Dookoła wiosna życiem pachnąca
Trwa atmosfera przyjemna i lekka
Dłoń Twoja moją potrąca
Taka delikatna – tak miękka

Słońce – niebo prawie bezchmurne
Słychać gdzieś ptaków świergoty
Dla jednych to trele durne
Dla mnie to znak, że – to Ty

I patrzymy na dwa obłoki
Co fruną niebem szerokim
Te dwie jedyne chmury
Większe niż wokół góry

I słuchamy odgłosu lasu
Tak mało zostało czasu
By zbliżyć się, pocałować
I uczuć przed sobą nie chować

Razem w cieniu drzew siedzimy
Rozmawiając o niczym i wszystkim
I w myślach, i zdaniach błądzimy
Tak pewni siebie przy tym

Słowa drżą i w powietrzu dzwonią
Ciche i z uśmiechem mówione
Znów potrącasz mnie swoją dłonią
I krew napływa w skronie

I patrzymy na dwa obłoki...

Miło czuć dotyk Twojego ciała
I patrzeć w oczy radosne
Oby ta chwila długo przetrwała
I nadzieja powitała wiosnę

Wiosnę, co zacznie lata wątek
Chmur już nie będzie na niebie
To miłości gorącej początek
Dla nas – dla mnie, dla Ciebie

I patrzymy na dwa obłoki...

Tak chciałbym, aby ta chwila
W wieczność się przeciągnęła
To co dobre niestety przemija
I dotyk, i dłoń – która drgnęła

Na niebie orzeł wywinął
Dwa kręgi jak w tańcu wita
Dziś nas pocałunek ominął
Wieczór za progiem zakwita

I patrzymy na dwa obłoki...

Więc żegnam Ciebie z zawodem
Że to nie dziś, że nie czas jeszcze
Lecz nie jest to smutku powodem
Bo miłość, którą w sercu mieszczę...

I patrzymy na dwa obłoki...