wszystko jest ulotne... Nie da się przejść przez życie bez bólu - to chyba atrybut zycia.
Świetny, przejmujący co do treści wiersz. Świeczki woskowe czy tzw. e-świeczki w końcu gasną, Gdy w sercu zapalimy świeczkę zgaśnie dopiero gdy my zgaśniemy
z podobaniem!
Stef

Fenomenalny... bardzo poruszający, przejmujący wiersz. "... nic bardziej prawdziwego od braku" - mistrzostwo...

Miłość w bolesny sposób zmienia formę.

❤️
Wierzymy, że miłość jest wieczna. Jest, tylko czasem trudno to zrozumieć. A zaakceptowanie braku jest takie trudne.
Pozdrawiam Cię ciepło.

Piękny, bardzo poruszający utwór. Tęsknota i samotność boli, i żadne słowa ani wyobrażanie sobie lepszych światów tego nie zmienią.
Pozdrawiam serdecznie

Wiersz metapoetycko-filozoficzny najwyższej próby. Czymże jest poezja wobec paraliżującego poczucia braku? Czym światy przedstawione jakie poezją można stworzyć, gdy faktem jest grób i krótkotrwałość symboli? Jak to opisać, gdy wszystkie systemy wierzeń zawodzą? Właśnie tak, jak to zrobiłaś, ukazując metapoetycką rozterkę podmiotu lirycznego w takiej chwili. Bardzo trudno zbudować nowy porządek świata po odejściu ukochanego człowieka. I bardzo trudno zaufać wtedy poezji.
Wiersz mistrzowski, przejmująca narracja, szczególnie w kompozycji z Unchained Melody, ponadaczasowym klasykiem w kobiecej aranżacji wszechczasów. Susan Boyle wydobyła z tej pieśni surową powagę miłości rozdartej przez śmierć. Przytulam najczulej, Kochana Wando.

Przepiękny i poruszający utwór. Dopóki żyjemy, jesteśmy tu, nie wiemy czy istnieje świat, gdzie czas nie ma znaczenia... Zapalona świeczka to tylko symbol...a może coś więcej?
Pozdrawiam serdecznie :)

Jak wytłumaczyć sobie tę pustkę? Jak nauczyć się z nią żyć? Tyle pytań i żadnej sensownej odpowiedzi.

Niezwykle wzruszający i poruszający utwór! Zapadł we mnie głęboko... właściwie nie wiem od czego zacząć, bo tym razem uczucia są "uwolnione" i osamotnione. Po przeczytaniu czuję się jak "rozbitek" wyrzucony przez morze na "bezludną wyspę"... znikąd ratunku...

Od pierwszego wersu przeżywam z podmiotem lirycznym pełne bólu rozczarowanie.
Wchodząc w swego rodzaju dialog z Bogiem i emocjami. Wiersz, ma uniwersalny charakter, poprzez ból straty, śmierć i odejście bliskiej osoby. Każdy z nas stracił bliską osobę lub straci. Każdy z nas dotknie kiedyś 'tego' bólu. Czytając wiersz byłam blisko mojej babci i wracałam emocjami do siebie z dnia, w którym odeszła... Nie umiałam niczym się "pocieszyć".

Utwór jest wielopłaszczyznowy. Traktuję go jako rozmowę Peelki z samą sobą, z Bogiem i duszą zmarłej osoby. Dołączona pieśń "Unchained Melody" w wykonaniu Susan Boyle, anielskiego głosu... niezwykle porusza w kontekście utworu, który staje się żałobną elegią serca i zagubieniem rozumu. Jesteśmy w takich chwilach bezbronni:

"twoja miłość której potrzebuję". - I stąd moje porównanie w pierwszej części mojego komentarza do "rozbitka", czujemy w takich momentach nasze całkowite 'rozbicie'. Z ramion miłości do ramion niemiłości...

Zwrot "pomyślałam - napiszę tak" jest próbą poszukiwania adekwatnych do bólu uczuć.
Podmiot liryczny nie może odnaleźć w sobie tych pokładów, o których istnieniu był pewny... nie umie wyrazić swojego bólu, zwraca się do swojego umysłu, który też nie daje ukojenia.

Zapalone świece, które zgasną... najlepiej obrazują niesprawiedliwość wobec światła gwiazd, dającego złudne poczucie wieczności. Nie jesteśmy wieczni, odchodzimy:

"w głuchość grudy ponad którą nic
bardziej prawdziwego od braku".

i konkluzja:

"anioł umarł - jak poezji mit".

Można rzec, że gdy "spadamy w tajemność nie - ramion" zderzamy się z brutalną rzeczywistością, rozumiemy czym jest odejście naszych bliskich. Pryska mit... wieczności, a na jego miejsce wyrasta przejmujący ból...

Bardzo odczułam ten znakomity wiersz! Właściwie nie chciałam go komentować, ale poezja stwarza niezwykłą bliskość pomiędzy: czytelnikiem a poetką/poetą i giną granice, bariery - na korzyść współodczuwania/duchowego złączenia.

Kłaniam się wspaniałej Poetce za ten genialny utwór i przytulam do serca:)
Najserdeczniej Cię pozdrawiam, Droga Wando:)

Surowa tęsknota, w której po równo goryczy, łez, miłości.
Zapalona świeczka wzrusza cały kosmos. Przecież wiesz. Pozdrawiam.

Może to brutalne, ale śmierć jest najlepszym końcem miłość odchodzi w inny sposób - zawsze pozostaje przynajmniej niesmak.

Niesamowity utwór, porusza wszystkie struny serca. To elegia o miłości, która zaczyna się jak boskie uniesienie, a kończy w surowej konfrontacji ze śmiercią i stratą. Powtarzana fraza "pomyślałam - napiszę tak" buduje napięcie walki z iluzją - miłość unosi się ponad czasem, lecz spoczywa w ziemi, a świece udające wieczność gasną po dniach, to cios w mit poezji i nadziei.
W moim odczuciu, to poruszające studium straty, w przejmującej liryce pozbawinej ckliwego sentymentalizmu.
Pozdrawiam serdecznie, Wando:)⭐️

lecz ta miłość nigdy nie zgaśnie w sercu ... pozdrawiam serdecznie ...

Świetna całość bardzo wzruszająca Mnie osobiście do łez Bardzo bliski jest mi Twój fantastyczny wiersz On wręcz boli a mimo wszystko trzeba żyć i iść dalej
Mam przed oczyma sceny z filmu "Uwierz w ducha"
Resztę pozostawię dla siebie
Pozdrawiam Ciebie Wandeczko
Zbyt mało gwiazd...więc tylko tyle ile mi dano 6/5

Bardzo intymny wiersz o głębokiej miłości, jej stracie i przemijaniu, pełen napięcia i bolesnej tęsknoty.
Nawet najbardziej wzniosłe uczucia przemijają, a człowiekowi pozostaje tylko się z tym pogodzić. Przez tę fazę życiową każdy idzie samotnie, nawet jeśli wielu przyjaciół wokół. 6/5 Serdecznie Ciebie Wando pozdrawiam.

Pięknie i wzruszająco pozdrawiam 😉

To już miesiąc...

W tej tonacji odczytuje ten smutny, a zarazem przejmujący wiersz,
pozdrawiam Wando serdecznie.

Przejmujący tekst. Pozdrawiam.

Wzruszający wiersz. Ten upadek, przejście od szczęścia do rozpaczy, musi być bardzo bolesny. Byłem kiedyś świadkiem, jak dotknęło to mojej młodziutkiej koleżanki, której ukochany odszedł na glejaka. Wszystko umarło, a te świeczki, to jak piszesz. Pozdrawiam serdecznie.

Bardzo intensywny, przejmujący wiersz, z przykuwającą uwagę narracją, która sprawia, że czytelnik z łatwością utożsamia się z podmiotem lirycznym. Nałożone na siebie obrazy wpadania w ramiona oraz składania do trumny robią niesamowite wrażenie i kierują myśl czytelnika w kierunku pytań o rzeczy ostateczne. Czesław Miłosz w jednym z wywiadów na pytanie „Co pan sądzi o przemijaniu i śmierci?” odpowiedział: „Jestem przeciw!”. Żyjemy nadzieją, że nie tylko nagi sprzeciw nam zostaje, ale widmo zwycięstwa bezczelnej śmierci jest realne i widmo to tworzy, czy raczej współtworzy, klimat wiersza. Serdecznie pozdrawiam:)

To mocny zjazd z nieba na cmentarz - najpierw „nieskończoność w ramionach”, a potem „tajemność nie-ramion” i modlitwy odbite od trumny, aż obecność robi się grobem. Świetnie działa to twoje „pomyślałam – napiszę tak” - jak próba uratowania sensu słowem, które za chwilę samo się łamie i zaprzecza. Niby świeczki mają udawać wieczność, ale właśnie w tym jest cały ból: nawet światło nie kłamie długo.
6/5

Wzruszający wiersz rozżalonego serca
pełnego miłości i tęsknoty.
Czytałam z zachwytem
Ślę moc serdeczności i pogody duczha:)

Niesamowity wiersz, walka pomiędzy wiarą a niewiarą w nieśmiertelność miłości, która nawet po śmierci daje poczucie obecności .
Pozdrawiam serdecznie:):)

bardzo ciężki temat, ale od siebie powiem, jeśli w ziemi to w wieczności, to nawet więcej, to w życiu, to w strumieniu. Pozdrawiam

Bolesne rozstanie na zawsze poczucie bezradności i pustki,niezgoda na utratę..Tragizm śmierci pięknie opisana w wierszu wzrusza i przywołuje wspomnienia

Świece mają rozległą symbolikę
Tuż za nimi są skrzydła anioła
Poezja dobiera słowa ślicznie
By miłość ująć w słowa.
Pozdrawiam.