Twoje Wiersze - tak albo nie.

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

4 razy

Oceny tego wiersza są jeszcze niewidoczne, będą dostępne dopiero po otrzymaniu 5-ciu ocen.

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Elżbieta

minutę temu

Nie sądzisz, że byłoby za łatwo? Bez chybotliwej myśli, wiara nie miałaby sensu! Zmaganie się z sobą jest na to dowodem. Dojrzałość wymaga stawianie sobie pytań, a wahania stają się motorem napędu do poszukiwań, albo opowiedzeniu się po jednej stronie chyba, że zakładamy z góry nie ma sensu się wysilać i dla własnej wygody przyjmujemy opcję tak albo nie!
Dzisiejszy wiersz jest inny od dotychczasowych, także odnośnie stylu utworu. Mnie się podoba:)
Pozdrawiam serdecznie, Jacku:)⭐️

Krystek

godzinę temu

W życiu zdecydowani mają
szanse sukcesu. Wahasz się,
to stoisz w miejscu.
Ślę moc serdeczności.:)

Migrena...1^(*)

pół godziny temu

Krysiu.

o tak !

masz rację - nie wolno utonąć w marazmuie życia !

dobroci wszelkiej dla Ciebie :)

jolka

dwie godziny temu

Ciało nie znosi kłamstwa,reaguje prawdziwie i chyba nie wybrałoby skrajności....Tak lub nie to nakaz ewangeliczny,odpowiedź na każde pytanie- to już nie jest sprawa emocji ale sumienia

Migrena...1^(*)

pół godziny temu

Jolu.

ciało ludzkości niestety gnije.

nie fermentuje pytaniami tylko zapada się w blask kasy i wygody.

w Twoich wierszach to czesto wybrzmiewa.

dziękuję :)

LydiaDel

dwie godziny temu

Niepewność Ciebie trapi. Oczekujesz odpowiedzi na Twoje watpliwości, na Twoje pytania. Ten wiersz to monolog wewnętrzny, ukazujący konflikt ciała i ducha. Zatrzymuje na dłużej, wciąga w wir własnych myśli. 6/5 Serdecznie pozdrawiam.

Migrena...1^(*)

pół godziny temu

Leo.

może wyjaśnie.

uderzyłem w samo sedno ludzkiego dramatu : rozdarcia między intelektualnym buntem a biologicznym, niemal zwierzecym głodem sensu.

to jest manifestacja radykalizmu egzystencjalnego.

oparłem się na mysli Sorena Kierkegaarda z jego "Albo-Albo."

kiedy człowiek musi wybrać jedną stronę, a brak wyboru jest w istocie wyborem nicości.

i chciałem aby to w moim wierszu wybrzmialo najmocniej.

cudownie że widzisz Leo istotę ludzkich dylematów przez pryzmat mnie samego, jako autora.

dziękuję.

moc szczęścia dla Ciebie :)

sturecki

trzy godziny temu

Na tej „granicy bez linii” stawiam się razem z Tobą – i słyszę, jak domagasz się tylko dwóch opcji: albo ktoś jest, albo jest pusto, bez mgły i bez półświateł. I wtedy najostrzej kłuje to, że choć usta krzyczą „nie”, ciało i tak leci ku światłu jak pies do miski – jakby znało odpowiedź wcześniej niż głowa zdąży ją obrobić.
Człowiek chce mieć jasne „tak” albo „nie”, ale w środku ma taki głupi odruch, co sam klęka, i z tym się nie da wygrać samym rozumem.
6/5

sturecki

dwie minuty temu

Tak, to wygląda jak próba nazwania siebie „na ostrzu” życia - a paradoks jest taki, że im więcej mamy narzędzi do wiedzenia, tym częściej wybieramy półcień i wygodne „nie chcę wiedzieć” - i właśnie dlatego Twoje zdanie „świat to ludzie” boli najbardziej, bo to my jako dominanci zdziczeliśmy, kiedy przestaliśmy brać odpowiedzialność za sens i za drugiego człowieka.

Migrena...1^(*)

pół godziny temu

dziękuję Stu.

to jest nasze ludzkie dążenie do określenia swojego wlasnego bytu na gilotynie życia.

znalezienie sensu wiary.

ale świat paradoksalnie dopiero teraz zdziczał.

zapadł się w półcieniu.

nie chce wiedzieć.

i to jest to !!!

świat to ludzie oczywiście.

jako dominanci.

pozdrawiam.