potężny głaz nad brzegiem
zaokrąglony wiekową historią
spojrzał na mnie zachęcająco
jakby chciał mi zdradzić
swoje tajemnice

usiadłam na kamiennym tronie
pieszczonym ostatnim promieniem
oddając się marzeniom

to nie jest sen
to rzeczywistość
jak niebieskie algi w jeziorze

wpadający do jeziora
strumyk
tańczył u moich stóp
z lekkością baletnicy
goniąc za wiecznością

przemykając melodyjnie
po kamiennym podłożu
wypłukiwał wodne wspomnienia
gubiąc je w nadbrzeżnym piasku

uspokajająca monotonia

świat zatrzymał się
w stoickim spokoju

niechcąco kieruję wzrok
ku przestworzom

na podwieczornym niebie
dostrzegam nagle
nabrzmiałą deszczem chmurę

za późno

już bębnią w rytm staccato
pojedyncze krople
mieniąc się
tęczowymi barwami
w zachodzącym słońcu

przebijają wodną taflę
perfekcją wirtuoza

przymykam oczy
i całkowicie oddaję się
magii deszczowego koncertu

ta mistrzowska kompozycja
zapiera mi dech

początkowo cicho
tajemniczo
to znów żwawo
wesoło
bębniąc po kamiennych głazach
to na nowo
delikatniej
miękko opadając
na ożywioną przyrodę

deszczowe preludium Chopina

upajam się
tym fenomenalnym
odczuciem

zamieniam się w słuch
oddając się całkowicie
czarodziejskiej chwili

nagle cisza
deszcz ustał
koncert dobiegł końca

pozostał przesiąknięty
deszczem słuchacz

oczarowana
niesamowitym przeżyciem
zapomniałam o owacjach