Twoje Wiersze - Meandry – Epilog /Sonet ~ № 330

Meandry – Epilog /Sonet ~ № 330

sonet

2026-02-09 20:25

Sonety wybrane

Słowo od autora:

Ten Epilog to finał cyklu „Meandry”, stanowiący poetycką redefinicję świata znanego z „Lalki” Bolesława Prusa. Po analizie społecznych ruder i mechanicznych złudzeń, w których człowiek jest jedynie nakręcaną figurką w galanterii losu, dochodzę do punktu, w którym metafora musi ustąpić miejsca czystej destrukcji. Zapraszam do finału, w którym dekoracje płoną, a Architekt jednym gestem kończy spektakl, zostawiając nas w surowym świetle prawdy.

Meandry – Epilog /Sonet ~ № 330
(Dopełnienie cyklu sonetów № 216–218)

Świat jest witryną gdzie czas w martwym biegu
Zjada sprężynki pod rdzy pocałunkiem
Stoją figury w bezmyślnym szeregu
Płacąc za nicość najwyższym szacunkiem

Los jest subiektem co w duszach handluje
Szklanym paciorkiem mamiąc wzrok nędzarzy
Gdy mechanizmów rytm w nas wyparuje
Zostanie tylko cień zgasłych ołtarzy

W labirynt mroku schodzimy bez celu
Gdzie brak poręczy i schody są z lodu
Więźniów schematu jest dzisiaj tak wielu
Wszyscy pragnący kłamliwego miodu

Nagle huk pęka... czas kończy zabawę
Bóg gasi słońce i depcze wystawę

~ Pióro Amora ~
© VIII.II.MMXXVI

autor

Pióro Amora

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

2 razy

Oceny tego wiersza są jeszcze niewidoczne, będą dostępne dopiero po otrzymaniu 5-ciu ocen.

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

LydiaDel

kwadrans temu

Faktycznie, mam czasem takie uczucie, że to jakby nie mój świat. Stoję z boku nie uczestnicząc, jak na jarmarku. Twój wiersz jest surrealistyczny, pełen mocnych, wizualnych metafor. Całość w ponurym, refleksyjnym klimacie.
"Wszyscy pragnący kłamliwego miodu" - wiadomo, ćmy lecą do światła, muchy do miodu. Ja wyczuwam między wersami subtelną ironię.
6/5 Serdeczności

sturecki

godzinę temu

To sonet jak pożar w „witrynie świata” – cały obraz jest sklepowy, mechaniczny i martwy: sprężynki, figury, paciorki, handel duszą. Uwagę przyciąga metafora „subiekta losu” – Prusowska galanteria przeniesiona w metafizykę, gdzie człowiek płaci szacunkiem za nicość. A finał jest bezlitosny: nie katharsis, tylko wyłączenie prądu – Architekt nie poprawia dekoracji, tylko gasi słońce i depcze wystawę.
6/5

Pokaż mniej

Logowanie

Meandry – Epilog /Sonet ~ № 330

Ocena wiersza

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Autor poleca

Inne wiersze z tej samej kategorii

Inne wiersze tego autora

Napisz powód zgłoszenia komentarza do moderacji

Napisz powód zgłoszenia wiersza do moderacji