Dziękuję Ci za komentarz. Wanda wprowadziła mnie w tajniki sonetu alexandryńskiego i dopiero teraz zdałam sobie sprawę, jak powierzchowne były moje dotychczasowe wiadomości. A może po prostu unikałam konfrontacji z samą sobą, bo tak było łatwiej. Serdecznie pozdrawiam.

Dziękuję Ci za miłe słowa i serdecznie pozdrawiam.

Bardzo Ci dziękuję i serdecznie pozdrawiam.

Bardzo Ci dziękuję za czytanie i komentarz. Serdecznie pozdrawiam.

Ja też nie mam pojęcie o aleksandrynie, miałam tylko ogólne wiadomości. Wanda zadała sobie trudu, by mi ten temat przybliżyć. Jestem jej bardzo wdzięczna, a Tobie dziękuję za komentarz. Serdeczności

Tak, zrozumiałam powiązania ( matematyczka myśli logicznie) i zakodowałam. Dziękuję, wypróbuje.

I właśnie dlatego ostatni akcent wypada ci na 11 a nie 12-tej sylabie,
a średniówka jest wymagana w sonecie aleksandryńskim bo powinien mieć 12 zgłosek w każdym wersie a z kolei 12 zgłoskowiec nie jest wymagany w innych rodzajach sonetów. Czyli tak ! cezura jest obowiązkowa w każdym sonecie aleksandryńskim. Pozdrawiam.

Maćku, Twoja uwaga jest na wagę złota, bo bardzo pomocna. Faktycznie, rymy okalające pewnie są w tej formie przydatniejsze.
Zawsze się kierowałam zasadą, że aleksandryn jambiczny ma akcent na szóstej sylabie, a ostatni akcent w wersie wypada na jedenastej sylabie, a nie na dwunastej. Myślę, że średniówka jest obowiązkowa w każdym sonecie.
Bardzo dziękuję za odważny komentarz. Takie właśnie lubię, kontrowersyjne. Serdecznie Ciebie pozdrawiam.

Nefertiti to oficjalnie bardziej poprawne imię , zwyczajowo tylko przyjęte zostało imię Nefretete.

Dziękuję Wam.
Uwagi precyzujące merytoryczne nie zmieniają mojego podziwu dla Twojej poezji, Lydio, i warsztatu - który zawsze cenię.

Wando, uciekł mi komentarz, więc teraz tak całkiem krótko:

Serdecznie dziękuję Ci za czas, jaki mi poswieciłaś.
Problem w języku polskim jest z akcentem paroksytonicznym - dzięki, zrozumiałam.

Będę nadal próbować, bo ta forma mnie fascynuje i nie mam nic przeciwko temu, byś nadal komentowala, z uwagami. Bardzo mi pomogłaś, podając różne przykłady – jestem człowiekiem wizualnym.

"Postudiuję" sobie klasyków niemieckich i spróbuje napisać aleksandryn po niemiecku, dla porównania.

Zmienię zaraz przypis górny, by nie wprowadzać innych w błąd.

Serdecznie Ciebie pozdrawiam i życzę miłego wieczoru.

PS. Wszystko skopiowałam, by w razie potrzeby mieć 'pod ręką'.

Do Wandy Kosma: Jestem szczęśliwy czytając Twój wykład na temat aleksandrynu. Pokazanie użytkownikom portalu uzasadnienia dla swojej oceny wierszy na tym poziomie szczegółowości jest budujące i życzyłbym sobie, by takie teksty częściej ukazywały się tutaj. Jednocześnie, tak jak to wyraziłem w swoim komentarzu, sam wiersz mi się bardzo podoba, jako amatorowi poezji. Pozdrawiam:)

Lydio, jak w przypadku aleksandrynu jambicznego z zastosowaniem rymów żeńskich - stworzyć w polszczyźnie wers dwunastozgłoskowy z akcentem na sylabie nieparzystej? Pokaż mi, proszę :)

Piszesz tutaj o sześciu stopach jambicznych (co, powiem przy okazji, nie jest twardym wymogiem klasycznego francuskiego aleksandrynu). Piszesz tak: "akcenty wynikają z jambów, a nie z numeracji sylab".
W przypadku języka polskiego oczywiście nie mówimy o metryce iloczasowej, tylko o akcentach. No więc, czym jest odpowiednik jambu w języku polskim? Jamb to jest stopa dwusylabowa z akcentem na sylabie drugiej. Zacytuję z biblii poetyków: "(...) zatem szereg jambiczny ma każdą parzystą sylabę pod akcentem. Łatwo zauważyć, że skoro nasz akcent ma charakter paroksytoniczny, to tok jambiczny nie może być dierezowany, (...) naturalny jest tutaj tok cezurowany". O tym, co w drugiej części cytatu - w luźny sposób wspomniałam w pierwszym komentarzu. Warto głębiej rozumieć zagadnienia średniówki i jej rodzajów oraz funkcji w poetyce, to ogromne zagadnienie.

Ad rem. Po pierwsze:
gdzie w Twoim sonecie jest 6 stóp jambicznych na wers, dodatkowo z akcentem paroksytonicznym na 11 sylabie? (!)

Moim zdaniem, nie ma i nie mamy do czynienia z aleksandrynem jambicznym.

Po drugie:
fantastycznym aleksandrynem napisane jest (w większości) "Wyzwolenie" Wyspiańskiego, cyt.

"Widzę tron, widzę berło, cel widzę żądany,
I cóś mi szepce w duszy — ty będziesz wybrany!"

Albo ta pieśń Kochanowskiego, cyt.

"Czego chcesz od nas, Panie, za Twe hojne dary?
Czego za dobrodziejstwa, którym nie masz miary?"

albo ten sonet Mickiewicza, cyt.

"Wpłynąłem na suchego przestwór oceanu;
Wóz nurza się w zieloność i jak łódka brodzi"

To jest realizacja poetycka prawdziwego aleksandrynu, nie jambicznego, trzynastozgłoskowcami z uwagi na specyfikę akcentowania w języku polskim. A tutaj 2 wersy zapisane czystym jambem, Puszkin w tłum. Tuwima, cyt.

"Dźwignąłem pomnik swój, nie trudem rąk ciosany,
Wydepcą ścieżki doń miliony ludzkich stóp".


Po trzecie:
są dwa klasyczne wzorce aleksandrynu, anapestyczny i jambiczny.
- -  ! - - ! // - - ! - - !
- ! - ! - ! // -  ! - ! - !

W poezji polskiej nie znajdziemy takiego odpowiednika. Można go stworzyć posługując się rymami męskimi, ale powstaje wtedy groteskowe brzmienie. Dlatego w polszczyźnie wykształciły się dwa typy aleksandrynu: 600 lat temu trzynastozgłoskowiec, a w XIX w. jedenastozgłoskowiec. Trzynastozgłoskowiec (czyli 12 sylab plus hiperkataleksa) z akcentem na sylabie 6 i 12 i średniowką klasyczną po sylabie 7; jedenastozgłoskowiec ze średniówką klasyczną po sylabie 5 i ze stałymi akcentami na sylabach 4 i 10.

Twój dwunastozgłoskowiec można by uznać za hiperkatalektyczny (czyli 11 + hk), żeby "naciągnąć" go do miana aleksandryńskiego, jednak nie spełnia nadal wszystkich warunków, np. sylabotoniczności.

Sonet aleksandryński ma miec 12 sylab (co jest kalką z wzorca francuskiego), średniówkę 6+6 - być może, według wiedzy portalowej czy powierzchownej internetowej. Natomiast w ujeciu merytorycznym, z perspektywy teorii literatury, w tym przede wszystkim teorii przekładu - zarówno aleksandryn, jak i sonet aleksandryński ma swoje charakterystyczne brzmienie i dwunastozgłoskowość nie jest podstawowym parametrem, a wręcz przeciwnie - karkołomnym do zrealizowania w języku polskim (bo trzeba by sięgać po brzmienia oksytoniczne). Dlatego odpowiednikiem jest wers trzynasto- lub jedenastozgłoskowy, (hiper)katalektyczny o regularności sylabotonicznej.

Na zakończenie powiem, że u mnie nigdy nie chodzi o odwagę, tylko o reakcję merytoryczną, gdy uważam to za słuszne. Nie wiem, czy ucieszyłaś się z tych wykładów, ale bardzo cenię Cię jako Poetkę, dlatego uznałam, że warto się odezwać.
Pozdrawiam serdecznie :)

Wando, to wszystko, co piszesz, jest prawdą. Chodziło mi jednak przede wszystkim o piękno jej imienia. Trudno zmieścić całe życiorys w czternastu wersach.
Druga prawda jest taka, że w języku polskim aleksandryn jest prawie niemożliwy – jego nazwa pochodzi od XII-wiecznych francuskich poematów o Aleksandrze Wielkim.

Myślę jednak, że ten sonet można zaliczyć do aleksandrynu jambicznego, choć wers 7 zaraz zmienię. Zamieściłam go w tej formie głównie ze względu na treść, jako pomoc dla czytelników, którzy nie interesują się egiptologią. Teraz mogę już dopracować do formy.
Wers 7. jako przykład;

"Na równi z małżonkiem do słońca wzniesiona;" przyjrzyjmy się dokładniej:
- w klasycznym aleksandrynie wers dzieli się na dwa hemistychy po 6
sylab;
- ma 12 sylab;
- składa się z 6 stóp jambicznych;
- rytm jest wyraźny, a dwa hemistychy logicznie podzielone.

Akcenty wynikają z jambów, nie z numeracji sylab, choć w polskich słowach nie zawsze dzielą się one idealnie tak jak w języku francuskim.

Innymi słowy: aleksandryn ma akcent na szóstej sylabie, a ostatni akcent w wersie wypada na jedenastej sylabie, nie na dwunastej – w moim przypadku rytm jest zachowany.
Patrząc krytycznie na wers 7, wygląda on tak:

Na RÓWni z MAŁżonkiem do SŁOŃca wznieSIOna

Bardzo się cieszę, że miałaś odwagę poruszyć ten temat. Mam nadzieję, że inni dołączą do dyskusji. Sama teraz potrzebuję chwilę, by się zresetować i spojrzeć na sonet z dystansem.

Co do drugiego sonetu, muszę najpierw dokładnie go sprawdzić.
Tymi argumentami się kieruję, choć możliwe, że coś błędnie zinterpretowałam.

Serdecznie dziękuję za Twój komentarz i uwagi. Bardzo je sobie cenię.
Ślę moc pozdrowień.

Ona mnie od dawna fascynowała. Mam nawet jej popiersie w formie wisiorka. Niektóre źródła twierdzą, że nie była wcale taka piękna, jak ją przedstawiano. Serdecznie pozdrawiam.

Dziękuję Krysiu, pozdrawiam Ciebie też.