Najważniejsze jest dążenie do czystości, dobra, miłości prawdziwej oraz prawdy tak całym sobą, pozdrawiam serdecznie.
6/5

Akurat ten wiersz wyraźnie pamiętam z Beja, napisałam do niego komentarz 1 grudnia 2022 roku. Piękny to wiersz w Twoim niepowtarzalnym stylu - o filozofce samotnej samotnością duchowych odkrywców i mistyków, co w trafny sposób oddaje pointa. Simone Weil dotyka poziomu myśli Lao Tsy-ego, Upaniszad czy Platona, w których znajdowała prawdę, tak jak w chrześcijaństwie. Ludzkość do jej myśli prędko nie dorośnie; w każdym razie dopóty, dopóki prymat w życiu duchowym będzie wiodła zinstytucjonalizowana religia. Ona uważała religię za dążenie do absolutnego dobra i prawdy, a nie za zbiór dogmatów. W niezwykły sposób postrzegała i kochała Jezusa - nigdy nie przyjmując chrztu i "programowo" pozostając poza kościołem jako instytucją, którą piętnowała. W niezwykły sposób kochała bliźniego. Pisała o Bogu bezbronnym - to jest nadzwyczajny wątek Jej rozważań o krzyżu. "Prawda rozjaśnia duszę proporcjonalnie do swojej czystości". W wielu myślach, w aspekcie nadrzędnej czystości i nadprzyrodzonego ludzkiego dobra, rozumianych w prosty, a zarazem szalenie wymagający sposób, Weil korespondowała z bliskimi mi duchowymi nauczycielami. Była autentyczna w tym, co głosiła, jako tegoż uczestniczka, a nie jedynie interpretatorka - dlatego jej doświadczeniu potrafię ufać. Pozdrawiam serdecznie :)

Nie znam twórczości kobiety, o której piszesz. Natomiast wstrząsa mną ostatnia strona Twojego wiersza. To wyobrażenie o tym, że ktokolwiek może być znakiem, a jednak być tak bardzo odpalonym, a może raczej niedosięgłym. Wstrząsa mną ta wizja. Bardziej nawet niż te opuszczone przez Boga świątynie.

Pozdrawiam Cię. Hej ho! 😊🙋🏻‍♂️

Bycie prorokiem... Nie wiem na ile jest to błogosławieństwo, a na ile przekleństwo. Dar widzenia wyklucza nas z naszej społeczności. (Bywają ludzie, którzy celebrują swój profetyzm, ale to zwykle fałszywi prorocy.)
SW dla mnie (mimo, że miewała napady mistycyzmu) była bardziej filozofem niż prorokiem. To znaczy jej postawę życiową kształtowały raczej przemyślenia, niż oświecenie. Nie chcę się mądrzyć, bo znam ją tylko z "Więzi" (dużo tekstów o niej i bardzo mało tekstów jej). Nie czytałem jej Wyboru Pism.
Natomiast rozwiązanie zagadki, czemu wielu myślicieli katolickich przyznaje się do "heretyczki" jest według mnie banalnie proste. Bóg, nawet dla wielu chrześcijan przestał być żywą postacią, a stał się ikoną. Jeśli ktoś traktuje Boga poważnie, to mimo nawet dużych czasami różnic będzie mu bliski ktoś inny, który Boga też traktuje poważnie.

Dla mnie to wiersz o kimś, kto całe życie szukał Boga i trafiał głównie na pustkę – na ślad, który ledwo widać, i na modlitwy, które brzmią jak puste skorupy. Mówisz do Weil bez nabożności – jak do człowieka: że można pisać mądrze o „Nieobecnym”, a i tak zostać tylko znakiem na szczycie, samotnym i bezużytecznym dla innych.
Jest w tym jakaś bezlitość wobec mitu prorokini – i równie bezlitosne pytanie, czy „znak” nie jest tylko samotną dekoracją na szczycie czy też ze szczytu.
6/5