Twoje Wiersze - CZY RZECZYWIŚCIE IDZIEMY JEDNĄ DROGĄ? - sturecki

X

Logowanie

CZY RZECZYWIŚCIE IDZIEMY JEDNĄ DROGĄ?

wolny

2025-08-19 03:54

Z inspiracji wierszem „no bo”autor – „Stukacz”

idziemy
ciało przy ciele
nogi w wybojach
pozornie zgodnych z nawierzchnią

ale myśli –
potrafią zboczyć w bok
jeszcze zanim skręcimy głową

uczucia –
czasem cofają się w miejsce
gdzie już dawno nie ma śladów stóp

kroczymy razem
ale kto wie
czy nie dźwigam siebie
na plecach, wbrew sobie

czasem ręka dotyka pośladków
a serce akurat skręca
w inny kierunek

idziemy, owszem
ale czy w tę samą stronę
idziemy my?

autor

sturecki

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

19 razy

Treść

6

11

5

7

4

1

3

0

2

0

1

0

0

0

Warsztat

6

1

5

15

4

3

3

0

2

0

1

0

0

0

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Nicotykanie<sup>(*)</sup>

Nicotykanie^(*)

2025-11-05

Jeśli myślę o tobie — niosę cię w swojej głowie.
Jeśli kocham — niosę cię w sercu.
Więc nawet jeśli idziemy w przeciwnych kierunkach — ja wieczorem na północ, ty o wschodzie słońca na południe — czy naprawdę idziemy osobno?
Jeśli słowem podnoszę cię z kolan, choć nie dosięgam ręką, czy to znaczy, że nie idę obok?
A jeśli uskrzydlasz mnie, gdy wysyłasz opis swojej drogi — jak zdjęcie — a ja mówię: do zobaczenia na końcu…
to czy nie przejdziemy przez życie razem?

sturecki

2025-11-05

Odpowiadam ...
1/ Nie, nie idziemy osobno, bo prawdziwa bliskość nie zna kompasu i nosi się ją w sobie, nie w kierunkach.
2/ Jeśli serca idą równolegle, to nawet dwa różne chodniki prowadzą w to samo „kiedyś”. Bo bliskość to nie krok w krok, tylko krok w czyimś kierunku, choćby z daleka.

Jastrz

2025-08-20

Idziemy jednocześnie razem i osobno. Osobno - bo każdy z nas ma jakieś swoje osobiste cele. Razem, bo jeśli wydarzy się jakaś katastrofa - może dotknąć wszystkich.

Mam jeszcze wątpliwości do sformułowania "myśli – potrafią zboczyć w bok". Nie wiem, czy to niezręczność, czy użyłeś pleonazmu celowo. (A jeśli tak to w jakim celu?) ...ale w końcu to nie mój wiersz...

sturecki

2025-08-21

Masz rację, to zabrzmiało jak nadmiar – bardziej z rozpędu niż z zamysłu. "niezgodna54" też to wychwyciła. Dzięki za uwagę, bo takie potknięcia najlepiej wychwycić z boku.

Osiaki1

2025-08-20

Ja mam wrażenie, że biegamy tam i z powrotem , marnujemy czas i energię, dotykamy zbyt wielu pośladków, tych mentalnych też. Na chwilę, na teraz, już. A tymczasem droga razem nie jest łatwa, ale gwarantuje wspólne dotarcie do celu, pokonanie przeszkód. Trzeba tylko odpuścić „tyłki” i złapać się za tękę. Pozdrawiam Grzegorz.

sturecki

2025-08-21

Świetnie to ująłeś – bieganie za „tyłkami” nic nie daje, a ręka w rękę faktycznie prowadzi dalej. Dzięki i pozdrawiam.

Monika Larn

2025-08-20

Pytanie, czy musimy iść jedną drogą? Każdy ma swoje (inne) potrzeby, każdy lubi coś innego. To nie wyklucza miłości. Współpracujemy dążąc do wspólnego celu, ale drogi zawsze mamy różne. Wiersz jest o parach, więc powiem tylko, że para to nadal dwoje różnych ludzi, a nie żadne dwie połówki połączone w całość. I często nie idą tą samą droga, ani nawet po swoich śladach. Wydaje mi się, że tak jest zdrowiej. Ciekawy, zastanawiający wiersz.

sturecki

2025-08-20

Święta racja – para to nie dwie połówki jednego jabłka, tylko dwa całe owoce, każdy ze swoją skórką i smakiem. Drogi mogą być różne, ważne żeby się nie rozeszły się za daleko.
Dziękuję za rzeczowy komentarz. Pozdrawiam.

maciejka

2025-08-19

Myślę, że droga każdego jest inna - nie wiem, czy lepsza, czy gorsza, ale na pewno inna. Dobrze czasem z niej zboczyć, odkryć nowe drogi.
Pozdrawiam :-)

sturecki

2025-08-20

Dokładnie – porównywać nie ma sensu, ważne żeby własną drogę znać i mieć odwagę skręcić, gdy ciekawość woła.
Dziękuję.

Odyseusz62

2025-08-19

Czasami z braku czasu zaglądam do wiersza ostatni i nie dodaję już nic nawet kropki nad i.
Pozdrawiam z własnej drogi.

sturecki

2025-08-19

I dobrze – czasem lepiej zostawić niedopowiedziane, niż na siłę domykać zdanie.
Dzięki.

Kika88

2025-08-19

Droga jest trudna i wybory też
Pozdrawiam serdecznie:)

sturecki

2025-08-19

To fakt – ale bez trudnej drogi i ciężkich wyborów nie byłoby w ogóle żadnej przygody.
Dziękuje.

Monia

2025-08-19

Czasem rozum swoje, a serce swoje. Człowiek albo kieruje się sercem albo rozumem. Można jeszcze i tym i tym. Zależy to od naszego położenia , zresztą nie tylko od tego. Pozdrawiam 😉👍

sturecki

2025-08-19

No właśnie – raz rządzi głowa, raz serce, a najczęściej i tak muszą się dogadać, żeby człowiek nie utknął w pół kroku.
Pozdrawiam.

Elżbieta

2025-08-19

Idąc razem, toczymy często wewnętrzy dialog z sobą samym, może nie tyle o samej drodze, którą i tak trzeba przejść, ale o przyjętej strategii
jej pokonywania i sensu jaki jej nadaliśmy.
Pozdrawiam serdecznie, Staszku:))⭐

sturecki

2025-08-19

To prawda – droga jest obowiązkowa, ale sposób jej przejścia to już nasz wybór. I to on nadaje sens krok po kroku.
Dziękuję.

LydiaDel

2025-08-19

Wiele dróg prowadzi do Rzymu, wiele dróg prowadzi do celu. Nie wystarczy patrzeć w jednym kierunku, trzeba razem dźwigać 'życie'/ciężar, wtedy jest łatwiej. 6/5 Serdecznie pozdrawiam.

sturecki

2025-08-19

Racja – samemu można iść, ale we dwoje lżej nieść ten cały bagaż. Dzięki za 6/5 i serdecznie pozdrawiam.

Waldi1

2025-08-19

jedna jedyna droga ... którą wybrałem prowadzi mnie bo Boga .... chociaż myśli kluczą ... wędruję tysiącami dróg ...poznając świat i ludzi ... jak widać różnimy się od siebie ...tzn ... ludzie ... bo każdy ma inne problemy ..które dźwiga na barkach ..je je rozwiązuję nim mnie przyduszą ... więc nie mam możliwości do narzekania ... i kocham każda pogodę nawet tą w moim sercu ...bo jest radosna ... pozdrawiam serdecznie ...

sturecki

2025-08-19

I tak trzymaj – jak serce potrafi się cieszyć w każdej pogodzie, to żadna droga nie jest za ciężka.
Pozdrawiam.

legenda

2025-08-19

Droga jest tylko jedna i nie warto się z niej spychać:) pozdrawiam serdecznie miłego dnia życzę 65

sturecki

2025-08-19

Pewnie ... egzystencjalna Pewnie, droga jedna – ale każdy stawia na niej własne kroki. Dzięki i wzajemnie, niech dzień dobrze się prowadzi.

legenda

2025-08-19

6/5

Motylek78

2025-08-19

każda droga prowadzi w to samo miejsce
czasami idziemy prosto do celu
czasami zbaczamy, okrężną drogą idziemy
ważne by zawsze do przodu
Pozdrawiam serdecznie 💙🦋

sturecki

2025-08-19

Dokładnie – kierunek ten sam, tylko tempo i zakręty różne. Najważniejsze, żeby nie cofać się, co najwyżej zatrzymywać na chwilę.
Pozdrawiam serdecznie.

Marek Żak

2025-08-19

Dobry wiersz. Dylematy i rozterki są udziałem każdego. Podałes kilka przykładów, ot serce w jedną, ręka (i nie tylko ręka:)). ciągnie w inną stronę. Uczucia się zmieniają, ale poczucie obowiązku powinno byc kotwicą, żeby te mniejszeprzynajmniej zawieruchy przetrzymać. Jak to mówię: Nobody is perfect.
Pozdrawiam

sturecki

2025-08-19

Prawda – każdy się miota, ale jakaś kotwica musi być, żeby nas całkiem nie porwało. A z tym „nobody is perfect” podpisuję się obiema rękami, choć po turecku.
Pozdrawiam.

andrew

2025-08-19

Niby wybieramy,
a nie tam się poruszamy .
gdzie nadzieję mamy.

Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

sturecki

2025-08-19

Często tak jest – decyzja jedno, a życie i tak prowadzi innym zakrętem. Dzięki i też serdecznie pozdrawiam.

niezgodna54

2025-08-19

zboczyć w bok - jakby nie czytał, coś mi tu nie pasuje, gdyż już w samym słowie 'zboczyć' jest zaznaczenie, że odejścia od głównej ścieżki...zatem podświadomie od razu czytam, że na bok, od danej sprawy lub zagadnienia

nie zaburzyłoby to moim zdaniem ciągu wiersza, gdybyś zrezygnował ze słowa 'bok' i zamienił tę frazę na krótszą lub np. napisał : ...myśli potrafią zejść z toru...lub ...myśli płynął innym torem niż wzrok...

to takie moje dumajki; pozdrawiam Stefi:))

sturecki

2025-08-19

Masz rację, słowo „bok” może być nadmiarowe – dzięki za czujność. Poszukam prostszego ujęcia, żeby myśl nie potknęła się o własne słowo. Pozdrawiam.

JoViSkA

2025-08-19

Każdy ma swoją do pokonania...
Pozdrawiam

sturecki

2025-08-19

Tak jest – każdy dźwiga swój kawałek trasy. I całe szczęście, bo inaczej wszyscy deptalibyśmy się po piętach.
Pozdrawiam.

Krystek

2025-08-19

Do działania i wyboru życiowej drogi
decydują nasze myśli i uczucia. Nogi
tylko polecenia wykonują.
Ślę moc serdeczności i pogody ducha:)

sturecki

2025-08-19

No właśnie – głowa i serce wydają rozkazy, a nogi są tylko posłańcami.
Pogoda z duchem i duch w pogodzie to zestaw idealny.

Stukacz<sup>(*)</sup>

2025-08-19

tak, czasami ma się wrażenie, że idzie się jednocześnie tysiącem dróg - byle się nie rozpaść na kawałki, a może tak trzeba?

sturecki

2025-08-19

I bardzo dobrze – bez porządnego wyrzucenia śmieci nie ma miejsca na nowe. Tabula rasa to czasem jedyny ratunek, żeby nie dusić się własnym bałaganem.

Stukacz<sup>(*)</sup>

2025-08-19

taka ta droga moja, że nieprzetarta przez innych dlatego raz w jakieś chaszcze się wpadnie, raz nad potok zawędruje błądząc, to znów kogoś spotka, obcego i się okazuje kimś ważnym itd. hm, cały czas myślę o wierszu na ten temat, czekam aż dojrzeje trochę

Stukacz<sup>(*)</sup>

2025-08-19

Staszku, wszystko jest tak skomplikowane na dzień dzisiejszy, że wiersz, który był aktualny wczoraj nabiera innego znaczenia dzisiaj, dążę w tej chwili to całkowitego opróżnienia "śmieci" umysłu, właśnie wyrzucając w tych "wierszach" to co zbędne i stąd dzisiejsza tabula rasa, wyczyścić wszystko i zbudować nowy świat

sturecki

2025-08-19

Może właśnie tak trzeba – chodzić w kawałkach, ale własnych. Lepiej być tysiącem ścieżek niż jednym chodnikiem do znudzenia.
Pozdrawiam.

jolka

2025-08-19

W ziemskiej rzeczywistości mamy różne cele a nawet do tych samych można dojść inaczej.Każda z dróg kończy się tak samo ale świadomość różnorodności powinna nas cieszyć,wolna myśl to skarb

sturecki

2025-08-19

Dokładnie – dróg pełno, finał ten sam. Dlatego warto iść po swojemu i cieszyć się, że nie wszyscy maszerują w jednym szeregu.
Udanego dnia.

Autor poleca

Autor na ten moment nie promuje wierszy

Inne wiersze z tej samej kategorii

- Częstomir^(*)

Być sobą, człowiekiem

Pupil - opowiastka o moim dachowcu

- Bronisława Góralczyk^(*)

Nie zawiera A.I.

Śnieżno biało

Le corde dell'anima

Inne wiersze tego autora

WSZĘDZIE JESTEŚ TY

WCZORAJSZY DZIEŃ

CIĘŻAR PYTANIA

MAŁO NIEDZIEL W TYGODNIU

TYRANI NA SZLAKU WOJNY

REALNOŚĆ KŁAMSTWA

część II – Z ALFABETU BYM BYĆ MÓGŁ

UCZUCIE W SKRÓCIE

MIĘDZY WSTYDEM A NATURĄ

URODZINOWY PREZENT

NIEPRAWDY PRAWD

ZNOWU PONIEDZIAŁEK

Pokaż mniej

x

Polityka plików cookies

Nasza strona korzysta z plików cookies. Używamy ich w celu poprawy jakości świadczonych przez nas usług. Jeżeli nie wyrażasz na to zgody, możesz zmienić ustawienia swojej przeglądarki. Więcej informacji na temat wykorzystywanych przez nas informacji zapisywanych w plikach cookies znajdziesz w polityce plików cookies. Czytaj więcej.

Klauzula Informacyjna

Szanowni Użytkownicy

Od 25 maja 2018 roku w Unii Europejskiej obowiązuje nowa regulacja dotycząca ochrony danych osobowych – RODO, czyli Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych).

W praktyce Internauci otrzymują większą kontrolę nad swoimi danymi osobowymi.

O tym kto jest Administratorem Państwa danych osobowych, jak je przetwarzamy oraz chronimy można przeczytać klikając link umieszczony w dolnej części komunikatu lub po zamknięciu okienka link "Polityka Prywatności" widoczny zawsze na dole strony.

Dokument Polityka Prywatności stanowi integralny załącznik do Regulaminu.

Czytaj treść polityki prywatności