Z drzew wiatr powoli śnieg strąca
Trwa atmosfera przyjemna i lekka
Zamyśleni – dłoń Twoja moją potrąca
Taka delikatna – tak miękka

Słońce – niebo prawie bezchmurne
Słychać gdzieś ptaków świergoty
Dla jednych to trele durne
Dla mnie to znak, że – to Ty

W cieniu drzew obok siebie siedzimy
Rozmawiając o niczym i wszystkim
I w myślach, i słowach błądzimy
Tak niepewni siebie przy tym

I patrzymy na dwa obłoki
Co fruną niebem szerokim
Te dwie jedyne chmury
Większe niż wokół góry

I słuchamy odgłosu lasu
Tak mało zostało czasu
By zbliżyć się, pocałować
I uczuć przed sobą nie chować

Słowa przyjemnie w uszach dzwonią
Ciche i z uśmiechem mówione
Znów potrącasz mnie swoją dłonią
I krew gorąca napływa w skronie

Tak miło czuć dotyk Twojego ciała
I patrzeć w oczy radosne
Oby ta chwila wiecznie trwała
Zwiastując właśnie tę wiosnę

Tę wiosnę, która będzie początkiem
Gdy chmur już nie będzie na niebie
Ciepłego lata zaczątkiem
Dla nas – dla mnie, dla Ciebie

I patrzymy na dwa obłoki...

Dzień cały prawie już minął
Wieczór za rogiem zakwita
Na niebie orzeł wywinął
Dwa okręgi jak taniec wita

Jakbym chciał, aby ta chwila
W wieczność się przeciągnęła
To co dobre niestety przemija
I ten dotyk i dłoń, która drgnęła

Żegnam Ciebie z zawodem
Że to nie dziś, że nie czas jeszcze
Lecz serce już nieskute lodem
Przeminęły czasy złowieszcze

I patrzymy na dwa obłoki...