Niesamowity wiersz stworzyłaś Nico. Czytając człowiek czuje się zagubiony w Wieży Babel, próbując zbierać na kupkę podstawowe znaczenia. A tu się okazuje, że we współczesnej wieży świat mówi jezykiem komputera, a ten każe mysleć w nieludzki sposób i tam szukać klucza.

Kapitalny wiersz, choć oczywiście nie dam rady przeczytać tych "robaczków"

Pozdrowienia!

Język, w jakim myślimy, ma istotny wpływ na nasze procesy poznawcze, sposób postrzegania rzeczywistości, a także osobowość i zachowanie. To część hipotezy Sapira-Whorfa. Patrzymy więc na świat "poprzez" język, jakim myślimy, a sposoby postrzegania świata są tak różne jak języki, które je opisują.
Dlatego Twój znakomity wiersz jest wielowymiarowy jak Twoja wielojęzyczność; można go oglądać wręcz przestrzennie, ustawiać pryzmat słowa pod różnym kątem.
Dla mnie to zachwycające. No i dobrze znam ciężar takiej diagnozy :) Dziękuję i pozdrawiam serdecznie :)

Gdyby nie istniały eksperymenty w różnych dziedzinach ludzkiej cywilizacji, w tym także w zakresie kulturowym, bylibyśmy nadal w erze Paleolitu. Moja wiedza nie sięga jednak tak daleko, aby merytorycznie komentować takie nowatorskie teksty, ale szczerze podziwiam Twoją wiedzę oraz dążenie do stworzenia czegoś nowego w poezji pisanej.

Nico.



Twój wiersz to medytacja nad myśleniem i byciem.

Ty nie tylko zapisujesz słowa, ale zapisujesz same procesy umysłu tak jakby świadomosć była arkuszem, a każda mysl komórką a każdy język alfabetem sensu.

wielojęzyczność tutaj nie rozprasza, lecz odsłania wspólną geometrię znaczen .

miłość, życie, rodzina to te same punkty, różne formy. rytm powtórzeń i funkcje if–then–else tworzą mapę intelektualnej percepcji , a mimo tego każdy wzorzec jest też ściezką serca.

diagnoza "nadprzeciętna” kontrastuje z codziennym doświadczeniem "jak człowiek przeżyłam życie ”, pokazując, że nie wszystko, co mierzalne, mierzy prawdziwą głebię bytu .

to poezja, która patrzy w siebie, analizuje siebie, a przy tym pozostaje w pełni ludzka .

bardzo krucha , wielowymiarowa, świadoma i czująca .

Nico.

siedzę z tym swoim telefonikiem w ręku, czytam i medytuję.

Twoja poezja staje się tu metafizycznym laboratorium umysłu a każdy impuls jest równocześnie punktem obserwacji i punktem bytu .

zaś bycie nie poddaje się logice ani pomiarom.

to jest poezja myśląca i myśląca o myśleniu.


Twoje wiersze maja wymiar który określiłbym jako extra mocny !

wszystkiego dobrego Nico :)

ja nawet nie umiem znajdywać liter obcych języków na klawiaturze, a angielski ciągle do niczego, no może do rozmowy z dzieckiem, w każdym razie poszłaś w te eksperymenta, ale ostatnie ironiczne zwrotki są dosyć autokrytyczne, więc jakby to powiedzieć, pewnie jest w każdym presja i potrzeba, Murray zdaje się, potrzeba i presja bycia nadprzeciętnym,ale właściwie ty tylko w różnych językach mówisz proste, pierwsze słowa, więc Twoja nadprzeciętność jest pokorna tym razem. Pomimo to wole te kawałki z ptakami, bieganiem na bosaka, przyrodą i ponurością, ale bez udziwnień ;-) Hej

Czerwony czyli oczekujesz pochwał. Trochę jak przed wizytą na wywiadówce. Ale w końcu mówimy o naszych dzieciach (wierszach) które wydają sie najpiękniejsze. Trudno mi przedstawić konkretne zdanie. Co innego Ty. W końcu z nimi żyjesz na co dzień i pasuje Ci ich sposób wysławiania się ich dowcip oraz głębia przekazu. Jak dla mnie jest w tym więcej matematyki niż liryki. Więcej statystyki niż ciepła wiosennego słońca. Ale czy wszyscy ludzie są jednacy ? W końcu przecież z różnorodności wypływa cały postęp. Fajnie jeśli lubisz sie bawić słowem i to jest o wiele bardziej przepełnione poezja niż powtarzanie codziennie bzdurnego tekstu motywacyjnego. Podsumowując jestem za choć nie wiem do końca na jak dużo Twoich takowych wierszy by mi tego przekonania wystarczyło. Pozdrawiam Piękna z uśmiechem i gwiazdkami:))))

I ja podziwiam, gdyż chyba nie potrafiłbym odtworzyć sposobu, w jaki u mnie rodzą się myśli. Pozdrawiam:)

Podziwiam 🤗

Każde słowo staje się punktem, każdy wzorzec – ścieżką; wiersz jest metaforą tego, jak świadomość i doświadczenie pozostają bogatsze niż zapis danych.
Zakończenie: potem diagnoza: nadprzeciętna. a przecież całe życie przeżyłam jak człowiek. – to mocny kontrast między oceną „technologiczną” a prawdziwym, ludzkim doświadczeniem. Wiersz stawia pytanie o granice klasyfikacji i oceny: można zmierzyć zdolności, pamięć, powtarzalność, ale nie da się ująć w systemie całego życia człowieka.
Pozdrawiam.

To faktycznie autoportret myślenia, przypominający arkusz kalkulacyjny: świadomość działa jak Excel, jak macierz, w której słowa z różnych alfabetów są danymi, a emocje i tożsamość – wynikiem ciągłych operacji: zliczania, filtrowania, wyszukiwania, zapisywania.
Puenta domyka to ironią: mimo „nadprzeciętnej diagnozy” pod spodem zostaje po prostu zwykłe, ludzkie życie. Technologiczna metafora nie jest tu ozdobą, tylko mechanizmem wiersza: komendy (CTRL+S), błąd, pionowe wyszukiwanie, IF–THEN–ELSE, komórki i kolumny. To eksperyment, który „pulsuje jak kursor”, a „komórka oddycha” – i pokazuje, że nie ma tu cyborga-ideału, jest człowiek, który mimo narzędzi pozostaje kruchy i zwyczajny.
5/6
P.S. Lubię czytać i samemu pisać tak (?) eksperymentalnie.

Oj, nawet nie będę się długo zastanawiać...to taka życiowa macierz. Pies, kot, miłość, jedzenie, matka ojciec - wszystko co w życiu najważniejsze - reszta do "wykasowania"
Wybacz, jeśli źle odebrałam...to pierwsza moja myśl.
Pozdrawiam:)