Dzięki za obecność ;-)
Pozdrawiam

Dokładnie, lepiej faktycznie już przestać... ;-)
Dziękuję i pozdrawiam

Taka zabawa w miłość, to jak gra w karty... zależy, co wylosujesz
Dziękuję i pozdrawiam ;-)

Tak jest... Dziękuję i pozdrawiam ;-)

Dziękuję, Janie za Twój komentarz. Masz rację – w dosłownym sensie wielu rzeczy nie da się pogodzić, a życie często przypomina ruch, napięcie, ścieranie się różnic. Wiersz jednak nie próbuje temu zaprzeczyć, raczej szuka szczeliny między skrajnościami: miejsca, w którym sprzeczności mogą chwilę współistnieć, nawet jeśli się nie znoszą.
„Swoim krokiem” nie musi dla mnie oznaczać przeciw sobie – raczej obok, w tym samym czasie, bez konieczności wygrywania. A miejsce „gdzie nie trzeba wygrywać” widzę nie jako trwały stan świata, lecz jako moment: w relacji, w ciszy, w sztuce, w akcie zrozumienia.
I tu się zgadzamy w pełni – poezja może sobie pozwolić na to, czego rzeczywistość często odmawia. Czasem właśnie po to, byśmy mieli dokąd na chwilę uciec albo do czego dążyć.
Również pozdrawiam i dziękuję – wszystkiego dobrego w Nowym Roku.

Zawsze zostawiamy ślady w każdej drodze, nawet tej donikąd...
Miłego wieczoru

Tak, istotny w tym wszystkim jest dystans — nie jako bariera, lecz jako coś, co „uczy ostrożności”. Dystans przestaje być przeszkodą, a staje się przestrzenią do refleksji i dojrzewania relacji. Dziękuję i pozdrawiam serdecznie ;-)

Kości już nie najmłodsze, ciężko kroku dotrzymać... ;-)
Dziękuję serdecznie i pozdrawiam

Związek faktycznie wymaga dorosłości, ale nie wyklucza lekkości, prób i błędów. Czasem właśnie „gra” pozwala zobaczyć, kto chce współpracy, a kto tylko wygranej.
A jeśli coś zostaje w pamięci jako dobra miniatura do refleksji – to może ten czas wcale nie był stracony. Dziękuję za refleksję i pozdrawiam serdecznie ;-)

Może więc pół drogi byłoby dobrym miejscem spotkania — tam, gdzie krok zwalnia, a spojrzenie wreszcie ma czas zobaczyć to, co jest naprawdę istotne…
Dziękuję i pozdrawiam ;-)

Dobrze kombinujesz… ;-) Każda z obu osób idzie „swoim krokiem”, ale jednocześnie pozostawiają wspólne ślady. To wyraz akceptacji różnic i przekonania, że bliskość nie wymaga całkowitego podporządkowania się drugiej osobie.
Dziękuję i pozdrawiam

Możliwe, że masz rację, czasem zmiana zasad to jedyny sposób, by zadbać o własną równowagę. A odkrycie, że nie każda gra musi mieć zwycięzców, by była sensowna, bywa naprawdę uwalniające. Serce ciągnie nas w stronę marzeń, pragnień i uczuć, wołając: „Podążaj za tym, co kochasz!”. Rozum zaś szarpie w przeciwną stronę, przypominając o bezpieczeństwie, logice i konsekwencjach. Nie ma takiej siły, która zmusi serce do bicia w rytmie, którego już nie czuje. Nie ma słów, które przekonają kogoś, kto już dawno odszedł myślami. Możesz próbować — ale to będzie walka z cieniem.
Dziękuję bardzo, Elu za luźną i ciekawą dygresję…
Pozdrawiam serdecznie :)