Przepiękny sonet - jest mi bardzo miło, że dostarczyłam inspiracji do tak wspaniałego utworu. Nefretete fascynuje mnie od ponad 20 lat, więc czuję się "w obowiązku" wspomnieć, że w Achetatonie (Amarnie) mogła być krwawą królową; zarzuca się jej nawet morderstwo Kiji. To oczywiście tylko hipotezy, a wręcz historyczna beletrystyka, jednak nie ulega kwestii, że była bezkopromisową rewolucjonistką.

Podobnie jak pod Twoim genialnym sonetem "Między światami" - zadam pytanie o "aleksandryńskość" utworu, deklarowaną w górnym przypisie. Teraz stwierdzę już bardziej wyraźnie - dwunastozgłoskowość to jeszcze nie aleksandryn. Mówiąc najprościej, aleksandryn wymaga akcentu na szóstej sylabie wersu przed średniówką, a ostatnią sylabą akcentowaną wersu ma być szósta sylaba po średniówce. W języku polskim jest to bardzo trudne, żeby nie powiedzieć karkołomne, więc zazwyczaj średniówka (w tym przypadku toniczna) przypada wewnątrz wyrazu (np. u Wyspiańskiego), a "polskim aleksandrynem" jest tak naprawdę trzynastozgłoskowy wers hiperkatalektyczny.

Mam nadzieję, że nie uraziłam Cię tą uwagą, jednak zarówno w sonecie "Między światami", jak i w tym sonecie, nie mamy do czynienia z aleksandrynem, co delikatnie sugerowałam poprzednio. Nie zmienia to faktu, że dwunastozgłoskowy sonet jest przepiękny :) Pozdrawiam serdecznie :)

Z Nilu i Atona robisz królową z krwi i światła – idzie w majestacie, siada na tronie i wita Echnatona jak ktoś, kto nie jest ozdobą, tylko siłą. Potem przychodzi ten cichy przewrót: kult gaśnie, czas się chwieje, a ona zostaje – już nie jako władza, tylko jako tajemnica w piasku i w popiersiu z błękitną koroną.
A „co z niej zostało”? – została pamięć, że piękno bywa mądre i odważne, tylko świat często woli je zamknąć w muzeum niż słuchać.
6/5

Zachwycający wiersz o zatrzymanym
pięknie. Czytałam z zaciekawieniem,
Ślę moc serdecznych pozdrowień:)