lecą na księżyc
ale najpierw przez garderobę
tam ktoś przypina im noc
na rzepy

​pył sypią z worków po cemencie
z datą ważności: lipiec sześćdziesiąt dziewięć
z pieczątką "efekt specjalny - nie wdychać zbyt głęboko"


​reżyser pali szesnastego papierosa
dłubiąc w zębach wykałaczką z kości słoniowej
otrząsa popiół z marynarki prosto na europę
a peta gasi w popielniczce zrobionej z globusa
i mówi:
panowie historia nie potrzebuje prawdy
historia potrzebuje dobrego oświetlenia

​wszechświat to tylko stary dywan
który trzeba porządnie wytrzepać z gwiazd
żeby pod spodem było widać
wyłącznie nasz głód cudów
ten sam który zaspokajamy
wylizując jogurt z wieczka
w oczekiwaniu na zbawienie w promocji

​idą po sznurze napiętym między
przepaścią a zachwytem
lekcy jak kłamstwo
ciężcy jak czas antenowy

​ktoś zza kamery szepcze:
grawitacja cięta po kosztach
proszę o skok o większej amplitudzie symbolu
żeby naród poczuł lekkość
której nie ma w płucach


​Armstrong robi krok
ale najpierw testuje wieczność
na podłodze oznaczonej taśmą

​potem już tylko powolne wyćwiczone
udawanie nieskończoności

​flaga wbija się w grunt
który drży od klimatyzacji


​a orzeł na hełmie
ma jedno skrzydło krótsze
bo odlewy robił krewny scenografa

​nieskończoność
ma twarz zmęczonego technika
który za kulisami
reperuje Drogę Mleczną szarą taśmą klejącą

​więcej dumy mniej człowieka

​więc pompują krok cień milczenie
aż cisza pęka zgrzytem styropianu

​dźwiękowiec natychmiast wyrównuje poziom pustki
na ziemi

​a prawda leży w kącie
jak oskórowany anioł
którego nikt nie chce ubrać
bo kostiumy mają lepsze fasony
niż naga rzeczywistość

​łykamy ten kosmos jak przeterminowany tran
który ma nas uleczyć z lęku przed własnym cieniem
choć wiemy że gwiazdy to tylko odpryski emalii
z wanny w której rdzewieje milczenie

​w studiu noc zaczyna się łuszczyć

​krawędź odchodzi od krawędzi
jakby ktoś źle przykleił wszechświat na ślinę

​technik zbiera gwiazdy do wiadra
z napisem: "do użycia przy kolejnych apokalipsach"

​scenograf pyta:
a jeśli ktoś zauważy szwy na niebie?

​reżyser śmieje się jak bóg
który właśnie dostał przelew
i mówi spokojnie:
jeśli nie uwierzą to i tak będą chcieli uwierzyć
bo prawda nie ma dekoracji
a człowiek bez dekoracji zaczyna widzieć własne dłonie
w których odbija się księżyc
jak bańka mydlana pełna pyłu i powietrza
a tego nie przewiduje scenariusz

​dokręcają śruby
w hełmach
w narracji
w historii
aż głowy idealnie pasują
do środka kłamstwa

​gdy kończą gaszą księżyc
światło znika
zostaje tylko swąd spalonych bezpieczników
i lekki niepokój
że może nie chodziło o to czy tam byli
tylko o to jak bardzo brakowało nam oklasków

​wypatrują sygnału z góry
z orbity z nieskończoności
a wszechświat to tylko czarna skrzynka
którą ktoś wyrzucił na śmietnik historii
z napisem: brak części zamiennych do duszy

​reżyser zwija niebo w rulon
pod pachę bierze gwiazdy jak zbite bombki
i wypluwa na podłogę ostatni łyk prawdy
która smakuje jak ciepła woda z kranu
w mieście gdzie dawno odcięto rury
gdy kupujemy bilet na seans
w którym jedynym efektem specjalnym
jest nasze własne naiwne: jeszcze raz

że każdy krok był tylko cieniem
który uczy patrzeć w próżnię

​wszyscy jesteśmy tylko powidokiem po żarówce
którą ktoś wykręcił zbyt brutalnie
zostawiając w siatkówce oka dziurę w kształcie cudu
przez którą teraz wycieka nam reszta świata
prosto w piasek pod stopami
którego nie ma


​aż w końcu ktoś na ziemi
podnosi wzrok i widzi nie księżyc
tylko własny pokój
zagracony nadziejami
i zaczyna klaskać

​bo w świecie iluzji
tylko to klaskanie jest prawdziwe

​jedyny dowód na to
że wciąż mamy dłonie
choć już dawno
starliśmy z nich linie papilarne
o szorstki papier ścierny cudzych snów