań wygenerowała z siebie coś tak fantastycznego jak świadomość i jaźń, to może jednak jes6 dla nas nadzieja:) Pozdrawiam serdecznie:)

trudno mi się odnieść do Twojego wiersza ... szanujmy siebie wzajemnie ..itd ... kto pragnie ten wierzy ...ten co myśli inaczej ... to chociaż itd ... pozdrawiam, serdecznie ... mam zięcia Araba i jego wiarę szanuję a on na moją wiarę nie pluje ... i córka wiary dla męża ...nie zmieniła ...pozdrawiam, serdecznie ...

Intrygujący tytuł z próbą rozszyfrowania w wierszu bez nadziei na końcu.
Pozdrawiam gwieździście.