Te harpie z cechami ludzkimi i zwierzęcymi oraz drapanie w miejscach wstydliwych, to dla mnie jakby podpowiedź, co moze byc powodem zwatpienia dla peela. Mam wrażenie, że jest to drugi człowiek, który trzyma się kurczowo, wręcz boleśnie, jakby szponami – tego, co instynktowne i mało wzniosłe. Wysysa z nas ducha optymizmu patrzenie na swoiste zezwierzecenie ludzkich zachowań. Ogłupienie, cynizm oraz ignorancja. Uderza zestawienie "tłustej duszy" z zakurzonymi półkami z książkami. Zatrzymanie się w poszukiwaniu nieustannym wprowadza w życie swoisty bezsens. Staniecie w bezruchu myśli zabija nawet życie duchowe. Tu dlatego wybrzmiewaja te zbitki z Różewicza.
Wiersz trochę jak wyrzut sumienia własnego, ale w stosunku do społeczeństwa. Zastanowiłem się czy i do mnie pasuje.

Sorki, że tak późno, ale ostatnio niezbyt mnie tu dużo z uwagi na inne zajęcia w realu.
Pozdrawiam Cię. Hej ho!

Duchy zwątpienia przychodzą nirproszone i odchodzą kiedy chcą. Trzeba umieć je akceptować. Tak myślę.
Pozdrowienia!

Myślę, że jesteśmy tu tylko przejściowo, by dążyć do wyższego Ja. Dusza jest wieczna, ciało umiera, kiedy wracamy. Pozdrawiam

Dobre wiersze o moim ulubionym poecie zawsze czytam z przyjemnością. Ten niezwykle udany. Pozdrawiam.