To jest już constans - nadto rozwinąć piśmienne dłuto;

W pośpiechu można łatwo ominąć w tym piękne cudo

choć jest tu cząstka bram do drogi - oblicze Jej próbą

w złocie wśród bogactwa dobroci, choć dziś jest wędrówką



Oczy Jej mnie mówią, by być jak najbliżej źródła natchnień

sączyć dzień w dzień miód co tym, czym tak karmi mnie wśród spraw z tłem

drogi ziemskiej - Cud drogi życia dany jest tu tak barwnie

odżyć chcę - niech tu z obfitych fal w Nas płynie upajanie



Na życie, wśród spraw z czasem codziennym jestem kiepski

acz gdy w Jej usta patrzę, to chcę ich głębię wielbić

tak by mieć tu nadal podniebny tętent głębi

smak ich chcę układać w głowie, nim spełnię Jej sny



Im piękniejsze, tym częściej w słońcu jeszcze piękniejsza będzie

gdy jestem - Jej sny spełnię w końcu wierszem, lecz chcę dać więcej

w tym względzie, więc nim sięgnę wzroku z Jej westchnieniem zamiennie

z mym jestestwem - wymienię w końcu szczęście w piedestał wskrzeszeń