Twoje Wiersze - Cisza

Cisza

rymowany

2026-01-17 12:10

Strofa saficka mniejsza

Cisza jest mową, którą wieczność włada,
w niej czas się kruszy, ciemny i ponury.
Im bliżej świata, tym mroczniejsza prawda
prawem natury.

Im bliżej świata, tym głośniej brzmią kroki,
nie słychać rzeki, jej szemrzącej wody.
Tylko na niebie puchowe obłoki
pełne urody.

Nie słychać szumu traw i liści w parku,
i ptaków śpiewy umilkły w gęstwinie.
W gwarze miast wrzawa niby na jarmarku,
świat w zgiełku ginie.

W ciszy wieczności, w ostatniej godzinie,
myśl wiatrem gnana opuści cię w znoju.
Z ostatnim wdechem, w Hadesa krainie –
zaznasz spokoju.

autor

LydiaDel

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

4 razy

Oceny tego wiersza są jeszcze niewidoczne, będą dostępne dopiero po otrzymaniu 5-ciu ocen.

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Krystek

godzinę temu

Cisza uspokaja i zmysły wyostrza.
Lepiej widzimy, czujemy i siebie
słyszymy. Piękny wiersz w zadumę
wprowadza.
Serdecznie i radośnie pozdrawiam:)

andrew

dwie godziny temu

Pięknie, bardzo
Osobiście lubię cieszę.

Spokój jest fajny,
a cisza koi ,
do chwili ,
aż nas zaniepokoi.

Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

sturecki

trzy godziny temu

Wychodzi na to, że cisza u Ciebie nie jest brakiem dźwięku, tylko władzą wieczności, która kruszy czas jak suchy tynk. Fajny kontrast robisz między światem a ciszą: im bliżej miasta, tym więcej kroków i jarmarku, a mniej rzeki, drzew i ptasiego sensu. I dopiero w „ostatniej godzinie” człowiek dostaje spokój, jakby cisza była nagrodą po całym życiu hałasu.
6/5

Migrena...1^(*)

trzy godziny temu

Leo.

kocham ciszę jako stan.

kocham ciszę jako słowo.

bo to piękne słowo jest.

i gdy czytam Twój wiersz, czuję, jak cisza staje się nie tylko brakiem dźwięku, lecz samą istotą bytu.

filozoficznie to jak przestrzeń między myslami, w której czas się kruszy i każda chwila ma swoją wage .

Twoje słowa przypominają, że nawet w zgiełku świata istnieje subtelny porządek, a w ostatnim oddechu spokoj nie jest ucieczką, lecz powrotem do naturalnej harmonii którą możemy się delektować.

to piękne i delikatne spojrzenie, które nie tylko opisuje ciszę lecz pozwala ją poczuć, objąć myslą i sercem .

i ja ją tak obejmuję !

niezwykły wiersz.

tak bardzo bliski mojej duszy .

pozdrawiam Leo :)