Pamiętam pierwszy dzień zimy z dzieciństwa. Czasami już poprzedniego wieczoru zaczynało pruszyć tak intensywnie, że rano zaspy były wyższe niż schody prowadzące do naszego bloku. Samochody sąsiadów wyglądały jak białe pagórki poustawiane równo jeden za drugim. Oślepiająca biel, zapach mroźnego, zimowego powietrza, skrzypienie pod butami w drodze do szkoły i pozostawiany za sobą ślad ciągniętego po śniegu worka na tenisówki. A po szkole – standardowa bitwa na śnieżki z przyjaciółmi.
​Pamiętam, że kiedyś czekałem na zimę, jednak teraz nawet w święta ciężko o kilka centymetrów śniegu, a jeśli już spadnie, szybko zamienia się w nieprzyjemną, brudną chlapę. Teraz już nie do szkoły, a do pracy, bagaż doświadczeń zamiast worka na tenisówki. Poranki, choć zimne, już nie oślepiają bielą, a „byle do wiosny” staje się mantrą. Może to tylko moja wyidealizowana wersja zimy, za którą tęsknię, a może zwyczajnie z wiekiem wychodzi ze mnie dziad?