bardzo zazdroszczę Rantki, trzeba się męczyć, takie jest życie, rantkuj dziewczyno.... , rań się, tkaj rany?

Twój wiersz jest tak daleki od mojego gminnego pisania lecz w pełni zasługuje na moje wyrazy uznania. Pomimo tego że nie odmalowuje rzeczywistości lustrzanej to i tak pokazuje sposób wrażliwości twórcy. A co do Twoich limeryków to zajrzałem wczoraj do komentarzy pod nimi i oczywiście twórca dziejów gajowego musiał się przykleić ze swoją dygresją. Pewnie odczuł niesmak że jego nie ująłem w składzie tych limerykowych krezusów. Nawet nie wykazał się umiejętnością czytania ze zrozumieniem gdyż ja nie napisałem że w Twoich był taki a nie inny układ głosek tylko gdyby taki był. Ale niech mu tam będzie. Nie miałem zamiaru się z nim kłócić, bo po co. A on nie bronił Twojego pisania tylko swojego znaczenia. To tyle. Pozdrawiam Piękna z uśmiechem i i gwiazdkami:))))

Nieuzasadniona nerwowość zamknięta w pętelkę spojrzenia. Cudne wieloznaczności. Bardzo poetycka poezja. Pozdrawiam i posypuję brokatem z gwiazd.

Wow. Wiersz wywarł na mnie ogromne wrażenie. To bardzo dojrzała liryka, pełna surowych metafor i palstyczna w swojej formie. Głośno wybrzmiewa tutaj motyw krawiecki, gdzie każda część ubrania, powoduje u bohaterki opresyjny strach przed byciem niekompletną. Miejscami aż czuć ten strach i niepewność. Dojrzały i osobisty wiersz. Z uznaniem.

Nico.

rantka.
już sam tytuł jest jak cicha wskazowka, że to nie będzie zwykła randka, tylko krawędź. moment, w którym cos może się strzępic i trzeba to obszyć, żeby się nie rozsypało.


czytam ten wiersz jak zapis chwili między lustrem a klamką. nie jako historię o spotkaniu z kimś , lecz jako opowiesć o tym, co cudze spojrzenie potrafi zrobić z człowiekiem.

„wplotłam we włosy twoje spojrzenie " brzmi jak wyznanie, ale tak naprawdę jest diagnozą – spojrzenie staje się elementem konstrukcji, nicią, która zszywa podmiotkę w „wersję gotową do wyjścia ”.

bardzo mocno wybrzmiewa tu metaforyka szycia. nitki, ścieg, gorset, pikotka. to nie są ozdobniki. to jest język napięcia.

„gorset wszystkich nie teraz " czytam jako gorset odroczonych prawd, emocji, reakcji. trzymanie fasonu kosztem żeber. piekno jako dyscyplina. elegancja jako kontrola .

najbardziej porusza mnie pytanie: „kto tu kogo ubiera, kto tu kogo rozpruwa” .

w tym jednym miejscu odsłania się całe napięcie relacyjne. czy to ona szyje siebie pod czyjes oczekiwanie, czy to spojrzenie drugiej osoby rozpruwa ją od środka.

to już nie jest scenka z randki, tylko bardzo świadoma obserwacja mechanizmu bycia widzianą.

„śmieję się sekundę za późno, milknę sekundę za wcześnie” a tu w kilku słowach mieści się cały dramat niedopasowania. jakby timing emocjonalny był równie ważny jak dobrze poprowadzony ścieg.

a kiedy „sznur pereł pęka w łazience', rozumiem to jako moment, w którym fasada przestaje wytrzymywac .

rozsypuje się nie przy kimś, tylko w samotnosci. to bardzo ciche i bardzo prawdziwe.

a finał „na zawsze albo do deseru” to dla mnie ironiczna, ale mądra puenta. pytanie o trwałosć spojrzenia. o to, czy ktoś widzi osobę, czy tylko efekt. czy zostaje z nią, czy tylko konsumuje chwilę .


lubię w twoim pisaniu to, że nie oskarżasz i nie dramatyzujesz.

zamiast tego pokazujesz proces. szycie. napinanie. pęknięcie !!!

i tę autoświadomość, która boli bardziej niż jakiekolwiek wielkie słowa. piszesz zagadkowo, ale nie dla zagadki - tylko dlatego, że najważniejsze rzeczy naprawdę trzeba przyszyć drobnym ściegiem .

czytam ten wiersz jako bardzo dojrzały, czuły wobec siebie samej monolog.

i cenię to , że zostawiasz mnie przestrzeń, żebym mógł w tym ściegu odnaleźć także własne „sekundę za późno” i własne „trzymam fason” .

to jest tekst misterny jak pikotka. delikatny. i trochę kłujący.

i w tym widzę Nico jego piekno.

Te przygotowania..zawsze coś musi się nie udać,między euforią a zniechęceniem Świetny wiersz.

Bardzo znakomity wiersz

Bardzo niewygodny outfit utkany z ran...
Pozdrawiam ciepło :)

Podniecające wersy.
Pozdrawiam.

mam podobne zawahanie jak Staszek - czy ,,rantka,, celowo napisana jest z błędem ?

Randka z błędem, czy ta rantka była błędem?
Świetnie szyjesz napięcie - z włosów, lęku i „wersji gotowej do wyjścia”, a cała elegancja wygląda jak kostium na wojnę z własnym „nie teraz”. Stroisz się w detale - szpilki jak duchy, lustra co docinają jednym zdaniem i te perły-pętelki, które rozsypują się jak nieudana robótka.
I po tym wykroju zostaje tylko spojrzenie wplecione we włosy - „na zawsze albo do deseru”, czyli miłość w wersji: odświętna, ale z metką zwrotu.
6/5

Absolutnie świetne... Jest w tym mnóstwo autoszyderstwa - zawarło się w słowach lustra.
Pokazuje tę nerwowość przygotowań, bołączoną z brakiem wiery w końcowy efekt. Trzeba zrobić wszystko, aby wydać sie piękną, a gdzieś w środku siedzi krytyk szyderca, który mówi: ... Udajesz.

Fantastyczne

Pozdrawiam Nico!