To prawda, nie sposób opisać. Serdecznie Ciebie pozdrawiam.

Dziękuję Ci Lariso, prawdziwa miłość na dobre i złe, ja tylko taką znam. Serdecznie Ciebie pozdrawiam i dobranoc.

Nie oceniaj, ważne jest, że czytasz, może w chwilach, gdy smutek czy samotność Ciebie gnębi. Dziękuję, że mnie odwiedziłeś. Dobranoc.

Jakże miło czytać takie komentarze. Serdecznie Ciebie pozdrawiam.

Mandarynie, Tobie wielkie dzięki i serdeczności.

Dziękuję Leniu i serdecznie Ciebie pozdrawiam.

Elu, dziękuję za ciepłe słowa i cieszę się, że Ci się mój wiersz podoba. Ty jesteś mistrzynią w haiku, mnie sonety same się piszą. Każdy ma swoje 'talenty', a cała przyjemność po naszej stronie, a to najważniejsze. Serdecznie Ciebie pozdrawiam.

@Maciek.J

Twierdzi Pan, że na tym portalu profesjonalistów 'nie ma i nie będzie', bo szkoda im czasu na 'zabawę w pisanie'. To śmiałe założenie, które przypomina jednak próbę przekonania kogoś, że w oceanie nie ma wielorybów tylko dlatego, że akurat nie wynurzyły się, by klasnąć płetwą na Pana widok.

Warto pamiętać, że latarnia morska nie świeci po to, by podziwiali ją inni latarnicy, lecz by wskazywać drogę tym, którzy są na pełnym morzu. Wielcy kapitanowie rzadko paradują w galowych mundurach na brzegu; najczęściej spotka Pan ich tam, gdzie woda jest najgłębsza, ukrytych pod sztormiakiem zwyczajności. Prawdziwy znawca języka nie zawsze szuka poklasku – często śledzi puls żywej mowy tam, gdzie ona dopiero kipi, obserwując z cienia, jak w chaosie amatorskich prób krystalizuje się coś autentycznego.

Prawda jest bowiem taka, że zawodowcy bywają tu częściej, niż Pan przypuszcza. To, że ich Pan nie dostrzega, nie świadczy o ich nieobecności, lecz jedynie o tym, że nie napisał Pan dotąd niczego, co skłoniłoby ich do przerwania milczenia.

Tym akcentem kończę swój udział w tym wątku, nie widząc potrzeby jakiejkolwiek dalszej polemiki.

- Pióro Amora

Wando, bardzo mi przykro, ten cały rozgardiasz z mojego powodu. Myślałam, że przytakując Mackowi.J w sonecie
"Królowa Amarny" zakończę dyskusję, bo będzie się czuł usatysfakcjonowany. Teraz jeszcze się Tobie 'oberwało'.
To nie ma sensu się z tym panem 'zadawać', mnie brakuje słów. Niektórzy są rezistent na wszelkie grzecznościowe frazy, to do nich nie dociera. Pozostało nam tylko ignorować. Dziękuję Ci jeszcze raz i dobranoc.

Po pierwsze: bronisz rymów niedokładnych jak pies kości bo nie potrafisz nic sensownego napisać z rymami dokładnymi.
Po drugie: dlaczego mam się uczyć pisania sonetów od amatorów skoro były i są czytane przez profesjonalnych znawców poezji i języka.Na tym portalu takich osób nie ma i nie będzie bo po prostu nie mają czasu na zabawę w pisanie wierszy na portalach.
3.Skoro tak dobrze się znasz na poetyce to napisz chociaż jeden wiersz z rymami dokładnymi, które nie od dzisiaj traktujesz jak błędy ortograficzne mimo, że nadal takie wiersze są pisane i publikowane przez autorów piosenek, kabarety czy w antologiach bo tym dokładny nikomu nie uwłacza.
4.Skoro podejrzewają mnie o brak wiedzy w poetyce to pozwól .że ja ci poradzę na przyszłość , że skoro piszesz o postaci znanej z historii, vide: Nefretete poczytaj najpierw sobie o niej w literaturze o starożytnym Egipcie. W wierszu, który wyskrobalas o boskiej żonie Echnatona odnalazłem aż 6 kłamliwych informacji i niezgodnych z prawdą faktów. Tylko moja życzliwość spowodowała, że nie ujawniłem tego publicznie na portalu.
5.Ja ci natomiast życzę więcej skromności i szacunku dla innych autorów. To jest portal poetycki a nie klub znudzonych krytyków literackich sterowanych przez władze jak to miało miejsce w naszej kraju jeszcze tak niedawno
6.I jeszcze jedno skoro tak jesteś za asonansem to nie wiem czy wiesz, że asonansu powstał wcześniej niż rym
.A skoro tak to jaki jest sens wywracać wszystko do góry nogami i pisać tzw.sonety białe.
PS. Rkfraza

Piszesz naprawdę pięknie - tym bardziej to cenię, że Twoja codzienność dzieje się w innym języku. Dziękuję Ci za piękne słowa.
Nie chodzi o potyczki, tylko o rzetelność i jednak jakieś granice merytoryczne w reakcji na coś niewłaściwego.

Rym asonansowy jest w tym wierszu jeden, i jeden rym konsonansowy. Poza nimi są rymy dokładne. Asonans to współbrzmienie samogłoskowe, konsonans - spółgłoskowe. Rymy niedokładne mają ciekawszą wartość instrumentacyjną niż rymy dokładne. Dlatego były od zawsze stosowane (przemycane) w klasycznych sonetach, począwszy od Petrarki.

Maciek.J - w pełni się z Tobą zgadzam, że "pisać do rymu trzeba umieć". Ty na razie nie przekroczyłeś poziomu rymów dokładnych gramatycznych, co jest poziomem podstawowym, więc jeszcze sporo umiejętności przed Tobą do nabycia. To po pierwsze. Po drugie - aby stworzyć wiersz klasyczny, np. sonet, oczywiście nie wystarczą same rymy, obok nich występują środki wierszotwórcze, istotniejsze od rymu. Tu również masz wiele umiejętności do nabycia, bo na razie opanowałeś jedynie poziom podstawowy, czyli liczenie sylab i zapis strofami. Patrz "Sonet odwrócony" - cbdu.
Życzę postępów w nauce poetyki. Na TW możesz się uczyć pisania sonetów od LydiiDel i Pióra Amora.

Bardzo Ci dziękuję za uważną lekturę i życzliwy komentarz. To dla mnie ogromnie cenne, że nie tylko czytasz, ale też słuchasz, a to przecież w sonetach jest ważne.
Te asonanse właściwie wymknęły mi się, całkiem nieświadomie, nie tworzyłam ich celowo. Tym bardziej cieszy mnie, że nie słyszysz w nich zgrzytu, bo mnie one również nie przeszkadzają.
Twoje słowa o melodyjności jedenastozgłoskowca są dla mnie bardzo ważne, bo rzeczywiście zależy mi na tym, by moje sonety „płynęły”. Ja po prostu piszę, a one same się układają. Może to kwestia jakiegoś matematycznego wyczucia rytmu?
A co do „trash metalu”; no cóż, każdy słyszy poezję inaczej… Ja nie mam potrzeby wdawania się w takie potyczki.
Dziękuję Ci za docenienie mojego warsztatu. Wiem, że na TW jest kilku prawdziwych mistrzów, którzy głęboko siedzą w temacie i Ty Wando do nich należysz.
Ja piszę przede wszystkim z przyjemności, a także z potrzeby obcowania z językiem polskim, bo na co dzień nie mam ku temu okazji.
Serdecznie Cię pozdrawiam.

Sonet biały powstał w poezji modernistycznej na przełomie XIX i XX wieku i został przejęty przez poezję nowoczesną. W ujęciu natomiast historyczno-literackim jako gatunek literacki począwszy od XIII wieku sonet jako forma klasyczna jest zawsze rymowany. Dlatego sonet biały nigdy nie będzie klasyczny.Ty to doskonale wszystko wiesz tylko by mi chyba szybciej kaktus wyrósł na dłoni niż bym przeczytał twój wiersz w formie klasycznej z dokładnymi rymami bez udziwnień asonansowych i konsonans owych. Bo pisać do rymu trzeba umieć proszę pani. Cbdu.

Pióro Amora:
Jak już kilka razy wspomniałam, na Twoich sonetach się wzorowałam, naturalnie budując mój własny styl. A Ty mnie w tym umacniałeś – dyskretnie. Dziękuję Ci i bardzo mi przykro, że z powodu mojej osoby tyle zamieszania. Warte śmiechu, a wszystko Twoja wina (hi, hi ), bo jesteś świetnym nauczycielem.
Zapomnijmy, niech tam sobie pisze, jak ma taką potrzebę.
Dobranoc.

Ekfraza patrz moje PS. to wiersz napisany z inspiracji dziełem sztuki np. obrazem albo rzeźba.Wiersz o A.Osieckiej ,który komentowałas niedawno nie jest ekfraza ani tym bardziej nie jest ekfrazujacy. I to byłoby na tyle.

Lydio, zgodnie z dewizą mistrza: „róbmy swoje”. Nie psujmy zabawy tym, dla których Twój talent jest jak szpilka wbita w balon ich przerośniętego ego. To doprawdy fascynujące obserwować, jak biegłość warsztatowa Twoich sonetów wywołuje taką nerwowość u „ekspertów” – najwyraźniej perfekcyjna umiejętność posługiwania się klasyczną formą bywa dla niektórych zbyt rażąca. Niech więc dalej pompują te swoje balony, podczas gdy Ty tkasz poezję, która broni się sama, bez potrzeby głośnego pokrzykiwania.

— Pióro Amora

A ja dodam dla uściślenia
Errare quoque mulierum est

Mówi się: "Errare humanum est."
W tym wypadku pozwolę sobie zmienić na : "Errare virile est".

Zawsze myślałem, że w sonecie o miłości ładniej brzmi muzyka klasyczna niż trash metal.

Asonanse to zabieg poetycki. Używa się go często, by nadać wierszowi muzykalność i wzmocnić emocje.
Dziękuję za komentarz i serdecznie pozdrawiam.

Tak na rozgrzewkę, bo zima daje się we znaki. Serdecznie pozdrawiam.

Dodałam trochę kolorów, bo niemiłosiernie biało za oknem. Serdecznie pozdrawiam.

Dziękuję Jacku i serdecznie pozdrawiam.

Pięknie - z okna wzięłaś biel, a kartce dałaś szansę na kolory. Rzec można, że kiedy za oknem szaro, to barwy nie znikają, tylko przeprowadzają się do słów.

Zatęskniłam dziś za barwami, gdy spojrzałam przez okno i przeniosłam na białą kartkę. Serdecznie pozdrawiam.

Serdecznie dziękuję i pozdrawiam.

Dziękuję Krysiu i serdecznie pozdrawiam.