Dziękuję bardzo :)

Dziękuję za piękny komentarz i Twoją obecność :) Pozdrawiam Cię ciepło :)

Dziękuję za piękny komentarz :) Pozdrawiam serdecznie :)

Mój to wiersz - jednak współodczuwam... Dziękuję za Twoją tak pełną ciepła wrażliwość dla mnie.

Dziękuję bardzo, Kaziu :)

Dziękuję za piękny komentarz, Marcinku :) Pozdrawiam Cię ciepło :)

Dziękuję, jestem wzruszona. Cieszę sie, że to "widzisz". Pozdrawiam bardzo ciepło :)

Dziękuję bardzo i również pozdrawiam Cię serdecznie :)

Bardzo dziękuję za piękne slowa i docenienie. Pozdrawiam Cię ciepło :)

Tak. Dziękuję za piękny, trafny komentarz i Twoją obecność. Pozdrawiam serdecznie :)

No tak. Jednak nie trafiłem:) To oczywiście nie zmienia mojego podziwu dla wiersza. Serdecznie pozdrawiam:)

A jednak możliwe :)
Wiersz powstał zupełnie niezależnie od "Mjørkaflókar" Eivør - a o piosence przypomniałam sobie niedługo przed jego zamieszczeniem. Jakoś intuicyjnie ją usłyszałam w głowie, a potem sama byłam zdumiona dopasowaniem i podobnym klimatem poetyckim.
Dziękuję za piękny komentarz, dotykający sedna tego, o czym jako autorka marzyłam. Pozdrawiam serdecznie :)

Dziękuję bardzo i pozdrawiam serdecznie :)

Aaa, teraz pojęłam. Dziękuję :)

Nic takiego. W technice sepii wykonywano kiedyś fotografie nagrobkowe. Fascynowały mnie zawsze.

Dziękuję za tak piękny komentarz. Możesz dopowiedzieć? Pozdrawiam serdecznie :)

Beato, Lariso, wzbogaciłyście ten wiersz o interpretacyjną dyskusję, której nie umiałabym sobie nawet wymarzyć, a co dopiero jej doświadczyć. Dziękuję Wam za to - a wdzięczność jest o wiele większa od tych słów.
Podpisuję się pod każdym słowem Waszych esencjonalnych konkluzji, tak dokładnie czuję.

Dziękuję za inspirację do obejrzenia serialu The Chosen. Nie wiem jak mógł mi dotychczas umknąć. Dziękuję, Beato, za wniesienie bardzo ciekawej perspektywy odnośnie postrzegania idei Boga. Rozumiem, a wręcz - mimo tego, że jestem osobą niewierzącą w ujęciu chrześcijańskim - sercem czuję tak pogłębione stanowisko wiary, stanowiące cenną odsłonę w tej dyskusji.
Rozgaduj się, proszę, u mnie, ile tylko chcesz :) Każde słowo Twoje, Larisy oraz każdej Osoby Czytającej traktuję z szacunkiem i czytam wielokrotnie, chociaż nie zawsze, a wręcz bardzo rzadko, mam czasoprzestrzeń, by odpowiedzieć.
Dziękuję. Uszczęśliwiłyście mnie :) Pozdrawiam Was najcieplej, najserdecznie :)

Witaj, Droga Beatko:) Mnie też ulżyło, że Wanda jednak włączyła się do naszego dialogu. Jest to, oczywiście Twoja zasługa i dziękuję.

Piękne jest Twoje podsumowanie. Wszystkie komentarze pod wierszem wnoszą światło, zaczyn. Wiersz bez odzewu czytelniczego... umiera. Z serca dziękuję, za ponowne przytoczenie mojej wypowiedzi o skojarzeniu z cytatem Norwida.

Co prawda, Wanda odsłoniła jeszcze jeden 'trop', bardzo ważny, a mianowicie wskazała na pierwiastek profetyczny towarzyszący utworowi oraz o przewrotności treści puenty.

Teraz mając "światło" od Drogiej Wandy, mogę śmiało wysunąć tezę zawartą w puencie, a mianowicie, że "tak pięknie szumią nasze pocałunki/gdy morze obok", czyli doświadczenie profetyzmu przez podmiot liryczny (być może o końcu życia), sprowadziło puentę do afirmacji życia. Morze jest symbolem życia, gdy żyjemy, słyszymy jego szum... wtedy szumią pełnią miłości i życia, nasze pocałunki.
Tutaj przychylam się do Twojego stwierdzenia, że "triumf miłości nad śmiercią" i jest to stwierdzenie całkowicie dla mnie uzasadnione w kontekście wiersza. Powiem więcej, że życie może zatriumfować nad śmiercią, w pewnych okolicznościach:)

Odnośnie drugiej części Twojej wypowiedzi skierowanej jak przypuszczam do Wandy, nie będę zabierała głosu.

Serdecznie Cię pozdrawiam, Droga Beatko oraz Autorkę wiersza:) Serdecznie dziękując za wspólny dialog/wymianę myśli.

Co za ulga, że wywołanie do tablicy nie spowodowało w Tobie dyskomfortu, ale chęć rozgadania się Wando :) Rozumiem, bo ja też wolę czytać przemyślenia, refleksje innych ludzi niż dzielić się swoim zamysłem autorskim, czymś o wiele ciekawszym jest dowiedzieć się coś o swoim wierszu w odbiorze drugiego człowieka :)
Myślę, że wszystkie tu komentarze wydobyły z wiersza to co w nim z taką autentycznością i wrażliwością zawarłaś. Tęsknota, bezradność, lęk, poczucie straty towarzyszą nawet najbardziej spełnionemu życiu jak druga strona medalu bez której nie sposób zaakceptować życie, bez "zintegrowania cienia" jak trafnie ujęłaś Wando.
Czułam, że skojarzenie Larisy z ideałem sięgającym bruku jest niezwykle trafne i jej słowa, które są tak ważne, że przytoczę je w całości:
"... rozumiem "statki zbudowane z wody" jako życie (jego piękno, fenomen), a " na falach z desek/rozbijanych w drzazgi" jako uderzenie tego (piękna) życia o bruk... czyli, że życie musi dotrzeć do człowieka. Nie może być poza jego zasięgiem. Ideałem, na który tylko patrzymy z daleka..."

Przy okazji Twojej wypowiedzi o idealizowaniu siebie, miłości, Boga, itp przypomniał mi się serial: The chosen, bo zawsze nurtowało mnie dlaczego Judasz był ten "gorszy", przecież inni też błądzili i grzeszyli. Właśnie podczas oglądania tego serialu dotarło do mnie, że wszyscy apostołowie konfrontowali swoje wyobrażenia o Bogu z Prawdą o nim co było wyzwalające, ale też często i bolesne. Judasz miał ideę Boga wobec której prawdziwy Bóg okazywał się słaby, nie spełniający warunków jego idei. Usłyszałam kiedyś, że ludzie często odrzucają ideę Boga, myśląc, że odrzucają Prawdziwego i przestają szukać. Myślę, że Bóg doskonale wiedział co robi dając nam Syna Bożego a jednocześnie Ucieleśnionego aby stał się bramą (drogą, prawdą i życiem) na miarę człowieka zadającego sobie trud świadomego istnienia.
Teraz to ja przepraszam za gadulstwo i dziękuję za ten wyjątkowy dialog pod Twoim wierszem :)
Ściskam serdecznie Wando :-)
i Ciebie Lariso :-)

Beato, dziękuję za wspaniały komentarz i Twoją cudowną obecność. Twoja interpretacja jest mi bliska, szczególnie zauważenie "rozpaczliwego i wywróconego śnienia na jawie" i wyjścia z poznawczej matni poprzez miłość, której znaczenie w wierszu dostrzegasz podobnie jak Larisa i Elżbieta.

Dziękuję Ci też za piękne i budujące słowa o odbieraniu metafor. To mnie utwierdza w tym, że warto pisać.

Dialog z Larisą tutaj odnośnie niesamowitego Jej skojarzenia z norwidowskim ideałem sięgającym bruku - oszołomił mnie. Pokazuje, jak wiele konotacji może mieć poezja, mimo, że nie są to świadome konotacje autora. Wielki cytat został tu poniżej zinterpretowany dwojako, inaczej przez Ciebie, inaczej przez Larisę. I co na to Wanda? :)) Długo rozmyślałam, jak odpowiedzieć.

Zazwyczaj nie lubię dzielić się zamysłem autorskim. O wiele bardziej od niego cenię interpretacje i emocje Czytelników. Finalnie one są najważniejsze dla kompletności każdego tzw. dzieła literackiego (to termin teoretyczno-literacki, nie megalomański :)). To wiersz ma dostarczyć do nich pola, bez podpowiedzi autora. Mam zaszczyt zaznawać, dzięki Tobie, Larisie i innym wspaniałym, wrażliwym Czytelnikom pogłębionego, rzetelnego i zaangażowanego odbioru. Natomiast bez uchylenia rąbka zamysłu autorskiego - nie umiałabym w pełni odpowiedzieć na skojarzenie z cytatem Norwida.

Wiersz powstał w sierpniu i gdy go napisałam, bardziej go czułam niż rozumiałam. Wiązał sie z jakąś niezidentyfikowaną silną emocją we mnie. Nie byłam wtedy świadoma, że zawiera pierwiastek profetyczny. Ogólnym zamysłem było uchwycenie prawdy o tym, jak wiele w życiu robimy wbrew sobie, właśnie na opak, zarówno w aspekcie potrzeb, jak i uczuć, jak i emocji, jak i wartości. Dlatego "usta tego śnienia" są czerwone od milczeń, rozchylone, bo wiecznie spragnione. Dopóki zarządzają nami własne lęki (które są iluzją) to albo skaczemy w głębinę konfrontacji, z której możemy już nie powrócić, albo się poddajemy, wypierając wszystko, co głębokie, wiodąc takie właśnie "odwrócone" czy "odbarwione" życie. Czegoś/kogoś pragniemy i to ukrywamy, czegoś potrzebujemy i nawet sobie tego nie uświadamiamy. Ukrywamy to, na czym nam zależy. Nie chcemy gdzieś być, a jesteśmy. Czujemy rozpacz, a się uśmiechamy, czujemy bezradność, a udajemy sprawczość, czujemy ból, a symulujemy stabilność. Do czegoś mamy talent, którego eksplozji się wstydzimy, i tak dalej. Powielamy niezdrowe style przywiązań, a fundamentalne przywiązanie do siebie samych - uważamy za egoizm.
Tak jak wspomniała Larisa, gdy patrzymy z poziomu ziemi na korony drzew, to z nich wyrastają chmury, a liście płyną po niebie. Tak metaforycznie wygląda świat bez wzbijania się, bez używania skrzydeł.
Co do miłości, podpisuję się pod Waszymi interpretacjami, jednak w poincie jest też rodzaj odwrotności :) Nie chcę jednak psuć jej pozytywnego wydźwięku :) Bo tak, pocałunek to już rodzaj spełnienia, nieunikania uczuć, odwagi życia i doświadczania jego barw.

Osobisty element profetyczny tego wiersza pojęłam dopiero podczas niedawnego doświadczenia granicznego. Nie umiem opisać słowami, na jakiej zasadzie właśnie wtedy cholernie ostro ten własny wiersz mi się "objawił". Przeżyłam strofa po strofie ten sen w bladej sepii. Opublikowanie go wiązało się z silnym ładunkiem emocjonalnym. Dlatego napisałam Waldkowi w odpowiedzi na jego komentarz, że był najbliżej...

A gdy przeczytałam o skojarzeniu z ideałem siegającym bruku, to trochę... nie mogłam się pozbierać. Nie umiem tego w pełni zwerbalizować, ale jest to strzał w dziesiątkę. Kontekst, który nakreśliłam powyżej - pokazuje, że najbardziej zaskakująca jest właśnie dwoista natura tego skojarzenia. Z jednej strony żyjąc wbrew potencjałowi, w kagańcach kulturowych, dokonujemy zbrukania ideału, zbrukania arcydzieła, jakim potencjalnie jesteśmy. Wolimy sen z iluzji, wyparć, udawań i zaprzeczeń zamiast użycia skrzydeł. Z drugiej strony musimy upaść na bruk, aby poczuć, że nie da się przeżyć życia w wyparciu siebie i bólu, w śnie idealizowanej iluzji o sobie, miłości, Bogu, itp. Nie da się przeżyć życia bez zintegrowania "cienia", i tylko wtedy może odzyskać ono wszystkie barwy.

Rozgadałam się :) Dziękuję za niezwykłe przeżycie, jakim było czytanie Waszych interpretacji i odpowiedzenie na nie. Pozdrawiam serdecznie :)

Przyznam się, że ja także:) Bardziej w tym zestawieniu, doszukiwałam się części wspólnej, to znaczy, że rozumiem "statki zbudowane z wody" jako życie (jego piękno, fenomen), a " na falach z desek/rozbijanych w drzazgi" jako uderzenie tego (piękna) życia o bruk... czyli, że życie musi dotrzeć do człowieka. Nie może być poza jego zasięgiem. Ideałem, na który tylko patrzymy z daleka...

Czekałam na Twoją odpowiedź, bo wydawało mi się, że idę za daleko w interpretacji, bo przyznać należy, że jest to bardzo ciekawa semantycznie metafora i ważny punkt zwrotny w wierszu.

Ślicznie dziękuję, Ci za odpowiedź:) Też często czytam Twoje wspaniałe interpretacje:))

Droga Lariso, uwielbiam czytać Twoje interpretacje wierszy Wandy :) Staram się najpierw pisać swoje komentarze a potem czytać Twoje by nie sugerować się nimi, bo wiele odsłaniają również dla mnie znaczeń ukrytych :)
Czy skojarzenie Twoje jest zbyt daleko idące? Możliwe, że nie, o czym rozstrzygnie najlepiej sama Wanda.
Ideał, który sięgnął bruku jako tworzenie czegoś zniekształconego z podeptaniem praw natury. To całkiem dobry trop w moim odczuciu. Oczywiście jestem szalenie ciekawa co na to sama Autorka wiersza!
Serdecznie również pozdrawiam Lariso :)

Przepraszam wdarło się przejęzyczenie; *statkami zbudowanymi z wody:)) (napisałam z desek, błędnie).

Jeśli pozwolisz, Droga Beatko, dołączę się do Twojego wspaniałego komentarza... ten fragment z ze statkami zbudowanymi z desek, wzbudza we mnie silne skojarzenie z cytatem pochodzącym z poematu Norwida, a mianowicie: "Jękły - głuche kamienie:
Ideał - sięgnął bruku --". Może idę zbyt daleko... ale czuję, że gdzieś wokół tego oscyluje ta świetna metafora, Wandy. Ciekawa jestem jak Ty, Beatko, widzisz to moje skojarzenie w kontekście wiersza, Wandy?
Serdecznie Cię pozdrawiam

Jak zawsze z wypiekami na twarzy czytałam Twoją wspaniałą interpretację. Nawet nie wiesz, ile dowiaduję się od Ciebie o swoich wierszach :) To bezcenny dla mnie skarb. Wszystko tutaj pasuje do zamysłu, o którym (wyjątkowo) powiem nieco szerzej ciut powyżej, gdzie wraz z Beatą wywołałyście mnie do tablicy ;)
Dziękuję za... przenikanie :)
Pozdrawiam Cię najserdeczniej :)

*Wspaniała całość, czysta poezja:))
Serdeczne, Wando:)

Jesteś najbliżej. Wzruszył mnie do łez ten komentarz. Pozdrawiam Cię serdecznie :)

Dziękuję bardzo za Twoją cudowną obecność i docenienie wiersza :) Pozdrawiam Cię ciepło :)

Bardzo bliski mi komentarz, czego dowodzi cytat na moim tutaj profilu. "Nie powracaj do snu" traktuję jako azymut. Pytanie, co tak naprawdę jest snem - czy stan, w którym zasłaniamy skłębione mentalnie emocje, czy stan, w którym swobodnie mogą się rozkłębiać.
To miłość jest remedium dla sepii snu - w pełni sie zgadzam z tą wspaniałą konstatacją.
Pozdrawiam serdecznie :)

Podobne do mojego. Czy w wewnętrznym świecie emocjonalnym nie robimy wielu rzeczy na opak, sparaliżowani nieuświadomionym lękiem? Pozdrawiam serdecznie :)

Dziękuję bardzo, Jovisko. Czasami myślę, że życie to lęk, a wszelkie okoliczności powstają z tego, jak sobie z nim radzimy w danym czasie. Pozdrawiam Cię serdecznie :)

Wszystko jest jednością, czyż nie? Dziękuję i pozdrawiam :)

Dziękuję i pozdrawiam :)