Lubię to miasto za to, że tak świeci pustkami

ludzie wciąż na bogato ze strachem w rytm frustracji

gdzieś wracają do wspomnień, chcąc zapomnieć to, co jest teraz

wieczna starość wciąż w głowie - nowa młodzież pokłosiem więźnia



Na starych wydeptanych ścieżkach nowy rodzaj spojrzeń we łzach

w zastanym rytmie dawny schemat wciąż w dysonans młodzież wpędza

nic się nie zmieniło w tym czasie, gdy zdążyło się tak wszystko wokół pozmieniać

żyjesz więc w pełni, po czym gaśniesz, by odżyć wgłąb przez czas, gdy rząd chorób powiększasz



Wyrazy twarzy te same na ludziach o młodszych licach

zyskały zarys w mieszance zatrucia ozdoby życia

o biegu lat u niektórych świadczy siwizna lub zmarszczka

w pośpiechu dnia, wśród znieczulic dawnych dziś bliższa utarczka



Tematy tych samych rozmów o niczym wciąż tworzą esencję pustych podwórek

przez zanik sił mamy dość już oficyn, co koją wewnętrzne skutki obumrzeń;

Powracam do sentymentów przez wierzchnią warstwę ze smutku

bo mam nadto z miejsc tych retusz wskrzeszeń wgłąb w następstwie buntu