przechodziłem przez słowa
jak przez czyjeś życie
zostawione na widoku

„naga” była bardziej prawdziwa
niż ubrani w opinie
a „Goya” patrzył
jakby już wszystko widział

„posłaniec niebios”
zgubił adres w komentarzach
a „namiętność”
szukała sensu między emotikonami

ktoś rozbił świat na „omlet”
ktoś zapytał „jak to się stało”
a odpowiedź przyszła
jak zawsze za późno

bo „diabeł nie śpi”
tylko uczy się języka ludzi
i pisze szybciej
niż zdąży pomyśleć sumienie

„w zorzy” było więcej nadziei
niż w południu dyskusji
a „w jej cudnych koronkach”
ktoś próbował ukryć brak

„poranna cisza”
nie wytrzymała do południa
a „na ziarnku groszku”
rosła czyjaś niewygoda

„zaszyte we mnie”
pękało między wersami
„wiosenny walc”
gubił krok na forumowym parkiecie

„/nie/wiedza”
udawała pewność
„to nie fair”
brzmiało jak ostatnia obrona

„figurka”
myliła ruch z obecnością
a „wyścig z czasem”
przegrywał z własnym odbiciem

„oczami dziecka”
wszystko było prostsze
ale nikt już nie patrzył
bez uprzedzeń

„jest takie miejsce”
mówili
i szukali go w cudzych zdaniach

a ja tylko czytałem
i widziałem jak bardzo
człowiek potrzebuje człowieka

bo niezależnie od tytułu
i długości komentarza
najwięcej mówi o nas
to
czy potrafimy być
dla kogoś
czymś więcej niż słowem