W niebyt odeszła tamta piękna wiosna, 
jakżeż niewinna, barwna i radosna. 
Cała w zieleni, w pistacjach, w skowronkach,
przesłodko wonna.

Jak młode wino zaszumiała w głowie, 
jak młode pisklę /dziś po latach powiem/
na skrzydłach marzeń niebo przybliżała, 
jakżeż wspaniała.

Biegliśmy razem na przełaj do lata, 
biegła wraz z nami w szczęście przebogata, 
bzowo majowa w sercach buzowała, 
jak oszalała. 

Do dziś pamiętam pierwsze pocałunki,
słodkie, upojne, niczym mocne trunki. 
Pierwsze motyle, pierwszy zawrót głowy, 
ech! Człek był młody! 

Młody, zielony, niczym kończyna,
pierwsze poziomki, /tak to się zaczyna/
pierwsze maliny, obietnic tysiące 
spełnień pragnące... 

Ona nam gwiazdy nocą zapalała, 
dozgonną miłość co dzień obiecała, 
słodko kusiła piękna kusicielka,
jakżeż ponętna.

Magnolie kwitły, bzy słodko pachniały, 
wieczór wręcz płonął w gwiazd plejadach cały. 
Księżyc bałamut dziwnie się uśmiechał,
czyżby już wiedział

Przeminie wiosna, pierwszy zawrót głowy 
i bzy przekwitną - dziś człek już niemłody 
łezkę uroni, wspominając wiosnę
pełną radości...



Ty-y. dn. 23.04.2025.r.


//wanda w./ -- Wanda Maria Wakulicz//