zagraj mi na fletni pana
pieśń tak boską jak zdumienie
że wciąż jestem zakochana
że wciąż kocham cię niezmiennie

zagraj mi a ja wyśpiewam
wszystkie myśli prosto z duszy
której stałość tak zdumiewa
że pamiętać już nie muszę

o tych chwilach bez muzyki
kiedy sztywność kręgosłupa
zabraniała słuchać wszystkim
pieśni której pragnę słuchać

bądź muzykiem doskonałym
abym mogła taniec ćwiczyć
w pieśni pełnej Boskiej Chwały
nic innego się nie liczy

- zapach życia -

nie zatrzymuj się woźnico
niechaj świat się w pędzie zmienia
omijajmy nawałnice
twórzmy z barw żywy poemat

lejcom daj swobodę ruchu
niech się z kopyt iskry niosą
użyźniając stan posuchy
ulatują ku niebiosom

hej woźnico! pędź przed siebie
z tobą pragnę ruszyć w drogę
nawet pod pochmurnym niebem
można znaleźć chwile błogie
i swobodnym być ponad to
co się twardym gruntem zdaje

w słońcu w deszczu dążyć hardo
w miejsca które pachną majem

.

zdejmij ze mnie cień rozpusty
niech uczucie jasnym będzie
upominkiem bałamutnym
rozmodlonym w słów obłędzie

potem ubierz mnie na nowo
w słowotoku ciszę bratnią
niechaj się odrodzi słowo
najjaśniejszą z jasnych gwiazdą

która cień przegoni w niebo
gdzie obłoków łoże miękkie
pierwszą stanie się potrzebą
zapisania słowa w pięknie

.

miękkość odczuwania rzeczy
aksamitem gładzi duszę
która ciału służy przecież
kłamać tutaj wszak nie muszę

że gdy w owej wiatr przyjazny
to i oddech lżejszym będzie
a spojrzeniem jasnym w gwiazdy
zatrzymamy twardość w pędzie

zamieniania klaustrofobii
w pandemonium dusz przyjazne
które daje wolność zbrodni
by zaczerniać jasną gwiazdę

ale rzeczy odczuwanie
bywa miękkie jak aksamit
dusza ciała jest kochaniem
kłamać więc nie będę . za nic
że gdy wiatr przyjazny wieje
oddech lekki czuję w sobie

dusza ciała jest nadzieją
że się w gwiazdach rodzi człowiek

.