Twoje Wiersze - niebo nie utrzyma

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

4 razy

Oceny tego wiersza są jeszcze niewidoczne, będą dostępne dopiero po otrzymaniu 5-ciu ocen.

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Belamonte/Senograsta

2026-02-12

wszystko jest potrzebne, lot i proste rzeczy, skrzydła, cóż , mieliśmy le się zatarły, to wtedy kiedy bylśmy latającymi syrenami, a potem wyszlismy na ląd i musimy znów zapracować na skrzydła - na razie latamy samolotami, marzenia zawsze jakoś sie spełniają, może "światło w płucch , śmiech w deszczu" to właśnie lot ze snu? - podoba mi się ta fantazja, a może marzenie, a może wspomnienie duszy

Czasem

2026-01-31

Lot we śnie. I zrozumienie czym jest - fantazją ucieczki. Bardzo ciekawy wiersz. Również przez zabieg ustawienia męskiego PL-a. Odnoszę wrażenie, że PL-em nie jest tu jednak meżczyzna, ale Człowiek w sensie ogólnym. A zatem Ludzkość.
Z tą perspektywą wiersz czyta się jeszcze lepiej...

Pozdrawiam serdecznie!

Nicotykanie^(*)

2026-01-31

Haha, uśmiechnełam się.
Ty sznupałaś u mnie w szufladzie, a ja zakradłam się do Twojej :)

Masz rację – ten wiersz w dużej mierze opowiada niekoniecznie o mężczyźnie.
Dziękuję za wrażliwe spojrzenie! Przesyłam uściski serdeczności

Eleanor Rigby

2026-01-31

Cieszę się, że zajrzałam do Ciebie, przeczytałam piękny egzystencjalny wiersz.
Czytając miałam przed oczami obrazy Chagalla, te jego latające postacie, anioły pełne życia i ruchu.
To podobnie jak w Twoim wierszu, jest życie, świadomość ciała. Gdzieś pomiędzy wersami czuć poszukiwanie sensu i w rezultacie nadchodzi refleksja, ze marzenia nas wznoszą ponad chmury ale to co najważniejsze to nasze ludzkie okruchy miłości, przywiązania i bliskości.

Przepiękny wiersz :)

Nicotykanie^(*)

2026-01-31

Twoje skojarzenia z Chagallem są wspaniałe :)
Dość sławny obraz „nad miastem” mógłby być inspiracją, choć może w tym wierszu jest za mało miejsca.. ;)

Pozdrawiam ciepło.

Migrena...1^(*)

2026-01-31

Twój wiersz.

och.

unoszą się w nim myśli nadziei jak papierowe skrzydła .

są kruche, a jednak silne, niosące cięzar nieba.

każdy śmiech w deszczu, każdy chleb w dłoniach i światło w płucach staje się dowodem, że drobne cuda codziennosci mają moc podtrzymywania życia.

twoje słowa przypominają że nie potrzeba wielkich skrzydeł, by wzniesc się ponad to, co trudne .

bo wystarczy otwarte serce, uważnosć i zdolność dostrzegania małych cudów .

jak pisał rainer maria rilke : "nie chodzi o to, aby znaleźć miłosć, lecz o to .by odkrywać jej obecność w naszym codziennym życiu ".

i w tym właśnie tkwi piękno Twojego niezwykłego wiersza .

Migrena...1^(*)

2026-01-31

piszę tak nie dlatego, że wiersz wymaga pochwały, lecz dlatego, że widzę w nim sposób, w jaki patrzysz na świat,

i właśnie ta uważnosć sprawia, że każdy drobny cud staje się ogromny.

i to mnie przenika .

wywoluje we mnie dreszcz.

rezonuje.

tak po ludzku - piszesz tak,że mnie się Twoje pisanie bardzo podoba :)

miło Cię pozdrawiam :)

Nicotykanie^(*)

2026-01-31

Migu,

Dziękuję Ci serdecznie za wyczucie wiersza. Bardzo zależało mi na przełamaniu ekstazy wyobraźni i marzeń poprzez ukazanie napięcia fizycznych ograniczeń. Motyw, choć na wskroś ikarowski, mam nadzieję, zawiera dojrzałość, która pozwala cieszyć się drobnostkami, zanim spali je słońce.

Nie ukrywam, że piszesz do mnie bardzo pochlebnie, i nie jestem pewna, czy w pełni zasłużenie. Uważam bowiem, że kolejny wiersz w tej materii nie powinien opierać się jedynie na micie człowieka marzącego o lataniu — a jednak, jak cudownie się o tym pisze.

sturecki

2026-01-31

To świetny wiersz o tym, że marzenie ma skrzydła, ale ciało ma prawdę - próbujesz wzlecieć nad miasto i czas, a wiatr tylko się śmieje, bo zna anatomię i wie, że jesteśmy „do noszenia, nie do lotu”
– piasek płynie przez budynki, rzeki zawracają, a skrzydła są z kości tak ciężkich, że od razu wiadomo: to nie będzie bajka o lataniu.
Cała prawda jest w tym „nie” ciała: ptaki mogą, chmury są piękne tylko przez chwilę, a człowiek ma uda do noszenia, płuca do światła i dłonie do chleba – więc lot wychodzi jako marzenie ucieczki, nie jako sens. I dobrze, że to odkładasz na sen, bo na jawie lepiej stać na nogach, śmiać się w deszczu i trzymać słońce, które nie żąda skrzydeł. Tak więc latasz bezpiecznie we śnie, bo niebo nie utrzyma ucieczki, tylko małe cuda, które da się unieść w dłoniach.
6/5

sturecki

2026-01-31

Dla mnie lot (nie pomyl z odlotem) zaczyna się tam, gdzie człowiek uniesie choćby mały, codzienny cud w rękach, a nie tylko wielkie marzenie w głowie.

Nicotykanie^(*)

2026-01-31

Dokładnie, konflikt między fantazją lotu a ograniczeniami ciała, między pragnieniem a realnością, jest sercem tego wiersza.
Dobrze ująłeś, że prawdziwe „latanie” odbywa się w drobnych cudach, które możemy unieść w dłoniach.

Pokaż mniej

Logowanie

niebo nie utrzyma

Ocena wiersza

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Autor poleca

Inne wiersze z tej samej kategorii

Inne wiersze tego autora

Napisz powód zgłoszenia komentarza do moderacji

Napisz powód zgłoszenia wiersza do moderacji