Oniryczny świat – senność, morze, ból i wyparcie splatają się w sugestywną metaforykę. Tematyka egzystencjalna i relacyjna dobrze się zazębia, choć miejscami pozostaje bardziej nastrojem niż myślą rozwiniętą do końca. Pozdrawiam serdecznie 😊

Piękny wiersz. Załączony fragment muzyczno-graficzny tak bardzo wtapia się w tekst wiersza, że chyba nie jest możliwe, by wiersz powstał inaczej, jak z inspiracji tego właśnie fragmentu. Wysublimowana ezoteryka nie stoi na przeszkodzie w zbudowaniu bardzo konkretnego, wręcz dotykalnego klimatu emocjonalnego, który wciąga czytelnika z niezwykłą siłą w swoją otchłań. Z pewnością wysoka półka poezji. Pozdrawiam:)

Wspaniały wiersz Wando:) dałaś do myślenia:):) pozdrawiam serdecznie:):)

Przypomniałaś mi oniryzm zaklęty w sepii. Kiedyś prosiły o nią dzieci umarłych, a dziś przepięknie rozbarwia Twój sen. Padam do nóg.

Niezwykle sugestywny obraz snu na jawie, rozpaczliwy i wywrócony do góry nogami gdzie nic nie jest takie jakim się wydaje.
Metafory te doskonale ukazują ból i chaos:

"ci którzy z bólu skoczyli w głębinę
unieśli lęki tych co ból wyparli

a w dali statki zbudowane
z wody - na falach z desek
rozbijanych w drzazgi"

Jednak to nie ponure myśli dominują w tym wierszu, ale triumf miłości nad śmiercią :
"tak pięknie szumią nasze pocałunki
gdy morze obok" - bo ta silna lina wiążąca ze światem zewnętrznym, z jego obiektywnym pięknem to miłość. Bez niej nie ma nic, nie ma nas a dzięki jej budującej sile istniejemy. Bardzo trudny temat poruszyłaś, aż czuję onieśmielenie komentując i poczucie że niedostatnio opisałam swoje wrażenia po przeczytaniu doskonałego i budzącego tak wiele odczuć i przemyśleń wiersza. Co jeszcze uważam za niezwykłe w Twoim pisaniu, to że posługujesz się metaforami wcale nie najłatwiejszymi, a jednak nie muszę ich rozkminiać na sucho co często sprawia mi trudności, ale najpierw zapadają w sercu i w nim zaczyna rodzić się refleksja, ogólna i ta bardziej osobista.
Propozycja muzyczna pięknie wybrzmiewa w parze z wierszem :)
Pozdrawiam serdecznie Wando :)

Jeżeli nie zanurzysz się w głębię życia, twoje życie będzie w kolorze sepii... jak czarno- biała fotografia/obraz. Będziesz stał na brzegu z dala od ognia życia. Życia trzeba doświadczać samemu. Korzystanie z doświadczeń (odwagi) innych, to za mało, by w pełni żyć. Nie można bać się bólu, a życie niesie ból...

Tylko miłość może przebić się przez szarość, miłość nadaje kolor naszemu życiu: "Sen w bladej sepii ma czerwone usta". Miłość jest życiem: "Tak pięknie szumią nasze pocałunki/gdy morze obok". Życie bez miłości. to: "Sen w bladej sepii".

Dwie pierwsze strofy są metaforą życia bez skrzydeł, życia przyziemnego, życia bez polotu mentalnego, ograniczonego i co najważniejsze życia bez uważności. Życia, w którym dusza więdnie... nie dostrzegając piękna. Bez miłości człowiek staje się ptakiem z gatunku nielotów... Widzi świat z perspektywy ziemi. Dopiero miłość swoją siłą unosi człowieka na wyżyny życia.

Znakomity wiersz! Z bogatą symboliką i obrazem ujętym w metafory. Morze jest w wierszu symbolem życia. Nie zobaczymy życia bez miłości... nie usłyszymy go i nie poczujemy.

Jestem poruszona Twoim wierszem i muzyką dołączoną do wiersza. Wspaniała całość, czysta poezja;))
Zostawiam ocean gwiazd.
Najserdeczniej Cię pozdrawiam, Droga Poetko:)

a ten wiersz ... mi przybliżył odejście mojej bratowej ... za oknem było słońce i piękne zielone drzewa ... nie otwierając oczu ... ledwo wyszeptała ...Waldek ... to ty .... odpowiedziałem tak ...to był piątek ..pomyślałem sobie czy Ty wiesz że jest piękny dzień i za tydzień w piątek wracałem ją już pożegnać ... itd ... ten Twój wiersz dokładnie tak odczytałem ...między życiem i śmiercią ... pozdrawiam serdecznie ...

Wiersz zatrzymuje na dłużej w refleksyjnej zadumie
nad życiem, przemijaniem, miłością, i bliskością.
Serdecznie pozdrawiam, myśli przyjazne i radosne
zostawiam:)

Czytając wiersz miałam skojarzenia z surrealistycznymi obrazami, w których wizje bazujące na logice snu, tworzą nielogiczne możliwości, w rodzaju "świata na opak". Być może, to właśnie sny odsłaniają prawdziwe emocje człowieka, wykraczając poza racjonalne granice. Wiersz jest w kolorze sepii, a jedyny barwny akcent to usta, to symbol miłości, z kończącymi utwór pocałunkami, reszta obrazów przytłacza. To miłość jest remedium dla sepii snu.
Piękny utwór, cieszę się, że mogłam go poznać i nad nim podumać!
Serdecznie pozdrawiam, Wando:)⭐️

Takie wiersze przypominają mi tytuł: "Życie jest snem". U Ciebie z tego snu, w którym wszystko jest na odwrót, wyłaniają się przebłyski prawdy, jak ci ludzie, którzy skaczą do wody, pokazując, że można, oraz ludzie bez skrzydeł, którzy wolą tkwić tam gdzie są. To takie moje własne odczucia. Pozdrawiam serdecznie. M

Niezwykły wiersz pełen głębokich emocji i refleksji nad życiem pełnym lęków i przemijaniem...ukazuje jak inni radzą sobie z bólem i problemami i jak ważna jest obecność bliskiej osoby i to wszystko ubrane jest w sen melancholii skłaniając czytelnika do zadumy...No mnie skłonił :) Pozdrawiam serdecznie Wando :)

To jest sen, w którym morze miesza się z człowiekiem - drzewa rodzą chmury, liście są słone, a plaża robi za korytarz między życiem a niechęcią do przebudzenia. Najmocniej kłuje ten wers o tych, co skoczyli w głębinę i „unieśli lęki” innych - jakby cudzy wyparty ból ktoś musiał za nich dźwigać, choćby pod wodą. W puencie sepiowy sen ma czerwone usta, milczy, a i tak słychać, że pocałunki szumią razem z morzem.
6/5

Totalnie pięknie z morzem w tle.
Wzruszyłem się.
Pozdrawiam.