szukam Cię

moja dusza to piach
który uczy się Twojej rzeźby

a Twoje imię kroplą wody
spadającą z wysokości światła

piję ją
a pragnienie wybucha nowym głodem

Twoja obecność
jest jak cisza świtu

kiedy świat jeszcze nie mówi

a wszystko już oddycha Tobą

dotykasz mnie nie ręką
lecz spokojem który nagle
rozjaśnia krew

dajesz mi łaskę jak chleb
łamaną w milczeniu

a ja wracam po nią
wciąż
i wciąż

bo jedna kromkanie wystarcza sercu

Twoja miłość
jest jak oddech matki nad kołyską

dziecko
jeszcze nie zna Twojego imienia
a już żyje Twoim ciepłem

Twoje przebaczenie jest rzeką

płynę w niej i czuję
jak spadają ze mnie kamienie dni

a jednak
gdy wychodzę na brzeg
znowu jestem spragniony

Twoje światło jest ogromne
jak niebo które nie zna ścian

a jednak
dusza chce jeszcze

więcej
Twojej cierpliwości

więcej
Twojej łagodności

więcej
Twojego milczenia
które rozumie wszystko


bo człowiek jest studnią
bez dna
​i to jest ten ból słodki
jak plaster złotego miodu
gdy Twoja nieskończoność rozpycha ciasne brzegi
i pękają szwy mojej śmiertelności

​wtedy wlewasz we mnie ocean

i choć woda rośnie
po same brzegi serca
głębina wciąż pozostaje
otwarta

gdybym był syty
oznaczałoby to
że jesteś mniejszy
od mojego serca

ale mój głód
jest jedyną miarą
Twego nieskończenia

kocham Cię

jak dziecko kocha światło
którego nie potrafi objąć

i wiem
że będę pił Twoją obecność
przez całe życie

a i tak
odejdę z ziemi spragniony
Twojej miłości

bo dusza nie szuka Boga
żeby przestać pragnąć

dusza szuka Boga
żeby pragnienie stało się wieczne