Twoje Wiersze - Granica jaźni

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

4 razy

Oceny tego wiersza są jeszcze niewidoczne, będą dostępne dopiero po otrzymaniu 5-ciu ocen.

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Larisa

2025-12-03

Głęboki wiersz!
Zawsze próbujemy zrozumieć swoją 'ciemną' stronę. Podmiot liryczny w melancholijnej zadumie wyrusza na drogę własnego 'ego'... przygląda się sobie i czeka aż niesiony strach zelży, by odsłonić, to co piękne i pełne nadziei, a może jest odwrotnie? I tylko czeka wyczekująco, co nastąpi?
Bardzo dobra narracja wiersza!
Zaciekawił mnie... i skłonił do refleksji na temat jaźni, jako osnowy naszej psychiki. Wiele nitek biegnie prostopadle do naszego umysłu:) Jesteśmy utkani z wielu niewiadomych...
5/6.
Serdecznie Cię pozdrawiam:)

Nicotykanie^(*)

2025-12-08

Lariso, dziękuję Ci za tak uważną i wrażliwą lekturę.
Masz rację — poznawanie własnej „ciemnej strony” to często bardziej słuchanie niż patrzenie. Jakbyśmy badali kontury czegoś, co istnieje na granicy światła i cienia, a jednocześnie nigdy nie jest całkiem nasze.

Strach potrafi być talizmanem, ale i ciężarem; czasem prowadzi, innym razem zasnuwa drogę mgłą. I chyba właśnie to czekanie — na to, co się ujawni, na to, co wróci z nocy — jest najbliżej samej jaźni, tej osnowy, którą próbujemy zrozumieć nitka po nitce.

Dziękuję za Twoją interpretację i za tę piękną, myślącą odpowiedź.
Serdecznie pozdrawiam 🌙

LydiaDel

2025-12-03

"Granice jaźni" - nie ma ich. Nasz umysł jest jak kosmos, co się wciąż rozszerza. Im bliżej podchodzimy, tym bardziej się od nas oddala. Zostaniemy zawsze w mroku niewiedzy, myśląc, że jesteśmy już tuż, tuż.
Bardzo interesujący wiersz i zatrzymał mnie na dłużej. Nie ma końca i początku, wszystko krąży powtarzając się cyklicznie i w pełnej zależności. Nic nie jest samo. W jakim periodzie znajdujemy się teraz? Jesteśmy na najniższym szczeblu tego koła i poruszamy tryby, a może one poruszają nas. Tak czy owak, jedno nie istnieje bez drugiego.
Ale do wiersza; a gdzie jesteśmy my? 6/5 Serdeczności

Nicotykanie^(*)

2025-12-03

Dziękuję za tak wnikliwą i filozoficzną interpretację. Zgadzam się, że granice jaźni są płynne i nieuchwytne, a my sami poruszamy się w ich cieniu. Cieszę się, że wiersz zatrzymał Cię na dłużej i pozwolił na tak głęboką refleksję.

sturecki

2025-12-03

Ten poranek w wierszu bardziej się rozsypuje, niż zaczyna, jakby świat nie mógł zdecydować, po której stronie światła stoi. Tu nawet stół zakrzywia odbicie, a strach okazuje się czymś pożyczonym.
I od razu widać, że granice siebie potrafią być bardziej płynne niż mgła.
Ale, czy wystarczy stanąć naprzeciw własnego cienia i pozwolić nocy zajrzeć nam w oczy, żeby wreszcie wiedzieć, gdzie naprawdę stoimy?
6/5

sturecki

2025-12-03

Żadnych granic nie łapię, tylko zwykły poranek, taki co stół się kiwa, a człowiek razem z nim. Zaś cień zawsze pierwszy siada naprzeciw i
trzeba tylko przestać udawać, że go nie ma.

Nicotykanie^(*)

2025-12-03

Bardzo trafnie odczytałeś poranek i stół – ich niestabilność odzwierciedla moją próbę uchwycenia granic własnej świadomości. To, co piszesz o stanie naprzeciw własnego cienia, jest niezwykle bliskie temu, co chciałam wyrazić.

andrew

2025-12-03

....a jutro
jutro się przygląda
nie przejdzie obojętnie
...
Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

Nicotykanie^(*)

2025-12-03

Pięknie ująłeś to poczucie ciągłego przyglądania się i obserwacji jutra

Pokaż mniej

Logowanie

Granica jaźni

Ocena wiersza

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Autor poleca

Inne wiersze z tej samej kategorii

Inne wiersze tego autora

Napisz powód zgłoszenia komentarza do moderacji

Napisz powód zgłoszenia wiersza do moderacji