Piękny wiersz. Długo nie zaglądałam na portal, zaskoczyła mnie wiadomość i współczuję z powodu straty Człowieka tak ważnego w Twoim życiu (*)
Pozdrawiam ciepło Wando!

Jejku...Nie wiem, co napisać, Wando?
Już po pierwszym przeczytaniu czułem, że treść mocno koresponduje;
doszła do Mnie dopiero — kiedy resztą zapisana, mniejszą czcionką.
Chciałbym coś więcej napisać. mimo że brak słów pozwala mi jedynie zostawić (*)

Trzymaj się, Wando!
Pozdrowionka.

ten wiersz jest właśnie o takiej miłości jaka nakarmi człowieka, jeśli ją spotka. współczuje stracie przyjaciela.

Jeden z najpiękniejszych wierszy o miłości, przyjaźni i pożegnaniu, jaki kiedykolwiek czytałam.
Porusza we mnie najczulsze pokłady człowieczeństwa. Czytając, Twój wiersz, człowiek staje się pięknym... w mistycznym tego słowa znaczeniu.
Wzruszający dialog dusz... dwa wiersze (Twój i dedykowany Tobie, wiersz Asa), dwa czyste wyznania dusz, przenikają się wzajemnie w Twoim znakomitym utworze.
Jestem bardzo poruszona.
Przytulam Cię do serca, Droga Wando:)

Miłość. Smutek. Spokój. Tak to widzę. Nie chcę tu nic dodawać, bo rzadko mi wychodzi, a okoliczność wiadoma. Smucę się z Tobą Wando i uściskiwuję.

Wiersz jest jednocześnie delikatną ciszą i rozdzierającym krzykiem — krzykiem, który nie potrzebuje głosu. Bardzo poruszający, naprawdę piękny...

Piękne🌹

Nic dodać nic ująć. Piękne wspomnienie pięknego człowieka.

Piękne upamiętnienie pozdrawiam serdecznie 😉

Przełożone, grany, wyznane - jak uderzenie grudki ziemi o wieko. Jakby peelka chciała zamienić osobowość na przezroczystą obecność albo zatrzymać łzy.
Arcypiękny wiersz, nie tylko jako dialogowy czy okolicznościowy, ale także czytany bez kontekstu.
Zawsze jestem przy Tobie.

Napiszę tylko - piękny wiersz

sercem pisane ... pozdrawiam serdecznie ...

Przeczytałem. Trudno mi coś tutaj napisać. Pozdrawiam serdecznie.

Nie odważę się odnosić do utworu. Jest piękny! Wszystko w nim wybrzmiewa powietrzem między wersami.
Przytulam, Wando:)⭐️

Pomilczę, w zadumie.
Piękno tego wiersza, samo mówi.

Literatura piękna. Znakomite metafory, przerzutnie tworzą Wiersz w rozmowie z wierszem Asa który był dla Niego jednym z najważniejszych.
Ty byłaś najważniejsza; i jesteś bo On nigdy by Ciebie nie opuścił:)
Załączona pieśń przy której płaczemy daje taką pewność. Wasze umysły i dusze chodziły drogami do jakich nikt inny nie miał dostępu; to trwa.
Jesteś taka piękna Wando. Wczoraj wszyscy widzieli co miał na myśli gdy mówił, że otacza Cię niebieskie powietrze. Jestem z Tobą, Wilczusia i wilki też w bólu i w miłości.

Pomyślałem że przytoczę tu wiersz Asa do którego nawiązuje Twój; dedykowany Wielkiej Kobiecie.


"na początku
był niematerialny zapach malin
i igliwie szeleszczące pod stopami
tak nieśmiało
wyczesywałem wiatr z twoich włosów
usiłując odtworzyć obraz
z dźwięków
rysujących piękno twojej twarzy
i uśmiech
grany na białych klawiszach

byłaś muzyką

chwilą spod przymkniętych powiek
w cieple trzaskającego ogniska
nie wybrzmiały słowa
które tak trudno przełożyć
na język miłości"

Piękne, dogłębne, sercem napisane wersy, pozdrawiam ciepło Wandziu.

Przepiękny, bardzo głęboki wiersz...
Serdecznie pozdrawiam:)
5/6 🌟

"wybrzmiały

wszystkie słowa
przełożone na język miłości" – o miłości, która nie musi już dowodzić swego istnienia, bo przeszła przez wszelkie niuanse.
Ta miłość jest już tak dojrzałą, że nie obawa się ani ciepła, ani zimna. Zna jedno i drugie. 6/5 Serdeczności

Przepiękny wiersz jak epitafium zapisane w sercu.
Pozdrawiam

Bardzo refleksyjny wiersz

Przytulam...

W każdym wersie wyczuwam
moc szacunku i miłości.
Serdecznie pozdrawiam, myśli
pozytywne zostawiam:)

...głębokie

serdeczności Stefi:))

Wersy brzmią jak ostatnia nuta na pogrzebie ... już nie woła, nie prosi, nie tłumaczy, tylko wybrzmiewa. Słowa zamienione na „język miłości” krążą w upartej pętli jak muzyka, którą człowiek puszcza w sobie, kiedy nie ma już komu powiedzieć na głos.
Te wersy są jak „wiekuiste klawisze”, które grają pod zamkniętą trumną, a „ciepło lodowatych dłoni” to dotyk pożegnania, które jest ostatnie. Miłość po śmierci nie ma już czego się lękać, bo straciła wszystko, oprócz wierności i zapamiętania przez przyjaciół.
5/6

To musiała być przepiękna choć przepełniona smutkiem, żalem i wzruszeniem ceremonia...serce mnie boli na samą myśl, że AS już nie zaszczyci nas nowymi wierszami, jednak głęboko wierzę, że jeszcze się spotkamy...

Piękna ceremonia w miłości brzmiąca.