Twoje Wiersze - Spod smutnych papierów...

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

3 razy

Oceny tego wiersza są jeszcze niewidoczne, będą dostępne dopiero po otrzymaniu 5-ciu ocen.

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

^(*)

2026-02-05

Czyż słowo pisane może otwierać wrota do Absolutu i planów niekończącej się egzystencji 🪐

^(*)

2026-02-06

Niskość czy nie różnica żadna 🧭

braciszek ^(*)

2026-02-05

Pozdrówki. Hej ho! 😊🙋🏻‍♂️

braciszek ^(*)

2026-02-05

Hmmm... Ja tu na niskości nie widzę tak daleko... 🙃 Ale od razu wskoczyłem w skojarzenie muzyczne, to zostawiam link poniżej. 🤗

https://youtu.be/E8P4uN_KI4M?si=um__TV5NFOOHrx52

Kornel Passer

2026-02-05

Ejże, czy aby nie pijesz troszkę do mojego komentarza do Twojego wiersza? Twój wiersz sprawił mi nie lada frajdę w ten zimny poranek:) Tym bardziej, że ten smutny stos papierów ma magiczne właściwości. Co z niego coś zdejmę, to mi dokładają. Najgorzej, jakby urósł tak bardzo, że nie dałoby się spojrzeć ponad nim... :) Pozdrawiam:)

braciszek ^(*)

2026-02-05

Tak, wtedy sobie zabrałem te "smutnych papierów stosy", i tak odpisywałem na raty. 🙃 A ja teraz małą rewolucję przeszedłem, bo po 10 latach wszedłem w tryb pracy dziennej. I to mi daje niesamowitą frajdę. Widzę świat w końcu! Widzę kolory! Widzę ludzi! 🤗 Kurcze, niesamowite to jest! Jakbym odzyskał wzrok. 🙃 Teraz ja jeżdżę do ludzi, którzy siedzą całymi dniami pozamykani w swoich biurach i halach, warsztatach i pracowniach. Wpadam i mówię: Pokój wam! A oni na mnie jak na świra patrzą. 😆😅 A ja się cieszę, bo świat jest taki piękny! 🤗 Pozdrówki. Hej ho! 😊🙋🏻‍♂️

sturecki

2026-02-05

To taki „mikro-ucieczkowy” wiersz o pracy i oddechu – człowiek wychodzi spod papierów na chwilę, robi kilka ruchów jakby bez sensu, a one jednak przesuwają mu perspektywę. Fajne są te skoki obrazu: trawa, chodnik, rynna, Biblia, kurz – codzienność miesza się z czymś większym.
Człowiek, który wcześniej szukał odskoczni, na końcu już patrzy dalej – jakby jeden podmuch zmienił kierunek nie tylko pyłu, ale myśli.
6/5