Twoje Wiersze - Spod smutnych papierów...

Spod smutnych papierów...

wolny

2026-02-05 08:30

Spod smutnych papierów
ułożonych w stosy
zerka człowiek za okno
szukając odskoczni.

Przysiada na trawie
niewybrednym wzrokiem.
Następnie pięć kroków
idzie gdzieś chodnikiem,
po czym z chudym kosem
pofrunie ku rynnie.

Po niedługim czasie
powraca do siebie,
i stuka palcami
o wiekową Biblię.

Dostrzega tuż nad nią
drobny kurz w powietrzu.
Srebrzystymi brwiami
poruszy zabawnie.

Wnet dmuchnie znienacka,
zmieniając tor lotu.

Spod smutnych papierów
ułożonych w stosy
zerka teraz człowiek
aż hen – ku wieczności.

autor

braciszek ^(*)

przejdź do strony autora

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

3 razy

Oceny tego wiersza są jeszcze niewidoczne, będą dostępne dopiero po otrzymaniu 5-ciu ocen.

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Kornel Passer

godzinę temu

Ejże, czy aby nie pijesz troszkę do mojego komentarza do Twojego wiersza? Twój wiersz sprawił mi nie lada frajdę w ten zimny poranek:) Tym bardziej, że ten smutny stos papierów ma magiczne właściwości. Co z niego coś zdejmę, to mi dokładają. Najgorzej, jakby urósł tak bardzo, że nie dałoby się spojrzeć ponad nim... :) Pozdrawiam:)

sturecki

godzinę temu

To taki „mikro-ucieczkowy” wiersz o pracy i oddechu – człowiek wychodzi spod papierów na chwilę, robi kilka ruchów jakby bez sensu, a one jednak przesuwają mu perspektywę. Fajne są te skoki obrazu: trawa, chodnik, rynna, Biblia, kurz – codzienność miesza się z czymś większym.
Człowiek, który wcześniej szukał odskoczni, na końcu już patrzy dalej – jakby jeden podmuch zmienił kierunek nie tylko pyłu, ale myśli.
6/5