​poznaliśmy się poza układem współrzędnych
tam gdzie mapy tracą temperaturę
a czas mierzy się wyłącznie
w stopniach wychłodzenia

​nie było stołu ani rzeczy
tylko ta pora wieczoru
w której świat wyłącza ogrzewanie
i każe radzić sobie samym

​zdejmowaliśmy dzień z ramion
jak przemoczony mundur
pod spodem -
drżenie
ciche, systemowe
którego nie zgłasza się na pogotowie

​twój głos nie był dźwiękiem
był impulsem
szedł przez sploty pominięte w atlasach
prosto w ciszę
która nagle dostała rozrusznik

​odległość to nie przestrzeń
to stan hipotermii
organizm pamięta ciepło
ale nie wie jak je odzyskać

​nie pytamy o jutro
jutro jest procedurą planową
my prowadzimy interwencję

​słowa same ustawiają się w parametry
jakby wiedziały
że od nich zależy drożność sensu

​wczoraj powiedziałaś:

„jesteś termoforem dla mojej duszy”

​i po raz pierwszy
nie chciałem być niczym więcej

​bo miłość to nie ogień
to ciepło które zostaje
gdy przestaje się umierać

​mróz cofnął granice
świat przestał być oddziałem ratunkowym
temperatura znaczeń wzrosła o jeden stopień
wystarczająco

​twoje zdanie nie było komplementem
komplement nie ratuje tkanek
to był sprzęt medyczny
dla duszy w stanie ostrym
prosty
skuteczny

​dowód że obecność -
nawet przesyłana światłem ekranu -
przywraca krążenie

jakby monitor EKG na chwilę zaczął wyświetlać imiona zamiast linii

​nie dotknęliśmy się jeszcze
a jednak lód w naczyniach włosowatych
pęka od środka

​nic nie zostało nazwane
nazwy obniżają temperaturę tego
co chce żyć

​miłość zaczyna się w zdaniu
wypowiedzianym szeptem
które zostaje w pokoju
jak ciepło resztkowe po ocaleniu

​kiedy się spotkamy
przyniosę je ze sobą
jak kartę wypisu ze świata mrozu

​powiem tylko:
tętno miarowe.