Stań się

albo

od początku...

Zaczęłam od początku, od początku, od początku. Cały wiersz jest tym jednym błaganiem "stań się” ale jednocześnie: nie rób tego... Pozostań cieniem. Nie niszcz mojego pragnienia.

Pozdrawiam Cię Jacku, naj...

p.s. Jakiś czas temu wysłałam Ci meila

To jeszcze nie miłość. To dopiero opis gotowości do niej. Jednak uczucia są tu tak nasycone, że nie ma wątpliwości: ta gotowość za chwilę wybuchnie wielkim płomieniem...

Pięknie! W rozpaleniu...

"bezdotyk
zmieniający dłonie w popiół".

Cała nasze wyobrażenie o miłości... bez jej dotyku, zamienia się w popiół.
Instynkt jednak nie daje za wygraną. Podświadomie pragniemy kochać...

6/5.
Serdecznie Cię pozdrawiam, Migu:)

Czytam. Czytam.
Wracam i znowu czytam.

Takich wierszy się nie komentuje.
Je się PRZEŻYWA...
"bo dopiero pęknięcie
uczy materię
że była całością" - ten fragment zatrzymał mnie najmocniej.
To wielki przywilej móc czytać Cię w tak głębokiej odsłonie...
"Za(nie)mówiona"

"pisałem to
nie znając cię

nie wiedząc
jak mówisz tak
i jak gęstniejesz w drzwiach" - pisać o miłości jako o uczuciu, które jeszcze nie jest przepełnione konkretną osobą, to duża sztuka. Bardzo duża. A Ty to zrobiłeś doskonale.
Zakończenie jest pięknym zaklinaniem rzeczywistości.
Pozdrawiam :-)

Opisujesz tu miłość niemal abstrakcyjną, niematerialną, kosmiczną. To uczucie jest bardzo intensywne, ale fizycznie nieobecne, jakby ta miłość istniała poza ciałem.
6/5 Serdecznie pozdrawiam.

Interpretuję twój utwór jako wyznanie miłości w stosunku do kogoś, bądź też do samej miłości jako uczucia. Dla mnie jest tu dużo ukrytych znaczeń co jest zresztą bardzo na plus w poezji pozdrawiam serdecznie 😉

Pragnienie wymarzonej ukochanej
jest oryginalne i wręcz utopijne.
Jednak nie trać nadziei. Kochaj i
bądź kochany w spełnianiu
oczekiwań.
Ślę moc serdeczności i pogody
ducha:)

"jak system
który w samym jądrze kodu
odnajduje błąd
o kształcie twoich ust”

Ten fragment jest dla mnie momentem przejścia — z poezji emocji w poezję struktury. To już nie jest opis uczucia, ale pokazanie, że miłość działa jak ingerencja w sam rdzeń istnienia. Nie pojawia się na powierzchni, tylko w jądrze kodu — jako błąd, który jednocześnie niszczy i objawia sens.

Pięknie budujesz napięcie pomiędzy bezcielesnością a nieuchronnością ucieleśnienia — jakby uczucie istniało wcześniej niż ciało, wcześniej niż język, wcześniej niż gest. Grawitacja pojawia się zanim pojawia się materia. To „przed” jest w tym wierszu najbardziej poruszające.

Miłość jawi się tu jako zjawisko przedjęzykowe — coś, co milczy „jak zwierzę z pyskiem pełnym światła”. I może właśnie dlatego dotyk byłby zdradą: bo skróciłby drogę, która musi pozostać napięciem.

Zaskakuje mnie to tym bardziej, że wczoraj w autobusie szkicowałam mapę myśli do wiersza o roboczym tytule „Eros”. Jakbyśmy niezależnie krążyli wokół tej samej osi. Może to wiosna tak przestawia nam wewnętrzne bieguny.

Zabieram ten fragment ze sobą ten wiersz do ulubionych, właśnie za ten fragment, który jest iście ponadprzeciętny.

Ściskam =ciepło i dziękuję, za możliwość przeczytania Cię dzisiaj

Jestem w stanie wczuć się w rolę ...
Zanim dotknie się tu ciała, miłość już działa – jak lęk przed snem, jak sól pamiętająca łzę, jak nacisk, co bez bólu przesuwa pod stopami całe kontynenty. Im dalej, tym wyraźniej widać, że to uczucie jest „przed”: przed dotykiem, przed imieniem, przed poznaniem – gorące jak gwiazda tuż przed zapadnięciem, a jednak uparte, bo domaga się, żebyś wreszcie była naprawdę.
Albo przyjdź i zostań na serio, albo pozwól mi cię w sobie wyżłobić od zera – bo ja już nie umiem udawać, że wystarczy sam cień.
6/5