Każdy komentarz po słowach Wandy nie ma sensu;)
Ściskam i gratuluję doskonałej prostoty

Bardzo piękny wiersz, poruszający czułe struny, aż mam wątpliwość, czy zakłócać go "refleksjami z podglądania". Każde słowo w tej misternej narracji jest ważne i mieni się jaśniejszymi i ciemniejszymi refleksami. W podstawowej warstwie znaczeniowej wiersz jest autotematyczny i mogę podglądać poetę w rozterce twórczej. Ale głębiej dostrzegam człowieka w rozterce uczuciowej; takiego, który stracił zaufanie do "ubranych odświętnie słów", bo kiedyś mogły go zawieść. Być może teraz bohater liryczny poszukuje słów uczciwych, prostych, dla swojej poezji lub nazwania swoich uczuć.
" ale za stary był,
by dać się na nie
nabrać..."
nie brzmi jak starość, tylko jak doświadczenie i ostrożność - jakby coś się kiedyś zdarzyło, czego bohater liryczny chce uniknąć teraz, stąd "staranna niepewność", strach zmieszany z pełną kontrolą. Strofę o drzewach i ptakach czytam jako zwątpienie w intuicję lub wenę; albo osamotnienie w dojrzałości.
Umarły słowik, który już nie zaśpiewa o świcie, to zranienie uczuć, może zwątpienie w poezję. Jego cisza najbardziej mnie porusza.
Cudowny jest chrabąszcz - niczym zdjęcie w skali makro, na którym widać, że świeżość liścia wymaga szczególnej uważności, zamiast wykwintnych metafor. I w pisaniu, i w uczuciach ważna jest prawda z bliska, ta najbardziej trudna - surowa.
Piękna otwarta pointa: czysta kartka i myśl "że dziś niczego nie popsuje…" są wieloznaczne; może to delikatność, może akceptacja rzeczywistości jaką jest, przyzwolenie na poszukiwanie dróg wyrażania; może pojednanie z tym, że nie wszystko musi się od razu wydarzyć. A może chodzi o to, żeby nie popsuć bezpiecznej ciszy. Pozdrawiam serdecznie :)

Z wiekiem " rodzi się" odpowiedzialność za wpowiadane słowo, a jeśli jest ono " czarne na białym", to można się, aż przestraszyć. Pewnie nie zepsuje, białej kartki, może tylko wyobrażenie o sobie samym dozna uszczerbku...
Pozdrawiam, Kornelu:)⭐️

Trzeba długo zbierać materiały do wiersza a może coś się ułoży. Wiersz mający swój wymiar.

Dobry wiersz - czytałem go wiele razy. Mógłbym zadać pytanie ile procent jest cukru w cukrze czyli ile procent Peela w Peelu :) Tak mi podpowiada intuicja. Analizując tak sobie myślę że problem u Autora - utalentowanego - jest ciągła pogoń za potwierdzeniem talentu.
Skąd ten brak wiary w siebie? Czy ta pogoń czymkolwiek podyktowana nie zabija przyjemności z pisania i dzielenia się? Czy wiersz się nie potknie o pierwszą statystyczną niższą ocenę? Pierwsza strofa powyższego wiersza - ma coś w dziecka - już kolejne z dorosłego - który nie z jednego pieca jadł - doświadczonego wygi wręcz. Ale ostatnie słowa brzmią - niczego nie popsuje.

Czy może tak naprawdę popsuć - czy publikując swój wiersz poddajemy się Jury - konia z rzędem kto tutaj przyznaje się Poetą - co chwilę słyszę - nie czuję się Poetą, nie jestem Poetą, zwykły wierszokleta itp. Czymkolwiek jest to podyktowane powinno tutaj uspokajać a nie stresować. Podsumowując - warto odnaleźć równowagę - najpierw pisać dla siebie - wyjątkiem są oczywiście wiersze dedykowane - znać swoją wartość, patrzeć świadomie ale też nie popadać w narcyzm - publikować dla przyjemności - przyjemności dzielenia się - ale też z nuty ciekawości odbioru - kontaktu z Czytelnikiem - swoich Przyjaciół.
Każdy wiersz - nawet ten słaby, egzaltowany może w każdej chwili zadziałać terapeutycznie bo znajdzie właściwego Odbiorcę. Jedynego Odbiorcę - cichego Odbiorcę.
Pozdrawiam! :)
Gwiazdy!

Przychodzi taki czas, gdy zaczynamy ważyć każde słowo i czujemy większą odpowiedzialność za to, co piszemy. Potrzeba niezwykłej uważności, by dostrzec w trawie chrabąszcza, by usłyszeć ciszę, jaka zapada po śmierci słowika, by usłyszeć ciszę, w której nie potrzebne są żadne słowa, bo czasem najlepszym wierszem jest ten, który nie powstał, by nie "popsuć" czystości kartki...

Tak to działa, pomysły, jak miłość z Carmen, nie można ich ani przewidzieć, ani okiełznać, lepiej odpuścić i przeczekać, aż się pojawią, a lepsza pusta kartka, niż z czymś, o czym sam twórca wie, że lepiej tego nie pokazywać. Pozdrawiam

Istotą tego wiersza jest twórcza niemoc człowieka, który chce pisać uczciwie, ale już nie ufa łatwym słowom ani dawnym zachwytom. I właśnie w tym jest jego smutek i prawda – czasem największą porażką poety nie jest zły wiersz, tylko ta czysta kartka, której nawet nie ma czym zepsuć.
6/5