Zgadza się. "Bo więcej waży jedna dobra strofa, Niż ciężar wielu pracowitych stronic." - Czesław Milosz "Traktat poetycki". Pozdrawiam i dziękuję:)

Odchodząc trochę od tematu wiersza, powiem Ci tylko, że mam nieustanny niedosyt, jeśli chodzi o recepcję poezji Miłosza w kraju, o naszym portalu nie wspominając. Nie bardzo rozumiem, dlaczego wśród ludzi piszących wiersze tak mało jest fascynacji poezją człowieka, który wśród wielu znakomitych znawców światowych, podkreślam: światowych, jest uważany za jednego z największych, a według niektórych, za największego i najważniejszego poetę epoki nowożytnej na świecie! Już ten fakt powinien być fascynujący dla rodaków, którzy jak wiadomo uwielbiają tematy z gatunku "Słoń a sprawa polska". Ale jakoś w tej sprawie to nie działa. Kierunek miłoszowej ekspresji poetyckiej ukierunkowanej na dociekanie podstawowych problemów egzystencjalnych, filozoficznych i religijnych, jest teraz wiodący w poezji , szczególnie amerykańskiej, gdzie poetyka lirycznych wzruszeń, kwiatków siedzących na ptaszkach czy może odwrotnie, dawno już minęła. Pozdrawiam serdecznie i dziękuję za odwiedziny:)

Ciekawe porównanie Ci się ułożyło w tym kontekście. Pozdrawiam:)

Wiersz proponuje pewne myślenie o rzeczywistości w kontekście poezji. Widocznie podmiot liryczny wiersza nie uważa, że dobrze jest jak wiersz jest lustrem, w której przegląda się tylko Pani Poezja, ale, że lustro to powinno odzwierciedlać rzeczywistość. Serdecznie dziękuje za Twoje odwiedziny w moim grajdołku. Pozdrawiam:)

Dlatego "istnienie" powinno być nieustannym powodem entuzjazmu poetów. Taki entuzjazm jest możliwy tylko wtedy, gdy wierzymy, że istnienie świata jest przygodne, czyli nie jest stanem koniecznym, lecz darowanym. Pozdrawiam serdecznie:)

Pięknie i ciekawie to stawiasz - bo „dlaczego jest coś” to pytanie, które nie daje się zamknąć w definicji, tylko wraca jak echo w codzienności.
Może właśnie poezja jest po to, żeby tej „trudności istnienia” nie uprościć, tylko ją unieść i jeszcze nie zgubić po drodze człowieka.

Tak, utrafiasz w sedno ze swoim komentarzem. Istnienie świata jest samo w sobie dla mnie zagadnieniem jako takim i to nie tylko w świetle słynnego, ogólnie znanego metafizycznego zapytania Leibniza: "Dlaczego jet tak, że w ogóle coś istnieje, a nie jest tak, że nie ma nic, przecież nic jest łatwiejsze niż coś?" "Trudność" istnienia jest przedmiotem moich kontemplacji w wielu wierszach. Pozdrawiam serdecznie:)