Twoje Wiersze - tak albo nie.

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

9 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Czasem

2026-02-23

Jeśli nie ma, to skąd w nas to dążenie silniejsze niż rozum. Przekonanie, które opiera sie własnemu zaprzeczeniu?
Byłbyż to fortel naszej natury? Błąd głębszy niż struktura DNA? To byłoby straszne...
Ale bliskie są mi Twoje rozważania, bo czasem łapię się na pytaniu: A co jeśli?
Można powiedzieć jezykiem handlowca - nic nie tracisz wierząc. Tylko ciężko pogodzić z tym usilne dążenie do PRAWDY.

Bardzo dobry wiersz Jacku

Pozdrawiam Cię (i dziekuję za kwiaty spod "Śladu")

Nicotykanie^(*)

2026-02-23

Chciałoby się napisać, że jeśli coś jest — przyjmuję. Jeśli nie — puszczam, bez krzyku, bez klękania, w oddechu, który płynie głęboko w ciele. Nie szukam absolutu. Nie potrzebuję decyzji, półwiary ani półśmierci. Może jest — może nie ma — może nie ważne.

Ważne, że morze jest, pozwala płynąć myśli i nie-świadomości po burzowej lub spokojnej tafli. Słona woda wpada w oczy częściej niż — kto wie co.

Wiara jest u każdego człowieka mechanizmem przetrwania — dawniej kontrolą ludzi, później siłą przetrwania, czasami wiarą w Boga, w siebie, w cud natury. Można myśleć, że to wierzyć — mieć świadomość, nie według z góry założonego skryptu, jak w książce albo grze w Simsy, gdzie chcesz wody, a ktoś mówi: „Zaparz kawę, zrób pompki”. A potem myślę: więc jestem… a może jestem, bo myślę?

Podoba mi się to, więc postanowiłam w komentarzu odpłynąć :)

Jastrz

2026-02-19

Nie wiem. I to jest chyba w porządku. Gdybym wiedział, to byłaby pewność, a nie wiara. Nie wiem, a jednak Go kocham. I także nie wiem dlaczego. Czy dlatego, że podświadomie czuję prawdę wiary, czy może odzywa się we mnie w ten sposób przywiązanie do tradycji...

Katarzyna^(*)

2026-02-19

Cieszę się, że powstają wiersze, które mówią więcej, niż jest napisane.
Cieszę się, że mam ten niebagatelny przywilej czytania ich.
Cieszę się, że znalazłam siły, by po dniach trudnych wrócić tu i móc je przeżywać.
Amen.

Migrena...1^(*)

2026-02-19

Kasiu.

a ja się cieszę, ze jesteś.

bardzo.

i niech Kasiu trudne dni nie wracają.

nigdy.

najpiękniej Cię pozdrawiam :)

alleluja.

maciejka

2026-02-18

Dylematy - nasze, ludzkie, dobrze, że są. Bo myślenie jest cechą ludzką. I błądzenie. Dla mnie jest - i dobrze, że jest. Czasem myślę, że dzięki Niemu życie jest łatwiejsze, częściej - że trudniejsze. Ale mgły nie lubię. Choć tak miło krople mgły osiadają na policzkach. Nie widać wtedy łez.
Dobry wiersz, taki, jakie bardzo lubię.

Migrena...1^(*)

2026-02-19

łzy są do scałowania a mgły ?

to moment, w którym niebo spadło tak nisko, że zapomniało, jak wrócićcw górę.

dzięki grawitacji wiemy gdzie jest ziemia.

dziękuję serdecznie.

Viola Arvensis

2026-02-18

Wiara zakorzeniona tak głęboko, że nie można jej wyrwać w żaden sposób. Nawet najbardziej bolesne upadki nie powodują odwrócenia się i rezygnacji. Bo Światło przebija się przez wszystkie nasze mroki.
Taka wiara to ogromna łaska i błogosławieństwo i skarb . Nie można jej odrzucić ale trzeba jej pragnąć nieustannie, mimo wszystko i wbrew wszystkiemu.

" Bądź zimny albo gorący" - tak jak jest zapisane w Piśmie Świętym.

Bardzo dobry wiersz.

Migrena...1^(*)

2026-02-18

Wioluś.

dziękuję za tak uważne i głębokie odczytanie mojego wiersza.

Twoje rozumienie i to w kategoriach bezkompromisowej perspektywy Apokalipsa św. Jana, nadaje temu tekstowi dodatkową, eschatologiczną ostrosć .

rzeczywicie "tak albo nie” rodzi się z niez gody na duchową letniość i półcień.

cieszę się, że dostrzegłaś w nim światło przebijające mrok.

Twoja interpretacja jest dla mnie cennym i inspirującym dopełnieniem tego wiersza .

jest jego echem.

dziękuję Ci usmiechami :)))

Elżbieta

2026-02-18

Nie sądzisz, że byłoby za łatwo? Bez chybotliwej myśli, wiara nie miałaby sensu! Zmaganie się z sobą jest na to dowodem. Dojrzałość wymaga stawianie sobie pytań, a wahania stają się motorem napędu do poszukiwań, albo opowiedzeniu się po jednej stronie chyba, że zakładamy z góry nie ma sensu się wysilać i dla własnej wygody przyjmujemy opcję tak albo nie!
Dzisiejszy wiersz jest inny od dotychczasowych, także odnośnie stylu utworu. Mnie się podoba:)
Pozdrawiam serdecznie, Jacku:)⭐️

Migrena...1^(*)

2026-02-18

Eluniu.

ten wiersz to efekt moich przemyśleń rozmowy z bardzo uduchowioną istotą.

więc pytam w nim człowieka: kim naprawdę jesteś ?

no a resztę to Elu przecież wiesz.

dziękuję Ci bardzo za Twoje uważne czytanie i życzliwość dla mnie :)

Twoje komentarze sprawiają mi zawsze przyjemność.

namilej Ciebie pozdrawiam :)

Krystek

2026-02-18

W życiu zdecydowani mają
szanse sukcesu. Wahasz się,
to stoisz w miejscu.
Ślę moc serdeczności.:)

Migrena...1^(*)

2026-02-18

Krysiu.

o tak !

masz rację - nie wolno utonąć w marazmuie życia !

dobroci wszelkiej dla Ciebie :)

jolka

2026-02-18

Ciało nie znosi kłamstwa,reaguje prawdziwie i chyba nie wybrałoby skrajności....Tak lub nie to nakaz ewangeliczny,odpowiedź na każde pytanie- to już nie jest sprawa emocji ale sumienia

Migrena...1^(*)

2026-02-18

Jolu.

ciało ludzkości niestety gnije.

nie fermentuje pytaniami tylko zapada się w blask kasy i wygody.

w Twoich wierszach to czesto wybrzmiewa.

dziękuję :)

LydiaDel

2026-02-18

Niepewność Ciebie trapi. Oczekujesz odpowiedzi na Twoje watpliwości, na Twoje pytania. Ten wiersz to monolog wewnętrzny, ukazujący konflikt ciała i ducha. Zatrzymuje na dłużej, wciąga w wir własnych myśli. 6/5 Serdecznie pozdrawiam.

Migrena...1^(*)

2026-02-18

Leo.

może wyjaśnie.

uderzyłem w samo sedno ludzkiego dramatu : rozdarcia między intelektualnym buntem a biologicznym, niemal zwierzecym głodem sensu.

to jest manifestacja radykalizmu egzystencjalnego.

oparłem się na mysli Sorena Kierkegaarda z jego "Albo-Albo."

kiedy człowiek musi wybrać jedną stronę, a brak wyboru jest w istocie wyborem nicości.

i chciałem aby to w moim wierszu wybrzmialo najmocniej.

cudownie że widzisz Leo istotę ludzkich dylematów przez pryzmat mnie samego, jako autora.

dziękuję.

moc szczęścia dla Ciebie :)

sturecki

2026-02-18

Na tej „granicy bez linii” stawiam się razem z Tobą – i słyszę, jak domagasz się tylko dwóch opcji: albo ktoś jest, albo jest pusto, bez mgły i bez półświateł. I wtedy najostrzej kłuje to, że choć usta krzyczą „nie”, ciało i tak leci ku światłu jak pies do miski – jakby znało odpowiedź wcześniej niż głowa zdąży ją obrobić.
Człowiek chce mieć jasne „tak” albo „nie”, ale w środku ma taki głupi odruch, co sam klęka, i z tym się nie da wygrać samym rozumem.
6/5

Migrena...1^(*)

2026-02-18

zgadzam się z Tobą całkowicie.

i mnie to zdziczenie człowieka boli.

albo szczerze mówiąc to jego powtórne zgłupienie.

dziękuję za Twoje słowa !!!

sturecki

2026-02-18

Tak, to wygląda jak próba nazwania siebie „na ostrzu” życia - a paradoks jest taki, że im więcej mamy narzędzi do wiedzenia, tym częściej wybieramy półcień i wygodne „nie chcę wiedzieć” - i właśnie dlatego Twoje zdanie „świat to ludzie” boli najbardziej, bo to my jako dominanci zdziczeliśmy, kiedy przestaliśmy brać odpowiedzialność za sens i za drugiego człowieka.

Migrena...1^(*)

2026-02-18

dziękuję Stu.

to jest nasze ludzkie dążenie do określenia swojego wlasnego bytu na gilotynie życia.

znalezienie sensu wiary.

ale świat paradoksalnie dopiero teraz zdziczał.

zapadł się w półcieniu.

nie chce wiedzieć.

i to jest to !!!

świat to ludzie oczywiście.

jako dominanci.

pozdrawiam.