Tak - hermetyczne wiersze są jak szyfr Sfinksa, fajne do pisania, trudniejsze do czytania - a „wersja druga” to nie zdrada idei, tylko drugi klucz do tej samej szkatułki.

Dzięki, Stu!

Lubię pisać eksperymentalnie, choć czasem jest to bardzo hermetyczne – takie zabiegi utrudniają odbiór. Trochę też kłuci się i nie kłuci z moją ideą poezji jako wolnej od cyfryzacji. W mojej opinii, takie wiersze mógłby pisać Sfinks, żeby nie wpuszczać nikogo do skarbca. Haha!

Nie ukrywam jednak, że pisanie ich sprawia mi radość. Gdy pozostają niezrozumiane, czuję, że mogłabym przedstawić ten sam temat inaczej. W sumie gdzieś w notesie mam taką wersję – może jutro ją wrzucę, jeśli ją znajdę :)

Przepraszam, że nie napisałam tego w osobnym komentarzu. Nawet nie zauważyłam, że podpięłam się pod komentarz Magdalii :)

Jak dla mnie, z wiersza wynika, że znasz i potrafisz posługiwać się kilkoma językami, jesteś biegła w obsłudze komputera, a do szczęścia (już po wyłączeniu komputera) potrzebujesz tylko domowego ciepła z rodziną, psem i kotem. I wtedy wystarczy tylko jeden język - język miłości :)

Magdalio :)

Niezmiernie się cieszę, że tu jesteś. Prawdę mówiąc, nie sądziłam, że ktoś pokusi się o skomentowanie tego eksperymentu – było mi bardzo trudno się z nim podzielić.

Nie będę odbierać Twojemu czytaniu wartości, bo w poezji chyba nie ma „złego” odbioru – przynajmniej staram się tak myśleć. Czasami czytając wiersze, zastanawiam się, „co autor miał na myśli”, a czego sami się „doczytujemy”.

Tu jest dużo technicznego żargonu i jest to poezja hermetyczna, której zazwyczaj nie używam u siebie, ale czasem tak pisuję. Starałam się oddać sposób, w jaki mózg przetwarza dane. Trochę krępuje mnie mówienie o tym, ale na co dzień posługuję się językiem analitycznym, cyframi, komendami i ciągami – i to przekłada się na sposób, w jaki myślę, bo mój mózg nie „mówi” po polsku w pierwszym języku. To bywa męczące, i w pewnym sensie człowiek chciałby po prostu usiąść i zostawić to, co najważniejsze: dom, miłość, kota, kliknąć MUTE jak w pilocie.