​

pod lampą sodową
​światło sieka asfalt, metal i skórę.

nie zna imion.

​ciała potrzebują siebie.

zderzają się jak przedmioty w wolnym spadku.

​asfalt oddaje ciepło
z bezwładnością materii martwej.
olej.
deszcz.
kurz.
chemia prowizorycznego świata.

​paznokcie prują nylon
opuszki zdzierane na lakierze.

​pracuje bark. udo. tarcie.
​współczynnik oporu skóry.
mokrej od płynów o zmiennej lepkości.

​skóra – strefa zgniotu bez gwarancji.
​bez granic.

​przechodnie mijają.
ktoś niesie chleb.
ktoś psa.
ktoś nic.

​ciało powtarza sekwencję
sprzed kodu,
sprzed błędu w systemie,
sprzed „dlaczego”.

​metal chłonie dźwięki.

lampy migają
nie dlatego, że patrzą,
z przeciążenia obwodu.

​rozlany olej przekładniowy
czarny przebieg
wcierany w lędźwia jak smar.

​dwa ciała
​rozrywane nawzajem.
wciskające się w siebie
jak język w otwartą ranę.

​bez śladu w rejestrze.

​czas
zgięty w pół
jak tablica rejestracyjna
po uderzeniu w mur.

​w fazie schładzania
nie ma pożegnania.

​jest tylko korekta pozycji świata.

​parking zostaje.
kosmos nie odnotował zmian.
​asfalt przyjmuje ślady
i natychmiast je zapomina.

​jak ciało.
jak miasto.
jak wszystko.

​zęby zaciśnięte
na zimnym kluczu,
który nie otwiera niczego
​poza bólem.