Tak, te skrajności niemalże przylegają do naszych zachowań i wypowiedzi.

nie wiem jak każdy, ja zdecydowanie tak :0

Chyba każdy oczekuje świętego spokoju.
Pozdrawiam.

No to Ci się „paragon” zgadza - w tygodniu cisza na wagę, w niedzielę trochę luzu, a z tego nawiasu wychodzę z umytymi rękami, żeby nie zostawić odcisków na sensie.
A Ty gdzie widzisz lepszą logikę - milczeć cały tydzień i mówić w niedzielę, czy odwrotnie: mówić w tygodniu, a w niedzielę odpuścić?

Zależnie od nastroju. Dziś słuchałem "Pastoralnej" Beethovena. Wczoraj utworów fortepianowych Moniuszki...

I to jest milczenie z klasą - skoro gramofon robi hałas za Ciebie, to Twoje słowa mogą spokojnie nie wchodzić w kadr.
Pytanie: przy jakiej płycie najłatwiej Ci „nic nie mówić” i wcale nie czuć, że czegoś brakuje?

„Święty spokój” bywa wygodny jak kapcie, a potem człowiek patrzy i widzi, że chodzi w nich po samotności.
U Ciebie częściej ten spokój jest wyborem dla zdrowia, czy ceną, którą płacisz, żeby nie robić burzy?

Jak mam kawę, to Mozart, jak nie mam, jak dzisiaj to Joplin:).

Bach do porządków w głowie, Rachmaninow do emocji, a Joplin do pobudki - i wtedy „tłok w głowie” robi się ruchem ulicznym, a nie karambolem.
Ciekawe, który z nich najlepiej Ci „czyści taśmę” pod pisanie - Bach, Rachmaninow czy Joplin?

https://www.youtube.com/watch?v=WVaECkTAwko&list=RDWVaECkTAwko&start_radio=1&t=1882s

Wszelaką klasykę od Bacha do Rachmaninowa, a też lubię, na pobudzenie, ragtime na fortepian sprzed 100 lat, Scott Joplin i podobne.
Ten "tłok w głowie" bardzo mi się podoba, trafny jak cholera:)

Brzmi jak idealny „koszyk dnia” - zero gadania, instrumental w tle, bo słowa robią tłok w głowie, a na koniec rower jako paragon za świeże powietrze.
Jaką muzykę instrumentalną najczęściej wybierasz do pisania?

Przeglądam, co się dzieje bliżej i dalej, też na forum, jak mam zaległe pomysły coś piszę, w tle muzyczka tylko instrumentalna , bo słowa interferują z myśleniem. Potem jakiś ruch dla ciała i dotlenienia mózgu, dzisiaj pięknie, to rower itd.
Pozdrawiam Staszku.

Cisza rutynowa jest najlepsza - nie gryzie, tylko pomaga „ogarnąć zakupy” i wreszcie nic się nie rozrywa w torbie z myślami.
Już nie dopytuję, co dziś pierwsze poszło na stół, wszak wiem, że czytałeś i pisałeś, więc ... ogarniasz.

Cisza rutynowa, coś czytam i piszę i ogarniam to co do ogarnięcia. Pozdrawiam

No i widzisz - w Twoim „paragonie za milczenie” najdroższe jest to 80% bez słów, a te 20% to tylko końcówka na taśmie, kiedy żona u córki i w domu robi się cisza z promocji na spokój.
Ciekawy jestem, jaką ciszę masz dziś w koszyku - odpoczynek, trochę tęsknoty, czy „wreszcie nikt nic ode mnie nie chce”?

To nie satyra - raczej uśmiech z przymrużeniem oka, czyli dokładnie ten rejon, gdzie „paragon” zamienia się w puentę, a nie w rachunek sumienia.
A co do znaczka - jeśli Ty to czujesz jako radość, to dawaj => i nie oglądaj się na resztę.

I pięknie ... na rowerze „święty spokój” jest bez paragonu, bo wiatr kasuje ciszę z taśmy.
A co Cię w tej trasie najbardziej czyści z myśli - ruch, oddech, czy to, że nikt nic nie musi mówić?

Świetnie podsumowałaś naszą dyskusję - milczenie jako przystanek, nie ewakuacja, a „święty spokój” to tylko rozkład jazdy, nie cel podróży.
Pozdrawiam.

Milczenie to nie ucieczka a chwilowy przystanek - rozkład jazdy dobrej drogi :)pozdrawiam

Dokładnie - czas robi za kasę fiskalną, a milczenie zbiera punkty, żeby prawda wyszła sama bez „goryczy w promocji”.
A kiedy Twoim zdaniem milczenie już nie jest mądre, tylko robi się wygodną ucieczką?

Cisza potrafi być lepszą „metką ceny” niż lawina słów, tylko trzeba wiedzieć, kiedy ją odczepić, a kiedy zostawić.
Pamiętasz sytuację, w której Twoja cisza komuś pomogła, a nie zabolała?

Dokładnie - „święty spokój” raz leczy, raz truje, a ten sam zakup milczenia potrafi mieć dwa smaki na jednym paragonie.
Pytanie: u Ciebie częściej to lekarstwo po kłótni, czy trucizna przed rozmową, której się nie chce zaczynać?

Świetnie to rozdzieliłaś - jedno milczenie ma lakier „nie obchodzi mnie”, drugie ma etykietę „jeszcze nie wiem jak powiedzieć, żeby nie narobić szkód”.
W Twoim życiu które milczenie częściej ląduje na kasie - to z lakierem czy to „bez pomysłu”?

Hi, hi ... gaduła niech nie kupuje milczenia, bo i tak rozerwie torbę już przy kasie.
Co Cię w tym wierszu najbardziej „zahaczyło”: sklep, paragon, czy to pytanie o „święty spokój”?

Ja to gaduła jestem więc się tu nie streszczę.

Racja - czasem milczenie to nie spokój, tylko zasłona na „wreszcie”, żeby nikt nie zajrzał do środka.
U Ciebie częściej to bariera przed ludźmi, czy przed samym sobą?

Zainteresowanie moim imieniem zakończyłem pytaniem do rodziców: dlaczego takie mi daliście? Odpowiedzieli: po dziadku.

podpowiedź:
czas ciągły niedokonany Twego imienia- historia przejścia przez rzekę:
https://www.google.com/search?client=firefox-b-e&q=jak%C4%85+rzek%C4%99+pokona%C5%82+Jakub+ks.+rdz
Piotr Daniel, Jan Chrzciciel,

Jakubowi drabina przyśniła się wtedy, gdy uciekał i zrobiło się ciemno - głowa na kamieniu, a nie na poduszce, więc sen musiał „wstać do roboty”.
Czyżbyś pisał o takim momencie - kiedy człowiek jest w biegu i dopiero noc go zatrzymuje?

Jak myślisz kiedy Jakubowi przyśnił się sen o drabinie?
Musimy Cię uruchomić..zerknij na czasy a przejdziesz na drugą stronę z nowym imieniem..

Wiem dlaczego o tej porze - bo noc lubi dopinać sensy na ostatni guzik, a Ty zamiast milczeć, robisz z tego „Stani-sław” w praktyce: stajesz i dajesz słowo.
To Twoje „o tej porze” było bardziej z zachwytu, z niepokoju, czy z potrzeby, żeby ktoś to usłyszał od razu?

Jestem tego pewien, bo ostatnie zdanie, tak urwane było do Ciebie z pytaniem:
,,Czy wiesz Staszku dlaczego o tej porze?"
ps.
Stanisław to
staropolskie imię męskie o słowiańskich korzeniach, wywodzące się z języka starosłowiańskiego. Składa się z dwóch członów: „stani” (oznaczającego „stać się”, „stanąć” lub „ustanowić”) oraz „sław” (sława, chwała). Imię to interpretuje się jako życzenie: „ten, który stanie się sławny” lub „ten, który zdobędzie sławę”

No proszę - wypadł Ci tekst z rąk jak „karta klienta”, ale został sens, jakby Ojciec podbił pieczątkę na paragonie: „tu i teraz”. Może tak miało być?

Stało się właśnie Staszku coś, co pozwala mi powiedzieć:
,,To Dopiero Mą rość nad Mądrości Boga"- pisałem piękne świadectwo, jak obie te osoby zyskały Ducha w mych ramionach i oczach i chciałem tylko sprawdzić ile godzin minęło od Twojego pytania w innym miejscu o relacje służbowe, i otwierając w innym oknie historię naszego dialogu, przez ,,przypadek" zamknąłem tamto..i wtedy smutny, bo już tego nie powtórzę- spojrzałem na tytuł Twego wiersza..
Tak Wszystko zaplanował Ojciec, by idealnie Słowo się do końca tu, dokładnie tu i teraz wypełniło!

Piękna historia - zamiast „paragonu za milczenie” wyszedł Ci „paragon za pojednanie”, a kasjerka losu nabiła gratis: uścisk i „masz rację”.
Co zadziałało mocniej - to, że nazwałeś go „synem”, czy to, że mimo wszystko nie odwróciłeś się plecami?

* ten biedny chłopak..

ktoś powiedział dwa miesiące temu o mnie, że mam niespotykane zdolności koncyliacyjne- byłem mile zaskoczony ale wczorajszy cud w pracy odebrałem, jako Miłosierdzie Boga rozlane tak obficie w moich ramionach- dosłownie- efekt był taki, że osoba konfliktowa była cały dzień ,,przemiła, prze uczynna" i w końcu ten, biedny chłopaka, jak przyznał, że mam racje, że nikt tak, by nie postąpił- wpadł z czułością w me ramiona..scena, jak z ,,powrotu syna marnotrawnego"- bo synem go w zeszłym tygodniu nazwałem i to mi wtedy zostało wypomniane..
Dobrego Staszku!
ps. dziś mam wolne, więc korzystam, zanim zacznę piłować drewno ( za szybko, żeby budzić sąsiadów )

I mnie brakuje snu. A na obojętność reaguję jak na zimną kasę samoobsługową - niby działa, ale człowiek od razu szuka „żywego” przycisku albo mówi głośniej, niż trzeba.
Wolisz obojętność rozbroić humorem, czy wchodzisz wprost i pytasz: „o co chodzi”?

..u mnie kosztem zaangażowania jest brak snu..co widać na kolejnym portalu:)
ps.
to dobry moment, by podziękować i iść spać:))
Dobranoc Staszku:)

Nie umiem być obojętny i odwrócę pytanie, jak reagujesz na obojętność?

Trafiłeś w sedno - „święty spokój” bywa skorupą serca, a paragon ma wtedy pozycję: utracony czas, sztuk jeden.
A w jakiej jednej relacji służbowej najczęściej „płacisz” tą obojętnością - z szefem, klientem, czy we własnej głowie?

No i masz swoją diagnozę życia - pewnie brak prędkości na liczniku boli najbardziej, a „na żonę” to taki żartobliwy objaw, po którym lekarz od razu wypisuje: zdolny do pracy i do uśmiechu.

brak tej prędkości na licznik... a tak wszystko w najlepszej formie i Dzięki Bogu .. ponad 30 lat temu poszedłem do lekarza na badanie okresowe i lekarka się pyta na co pan się uskarża z uśmiechem powiedziałem ... tylko na żonę ,,,no i podpisała zdolny do pracy ...

No to masz „paragon za milczenie” odwrotny - zamiast ciszy kupujesz gaz, a teraz punkty robią Ci za kasjerkę, co mówi: „to na spokojniej”.
Jak już zwolniłeś, to co Ci najbardziej doskwiera - brak prędkości czy ta cisza w głowie, która się robi po drodze?

nigdy się nie zastanawiałem nad chowaniem nawet na czarną godzinę dlatego co 3 lata zmieniałem samochód na nowy prosto z salonu... po co odkładać jak nigdy nie wiesz kiedy wybije ... ta godzina więc całe życie cieszę się tym co posiadam i śmietankę spijam ...lubię jazdę na pełnym gazie chociaż teraz zwolniłem z powodu punktów ... kiedyś za szybkość mandaty płaciłem średnie 3 co dwa miesiące ...teraz powstrzymują mnie punkty bo w przeciwnym razie w ciągu jednego dnia straciłbym prawku i tak w tym roku zaliczyłem wpadkę 300 zło i 5 pkt karnych .., nie długo później uratowała mnie chwilowe zatrzymanie na odcinku pedalskości mierzonej gdzie było 100 km ... a ja jechałem powyżej 125 km i ta chwila uratowała mnie od puk, i mandatu ... więc noga z gazu bo inaczej przesiadka do autobusu itd ... teraz już dobranoc ...

Milczenia nie kupujesz, tylko bierzesz „więcej”, a paragon i tak wychodzi z uśmiechem szachisty, choć bez partii na desce.
A masz w ogóle coś, co czasem chowasz „do torby z myślami”, czy jedziesz zawsze na pełnym głosie?