*

Arcypiękny, wyjątkowy, nie ma sobie równych w przeczytanych dotąd przeze mnie Listach tego znakomitego cyklu.

Wiersz o kolejnym 'wymazaniu' z historii kobiecych zasług, kobiecej siły. Kolejna kobieca postać w cyklu, która ponosi ofiary za piękno swojego umysłu i ciała. Kolejna, która tworzy rodzinę i próbuje na równi z mężczyzną sprawować rządy, w kontrze do świata, który na przestrzeni wieków aż tak bardzo się nie zmienił. Nawet dzisiaj, kobieta idąca pod prąd, natrafia wciąż na osamotnienie albo wrogą obcość. Za czasów Nefretete, to kapłani zadbali o to, by szybko przywrócić poprzedni porządek świata. Na tronie zasiadł syn Echnatona, Tutenchamon i powrócił szybko politeizm.

Dla mnie Nefretete uosabia każdą kobietę, która próbuje rządzić po swojemu albo na równi, wspólnie z mężczyzną. Kobiety nadal ponoszą koszty swojej inteligencji i prekursorskiego umysłu. Kobiety - Tajemnice. Świat woli trzymać je w tajemnicy.

W tym wierszu do osi; człowiek - miłość - sztuka - tajemnica, należy dodać piękno - kobieta. W kolejności człowiek - kobieta - piękno - miłość - sztuka - tajemnica.

Nefretete to prekursorka bohaterek; Lilith, Ewy, Marii Magdaleny. Zacytuję słowa z Twojego ulubionego przeze mnie wiersza pt."***/zanim zdążyłam/":

"zanim zdążyłam uwierzyć w Boga
zostałam Hiobem
a gdy kobieta zostaje Hiobem
leje się więcej łez
nie wystarcza popiołu
i przestają istnieć granice zdarzeń
możliwych do zniesienia."

A z dzisiejszego wiersza zacytuję puentę, która już jest w moim sercu:

"gdy przyglądam się tobie - tobie
jednym okiem
a ty nie rozumiesz mojej siły".

Myślę, że świat rozumie tę siłę:) I trzyma tę wiedzę w tajemnicy. Może kiedyś ujrzy ona światło dzienne.

Zostawiam oceany gwiazd.
Najserdeczniej Cię pozdrawiam, Droga Wando:)

Tajemnica dotyka wybrańców, a wybrańcy dotykają Tajemnicy, i gdy listy krążą między nimi niezależnie od czasu i przestrzeni to wiem, że Autorka czuje zadowolenie :-)
To, na co odważyła się Nefretete z Echnatonem, stało się być może największą reformą w dziejach świata, determinującą rozwój naszej cywilizacji w wielu sferach. Dlatego nie bacząc na mnogość hipotez o jej dobrej i złej stronie, śmiało można stwierdzić, że ta bohaterka mająca władzę równą faraonowi zasługuje na podziw.
Tak jak Twój znakomity wiersz z obłędną puentą. Mój ulubiony w cyklu 9 Listów. Hmm, to chyba mógłbym napisać o każdym :-) Pozdrawiam Cię jak zawsze gorąco, Kochana Wando :-)

Z wielkim podobaniem przeczytałem o kobietach, które wywarły duży wpływ na dzieje ludzkości, na dwie szóstki, pozdrawiam ciepło Wandziu.
6/5

To bardzo mocny, wielowarstwowy tekst. Ma w sobie siłę, żal i piękno, które działają bardziej emocją niż dosłowną opowieścią... poezja wysokich lotów,

Bardzo ciekawy wiersz

Porywający głos kobiety pięknej, silnej i mądrej niczym list z przeszłości, jest mieszanką dumy, goryczy i melancholii. Podmiot jest pewny swej roli („to ja wymyśliłam jedynego Boga”), ale jednocześnie cierpi z powodu niezrozumienia i zapomnienia.
Wyczuwam tu także szczyptę ironii, bo wiersz jakby zestawia wielką ambicję (tworzenie religii, hymny) z banalnością historycznego wymazania i współczesnego podziwu dla „piękna” bez zrozumienia.
Pozdrawiam serdecznie Wando :)

Fantastyczny cykl wierszy o pięknych i jakżeż znanych na przestrzeni wieków kobietach, które miały ogromny wpływ na ludzkie dzieje.
Tym razem Nefretete
Pozdrawiam cieplutko Wandeczko :)

Skazani na zapomnienie - żyją w pamięci i fascynują nas do dziś...

Ciekawe jak brzmiałoby Twoje imię, gdyby parę tysięcy lat temu zapisano je hieroglifami? Było wiele mądrości i piękna wśród zapomnianych imion ukrytych w tajemniczych zapisach... i niech tak pozostanie. Swoje wiem.
Wspaniały wiersz Wando.
Wilki wyją z zachwytu że mogą znowu czytać kolejne wiersze z bezprecedensowej serii.
Pozdrawiam Cię bardzo serdecznie i ciepło Poetko:)

Nefretete jest moją ulubioną królową starożytnego Egiptu. Mam nawet jest mini-popiersie jako wisiorek. Rządziła wraz ze swoim mężem, Echnatonen. Oboje są uważani za symbol reformy religijnej w Egipcie.
"Piękna, która przybyła" - oznacza jej imię i jest symbolem nieprzemijającej urody.
Serdecznie dziękuję Ci Wando za ten niesamowity wiersz. 6/5

Takiej boginii bym uwierzył!
Pozdrawiam.

piękny wiersz i dlatego rozumie Twoją siłę ...Uśmiechnij się ... pozdrawiam serdecznie ...

Znakomicie poprowadzona impresja filozoficzno-teologiczna z wykorzystaniem wątków historycznych, która niezależnie od wagi problematyki filozoficznej, ma duże walory poetyckie Dwa pasjonujące zagadnienia, a mianowicie płciowość Absolutu i jego (bez)osobowość, zostały przez, podmiot liryczny odważnie postawione jako jednoznaczne tezy, a więc jest oczywiste, że jako takie mają prawo wywołać u czytelnika odruch polemiczny, gdyż tezy te nie korzystają z waloru pewności. W dobie taniejącej, na skutek AI, wiedzy historycznej i literackiej, to właśnie osobiście wyznawane poglądy na tematy zasadnicze są dla mnie w literaturze największą i najciekawszą wartością. Ta sfera ducha, której dotyka wiersz, jest pasjonująca, jakkolwiek by wyglądał poziom zbieżności poglądów Autorki i podmiotu lirycznego. Jak zwykle bardzo dobry wiersz. Pozdrawiam:)

Świetny wiersz, cudownie napisany, można czytać i czytać.
Pozdrawiam serdecznie :)

Majstersztyk. Kompozycyjnie subtelnie wykorzystany paralelizm intonacyjny, także elementy brachykolonowe. Znakomicie to pomyślane. Podmiotem lirycznym jest Nefretete. Wszystko pasuje do niej. Wraz z mężem, faraonem Amenhotepem IV Echnatonem, próbowali wprowadzić pierwszy monoteistyczny kult Atona (Słońca), który następnie lub równolegle stał się podwaliną judaizmu. Związki tych kultów są arcyciekawe do tego stopnia, że Echnaton bywa utożsamiany z postacią biblijnego Mojżesza.
Fragmenty hymnów do Atona lub ich reminiscencje występują w ST, to jest akurat fakt. Czy hymny mogła napisać ta królowa? Wielce prawdopodobne.
Nefretete jest postacią prowokującą duże ilości hipotez, szczególnie po badaniach genetycznych mumii. Nie ma w zasadzie prawie żadnego pewnego faktu z jej historii, łącznie z niemożnością precyzyjnego odczytania jej imienia z zapisu hieroglificznego (które znaczyło "piękno, które przybywa"). W wierszu uznana jest za księżniczkę mitannijską. Popiersie Nefretete zostało odkryte w 1912, wywiezione podstępnie z Egiptu do Niemiec, datowane na rok 1345 p.n.e., z niedokończoną jedną źrenicą.
Jako co najmniej współtwórczyni pierwszej monoteistycznej religii świata, Nefretete jest w tym wybitnym cyklu jedną z kobiet - Tajemnic, które w sposób spektakularny wpłynęły na losy świata. Skądinad wiem, że jest Twoją fascynacją. Do zdobycia tej wiedzy Ty mnie dawno temu zainspirowałaś, więc trochę wybacz to gawędzenie, jakbym się znała. Znam się za to na tym, że wiersz jest doskonały.

Pięknie w otulinie uniwersalizmu, historii ii autorskiej interpretacji Trzy słowa z dużej litery: Piękno, Bóg, Tajemnica i z tym się zgadzam, jako człowiek i też facet:). Pozdrawiam serdecznie

Czytałam z zaciekawieniem o pięknie,
które nigdy nie ginie.
Ślę moc serdecznych pozdrowień:-)

Kolejny cudowny list. Tym razem autorką jest Nefertiti, ikona starożytnego piękna, nieprzemijającej urody, małżonka faraona Echnatona . Niewiele wiemy na jej temat, jej życie, pochodzenie pozostają nadal tajemnicą.
Wspaniała uczta duchowa!
Pozdrawiam Cię serdecznie z zachwytem dla wiersza i całego cyklu :-)

Jak przypuszczam bohaterką wiersza jest Nefertiti. Znamy i podziwiamy jej piękny wizerunek głowy, ale mało wiemy o niej, jako twóryczni kultu w jedynego Boga, Atona. Twój piękny wiersz, uzmysławia jej rolę i ponadprzeciętna inteligencję.
Wszystkie dotychczasowe bohaterki wierszy w tym cyklu, to kobiety nieprzeciętne, jedne dzięki własnej inteligencji inne stworzonemu wizerunkowi jak w przypadku Mona Lisy. A Nefertiti, trudno powiedzieć, czy gdyby nie jej fascynujące popiersie wzbudziłaby takie zainteresowanie na jakie zasługuje. A jednak pomimo, zacierania śladów przez współczesnych, odkrywamy jej nieprzeciętność.
Dziękuję, Wando, za możliwość czytania, Twojego wspaniałego wiersza.
6/6
Serdecznie pozdrawiam:)⭐️

Monolog kobiecej boskości, która przynosi „list” – zapisanie siebie władzy – a potem zostaje z pamięcią strat, porażki idei jedynego Boga i własnego wymazania z historii.
Z glinianej tabliczki i klina prowadzisz głos kobiety-tajemnicy: niesie list do faraona, a z nim ciężar utraconych córek i Boga bez twarzy, płci i kaprysu. Gorzka przewrotność polega na tym, że jej myśli wsiąkają w psalmy, lecz gdy ludzie dopisują Bogu swoją osobowość, wszystko się psuje – a ona znika z historii tak, jak jej piękno znika z pamięci.
Przesłanie jest jasne: człowiek często rozumie cud dopiero wtedy, gdy go już zgubi.
6/5

Znów gimnastyka intelektualna zamiast interpretacji. Pod poprzednim wierszem pytałem o Spinozę, a u kogo, jak nie u niego, mamy reminiscencje Atonizmu.
Psalmy? Tak. Wiadomo, że Judaizm "pożenił" Atonizm z Akadią. Mezopotamią i dał nam Boga, który był do przyjęcia dla ludzi i filozofów. Przeżył do dziś. Podziw i wszystkie gwiazdy dla Ciebie. Pozdrawiam.