.

Stawiał uszy zając lękliwie
Wojnę z psem (jak należy) wiódł kot
I puszyły się wróble swarliwe
Orzeł w niebo kierował wzrok

Tak zajęci, poważni, wielcy
lub skuleni, bardzo maleńcy
Chcieli dużo albo za mało
a pod skórą coś ich bolało

I płynęły nad nimi obłoki
A wiatr hulał po polu szerokim
Żyli z jednej do drugiej niedzieli
A kim byli to nie wiedzieli

Zwinna kuna jajo ukradła
Głupią kurę za gardło wziął lis
Sroka skarby niosła do gniazda
Łapę z miodu oblizywał miś

Każdy własny chronił interes
lub przeciwnie nie myślał wiele
aby potem łkać ze zdziwieniem
kiedy mięso przypadło hienie.

I płynęły...

Każdy dążył i każdy marzył
Każdy żywot powoli gdzieś wiódł
pośród zgiełku w kręgu miraży
Czasem nawet przedłużył swój ród

Były rody kotów i myszy
Żyły słonie, osły, tygrysy
węże, sępy, małe owsiki

Czy człowiekiem być
znaczy nikim?

I płynęły...