Piękno tego wiersza zapiera dech w piersiach i nie zakłócę jego wyjątkowości innym komentarzem, jak tylko: PIĘKNY ❤️
Pozdrawiam Cię, Droga Wando i bardzo się cieszę, że mogę czytać Twoje wybitne dzieła :-)

Piękne wersy pełne emocji, refleksji, wraz z puentą, pozdrawiam ciepło.
6/5

🐾

Niech tegoroczna Wielkanoc przyniesie Ci prawdziwe wytchnienie - czas spokojnych poranków, rozmów bez pośpiechu i chwil, które pozwalają na nowo złapać równowagę. Niech wiosna wniesie do Twojego życia świeżą energię, lekkość myśli oraz odwagę do realizowania planów, które od dawna czekają na swój moment.
Elżbieta

Zachwycający wiersz, jeden z Twoich niezapomnianych, genialny! O sile i odwadze bycia przestrzenią dla miłości, która czasem boli,
dla ludzi, którzy są jacy są, życia, które nie pyta o zgodę. I jednocześnie o czułości wobec samej siebie.
Bo choć pozwalasz ludziom, ich emocjom, światu przez siebie galopować to gdzieś głęboko wiesz, że Twoje łąki są święte i mają prawo oddychać. Łza się kręci, szczególnie dzisiaj, gdy czytam: nikt nie chce umierać. Ten galop, ten chaos - to strach. Ludzie pędzą, bo uciekają przed końcem, przed pustką, nawet przed zatrzymaniem. Desperacko pragniemy poczucia życia. I wtedy podmiot liryczny staje się czymś jeszcze głębszym - bezpieczną przestrzenią. Zapraszajacą do życia w pełni, do przechodzenia przez emocje, przez drugiego człowieka i przez samego siebie. Oddychaj, przemierzaj... Fenomenalne.
Film z YT mnie powala i zachwyca z powodu tak idealnego wręcz zgrania. Jesteś pięknem i wzruszeniem, Najdroższa Wando. Zawsze.

Cudownie emocjonalny wiersz (!!!!!) w którym przestrzeń i dynamizm dają pole do szerokiej refleksji i czucia.
Pozdrawiam serdecznie, Wando :)

Znakomity wiersz z bardzo wymowną symboliką i cudnymi metaforami!
Puenta wiersza doskonała, bo mówi o istocie życia, którą jest samo życie... wystarczy podążać 'tropem' życia:
"nikt nie chce umierać/oddychaj przemierzaj".
Zostawiam ocean gwiazd.
Najserdeczniej Cię pozdrawiam, Droga Wando:)

Łąki Światłości o nieograniczonej energii miłości 🪐

Wspaniały wzruszający i emocjonalny wiersz z cudownymi metaforami
Symbolika rozległych łąk i galopada koni bardzo do mnie przemawiają
Wspaniały dodatek muzyczny
Pozdrawiam serdecznie Ciebie Wandeczko
Zostawiam ocean gwiazd

Wspaniały wiersz z wyjątkową ilustracją.

Łąki to nie tylko przestrzeń, ale i pokarm. Tu, dla serc. Też je przemierzam, ale zatrzymuje się i posilam, bo Twoje wiersze karmią serca.
Ukłony niskie i gwiazdy zaświecam.

Ta wielka przestrzeń, łąka ukwiecona to piękna metafora wewnętrznego ja. I nie tylko ta np. konie w galopie. To jest dzikość i piękno i swoboda. Cały wiersz jest przesiąknięty emocjami, których doświadczamy w życiu, w relacjach z drugim człowiekiem i naturą.
Pozdrawiam serdecznie :)

Pełne zadziwień są te przestrzenie łąk, przepełnione zamyśleniem, a jednocześnie ogniste, jak dzikie konie...
Wiersz odzwierciedla bogatą gamę odczuć; jest tu i życie i zaduma.
Świetny wiersz, który przenika swoją głębią...
Serdecznie pozdrawiam:)
6/6🌟

Wando jestem urzeczony znakomitym wierszem, jego przypomnieniem. Śpiewnością i głębią przekazu o altruistycznej miłości podmiotu lirycznego.
Jestem oczarowany klipem do muzyki Morricone; nie mogę oprzeć się wrażeniu że to Ty:)
Chociaż Ty jesteś niepowtarzalna.
Wilki w rozjazdach ale są zgodne że chcą być tymi mewami, do których wyciągasz rękę...
Chylimy czoła nie tylko przed Wierszem.

Twój wiersz jest jak podróż po ogromnej, spokojnej łące, pełnej życia i ruchu. Konie i galop serc dają wrażenie energii, a te powtarzające się słowa o umieraniu podkreślają wartość życia. Wiersz jest jak zakodowana wiadomość, po odczytaniu daje uczucie wolności i przestrzeni. 6/5 Serdecznie pozdrawiam.

Piękny i niezwykle interesujący wiersz. Bezinteresowne zaproszenie do wewnętrznej przestrzeni, na co wskazywałaby ostatnie fraza, czy raczej konstatacja faktu, że wewnętrzna przestrzeń została nachalnie najechana przez galopujące serca z zewnątrz. Wewnętrzne kwiaty przeciwko zewnętrznym kopytom nie mają szans. Z drugiej strony, wewnętrzne łaki przyjmują galop cierpliwie, jakby celebrując wspólnotę życia razem z barbarzyńskimi najeźdźcami. Obraz wyłaniający się z tego wiersza zachwyca bezgranicznie... Pozdrawiam serdecznie:)

Piękny wiersz. Nikt nie chce umierać ale wszyscy pędzimy naprzód, przyjmujemy i cierpienia i radości, wszystke emocje, które nas kształtują.
Pozdrawiam serdecznie :)

wiersz piękny ... nikt nie chce umierać ... ale i tak odejść musi ... muzyka stosowna do wiersz jet piękna ... pozdrawiam serdecznie ....

Serce niczym preria z galopującym, dzikim stadem mustangów, a jednak nawet one zwolnią swój bieg sycąc się pastwiskiem, jeśli będą łagodnie ze zrozumieniem traktowane, jak każde cierpienie, któremu wolno się wykrzyczeć a sercu odzyskać rytm i bezpieczeństwo.
6/6
Serdecznie pozdrawiam, Wando:)⭐️

Mocny tekst. Podoba mi się ten wiersz, bo ma w sobie dużo emocji i bardzo obrazowy język...

,,, nikt nie chce umierać oddychaj przemierzaj ,,
Bardzo mi się podoba .

Każdy nosi w sercu nieprzebrane obszary
lęku, bólu, tajemniczości, o innych troski.
Ślę moc serdecznych pozdrowień i pogody
ducha:)

Dostrzegam w wierszu człowieka, noszącego w sobie ogromną przestrzeń na cudze emocje, ból i pragnienie życia, choć nie każdy to widzi ani rozumie. Czuję tu bardzo ludzką prawdę, że wszyscy pędzimy przez siebie i przez innych z całym swoim lękiem, a najbardziej potrzebujemy takiej przestrzeni, która nas nie zatrzyma, tylko pozwoli oddychać dalej.
6/5

Wszystko jest w naszym wnętrzu.
Pozdrawiam.