świat był mniejszy
mieścił się
w wiadrze po borówkach

szłyśmy między krzakami
las otwierał się
jak zeszyt w kratkę
wszystko miało swoje miejsce
sok na palcach
słońce przyklejone do ramion

pamiętam krowę –
znała jej ręce
lepiej niż własne imię
mleko płynęło spokojnie
jakby czas
dało się wydoić
i odstawić
do glinianego garnka

indyki
białe skupiska gniewu
z czerwonym rdzeniem strachu
rozpadały się w ucieczce
na jedno jej słowo

uczyła mnie drożdży
trzeba je przykryć ściereczką
rosną tylko wtedy
gdy się nimi opiekujesz

jak dom
wiedział
co robić
ściany trzymały ciepło
piec oddychał
sufit
nie bał się zimy

życie było prostsze
o mniejszej liczbie zmiennych
skromne
jak stół przykryty koronką
czasem brakowało pieniędzy
ale nigdy zapachu

świeżego ciasta
dżemu uwięzionego w słoikach jak lato
kiszonek
cukinii większej niż moja głowa
leżącej na parapecie
jak zielony satelita domu

dziadek
siadał i czekał
aż kompot ostygnie
cierpliwość –
była też formą pracy

do dziś
chodzę boso po podłodze
wiem dokładnie
gdzie skrzypi

jeśli dom milczał zbyt długo
wynajdywał sobie pracę
jak chochlik
który nie znosi bezruchu

tu coś naprawiał
tam rozkręcał świat
na części pierwsze
drewno na zimę rąbał tak
jakby szykował świat
na długą zimę

był strażnikiem narzędzi
rozmawiał ze zwierzętami
częściej niż z ludźmi
kot słuchał
bo od niego
można było się nauczyć
jak przetrwać

uczył zaradności
bez lekcji
pokazywał
że wszystko da się obejść
naprawić
podwiązać drutem

że ziemniaki
bierze się w dłonie
jak ciężkie myśli
i odkłada równo
w piwnicy

czasem mylił
kwiaty z chwastem

tak było
z moimi liliami –
ledwo wykiełkowały
nie zdążyły
przedstawić się słońcu
skosił je jednym ruchem
pewny –
że robi porządek

ziemia
nic nie powiedziała

pamięć
do dziś
wypuszcza je ostrożnie
tam
gdzie dom
chciał tylko
żeby coś rosło
i przetrwało