X
Więcej słońca...
proza wierszowana
2026-03-09 16:30
Monolog
Kto wie, gdzie podziała się wiosna,
która to zowie się wonną i radosną?
Smagana wiatrem, jak osika drżałam,
po leśnej przejażdżce trasą rowerową.
Obudź się wreszcie śpiąca królewno;
wyrusz ze słońcem na spacer w aleje,
już czas najwyższy wystrzelić pąkami,
nasycić kobierce intensywną zielenią.
Z radością opuszczę nieprzyjazne mury,
gdy sypniesz na ziemię złote promienie,
w podskokach pobiegnę na łono natury,
chętnie posłucham co piszczy w trawie.
która to zowie się wonną i radosną?
Smagana wiatrem, jak osika drżałam,
po leśnej przejażdżce trasą rowerową.
Obudź się wreszcie śpiąca królewno;
wyrusz ze słońcem na spacer w aleje,
już czas najwyższy wystrzelić pąkami,
nasycić kobierce intensywną zielenią.
Z radością opuszczę nieprzyjazne mury,
gdy sypniesz na ziemię złote promienie,
w podskokach pobiegnę na łono natury,
chętnie posłucham co piszczy w trawie.
