Twoje Wiersze - CIĘŻAR NIEPOKOJU

Ocena wiersza

Wiersz został oceniony

15 razy

Treść

Warsztat

Zaloguj się, aby móc dodać ocenę wiersza.

Komentarze

Kolor wiersza: zielony

Zaloguj się, aby móc dodać komentarz.

Prostaczek

2025-11-27

Niepokój jest najniżej w hierarchii niepokój-obawa-lęk-strach, ale takie małe robaczki najtrudniej wyrugować.
Gwiazdek, ile tylko mam, bo jest cudnie. Pozdrawiam.

sturecki

2025-11-27

Małe robaczki są najgorsze, bo łażą po głowie jak chcą i nigdy nie pytają o pozwolenie.
A za gwiazdki dzięki, zawsze chętnie przygarnę. Pozdrawiam.

klaks

2025-11-27

Taka prawda, zagłuszany niepokój męczy jeszcze bardziej, dletego lepiej spojrzeć mu w oczy i zapytać "czego chcezsz? " ...Niepokój najbardziej "uderza na głowę", ale na ciele też zostawia swoje ślady jeśli sobie z nim nie radzimy...ciągle napięte plecy, bóle brzucha, różne nerwobóle etc.
Pozdrawiam Cię serdecznie 6/5 :)

sturecki

2025-11-27

No dokładnie, jak się go wciska pod dywan, to wraca dwa razy większy i jeszcze z butami. A ciało swoje dopisze: plecy jak deska, brzuch zaciska się jak śruba, a człowiek chodzi jak przewrócony drut.
Lepiej go zapytać wprost, niż udawać, że go nie ma.
Pozdrawiam.

Jastrz

2025-11-27

Myślę, że (lekki) niepokój można polubić. Nie jest to przecież paraliżujący lęk, ale taki mały dyskomfort, który skłania do działania i układania sobie życia inaczej (może lepiej?)

sturecki

2025-11-27

Pewnie, lekki niepokój to jeszcze nie dramat — taki szturchaniec, co mówi: „rusz się, bo zardzewiejesz”. Byle tylko nie urósł do takiego, co każe człowiekowi chować się pod stół.
Pozdrawiam.

NO1R^(*)

2025-11-27

Wszystko rozbija się o psychikę. Niepokój/lęk tym jest mniejszy im większy jest łeb.

sturecki

2025-11-27

Może i tak, ale nawet największy łeb potrafi się czasem zakręcić jak wiadro na sznurku i wtedy niepokój wchodzi jak do siebie.
Pozdrawiam.

LydiaDel

2025-11-27

Niepokoje, obawy towarzyszą nam całe życie. Dobrze, gdy mamy partnera, który nas w takich sytuacjach 'podciągnie'. Często sami się 'dołkujemy', niekoniecznie z powodu wyrzutów sumienia.
Gdy się jest z sobą samym w harmonii, unikniemy takich sytuacji - podobnie, jak w moim dzisiejszym wierszu. Z kolei wiem, ze niektórzy już na samą myśl o tym nieprzyjemnym uczuciu, dostają arytmii. Więc, pozytywnie myśleć i nie dać się swoim własnym myślom manipulować. 6/5 Serdecznie pozdrawiam.

sturecki

2025-11-27

Zgadza się, fajnie mieć kogoś, kto cię wciągnie na brzeg, kiedy sama kopiesz sobie dół. Ale nawet najlepsza „harmonia” czasem pęka jak stary garnek, bo głowa potrafi robić sztuczki lepsze niż iluzjonista. Dlatego ja tam wolę trzymać myśli krótko przy ziemi, bo jak się je puści luzem, to robią człowiekowi niezły bałagan.
Pozdrawiam.

Monia

2025-11-27

Niepokoje są zawsze w naszym życiu raz mniejsze, a raz mniejsze pozdrawiam serdecznie 😉

sturecki

2025-11-27

Hi, hi ... dokładnie. Jedne mniejsze, drugie tylko udają, że są mniejsze.
Tak czy siak, zawsze coś się kręci pod skórą.
Pozdrawiam.

Magdalia

2025-11-27

"Ciężki" niepokój to wyrzut sumienia..."średni"-pozytywny, otrzega przed czymś, skłania do przemyśleń..."lekki" to motyle w brzuchu...Każdy do udźwignięcia, jeśli nie, to doprowadzi do rozstroju nerwowego:)
A tak w ogóle niepokojący wiersz...;)
Ciekawy:)

sturecki

2025-11-27

Hi, hi ... z taką skalą to można by pogodę przewidywać: od „motyli” po „burzę z piorunami”.
Ale prawda jest prosta: jak się tego za dużo nazbiera, to każdemu potrafi nerwy rozstroić.
A że wiersz niepokojący? No cóż, czasem samo życie tak dyktuje.
Dziękuję.

JoViSkA

2025-11-27

Bardzo trafnie ująłeś temat...lepiej bym tego nie zrobiła...
Pozdrawiam serdecznie Stasiu :)

sturecki

2025-11-27

Dzięki, ale wiesz, ja tu niczego nie wygładzałem, tylko powiedziałem po ludzku, jak mi leży na języku.
Pozdrawiam serdecznie.

Elżbieta

2025-11-27

Nie jestem pewna, czy niepokój nie przychodzi pierwszy? Czasem nie wiemy dlaczego odczuwamy niepokój i zaczynamy się nakręcać szukając jego przyczyny. Rzeczywiście staje się co raz cięższy, bo "wchodzimy" w pętlę irracjonalnego niepokojenia się.
Dobrego dnia, Staszku, ze słońcem, choćby wirtualnym, u mnie właśnie świeci:))⭐️☀️

sturecki

2025-11-27

Bywa, że właśnie tak robi, wchodzi pierwszy, nawet drzwi nie domknie, a my już latamy po głowie i szukamy „dlaczego”. I wtedy dopiero zaczyna się karuzela.
Dzięki za to słońce. Wezmę choćby wirtualne, byle grzało.

Marek Żak

2025-11-27

Niepokój bierze się głównie z obawy, że coś złego może nastąpić. Im więcej przesłanek, tym niepokój większy i to one ważą najwięcej. Dużo zależy też od charakteru, jedni są bardziej bojaźliwi, i czarno widzący inni mniej.
Pozdrawiam

sturecki

2025-11-27

Prawda, każdy ma inną odporność na czarne myśli: jeden kręci z tego dramat, drugi machnie ręką. Ja tam wiem jedno: jak człowiek zacznie się wsłuchiwać we wszystkie złe „przesłanki”, to by nawet z łóżka nie wstał.
Pozdrawiam.

andrew

2025-11-27

Niepokój, to kawałek piekła na ziemi.

Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia

sturecki

2025-11-27

Prawda, potrafi przypiec jak diabli, ale na szczęście nie ma ogona, więc da się go przegonić.
Pozdrawiam serdecznie.

Krystek

2025-11-27

Refleksje mądre z życia wzięte.
Myślę, że każdy ma powód do
niepokoju, oby się nie spełniał.
Życzę , by wszystko, co dobre
i miłe się spełniało i radowało.:)

sturecki

2025-11-27

Dzięki za dobre słowo. Niepokój każdy nosi, to fakt, byle nie robił za kierownika życia.
A co do życzeń: oby się spełniały, ale bez tej całej kolejki cudów, bo ja w cuda to tylko na raty wierzę.
Pozdrawiam.

Nicotykanie^(*)

2025-11-27

Niepokój w twoim wierszu zachowuje się jak cień myśli — nie narzuca się, tylko czeka, aż serce zrobi mu miejsce. Drży cichą pamięcią, która nie chce się rozproszyć, jakby ciężar rodził się nie z obecności, lecz z niemożności odejścia

sturecki

2025-11-27

Oby dał, ale wiesz jak jest, taki delikwent zwykle chowa się tylko po to, żeby wrócić z miną „tęskniłeś?”. Jak będzie choć przez chwilę milczał, to już biorę to w ciemno.

Nicotykanie^(*)

2025-11-27

Wiem, takie cienie potrafią być brutalnie konkretne. Dobrze, że umiesz je przegadać, choćby po to, żeby nie przejęły sterów. Oby ten uparty kłopot dziś choć na chwilę dał Ci spokój. ;)

sturecki

2025-11-27

Widzę, że ładnie to ubrałaś w słowa, ale u mnie ten „cień” to nie żadna finezja – zwykły uparty kłopot, co siada na plecach i nie pyta o zgodę. I tak, nie odchodzi, bo ma w tym swoje widzimisię – ja tylko próbuję go czasem przegadać, żeby nie rządził całą głową.
Pędzę do Twojego wiersza. Udanego dnia.

Colette

2025-11-27

Studium niepokoju tym razem ... trudny i niewdzięczny temat.
Nie lubię Faceta :)
Zawsze wybierze najgorszy moment na wizytę, nieproszony gość, niewychowany, przesiaduje bez umiaru, a kiedy w końcu decyduje się na wyjście i tak zostaję w duszy aż do następnej wizyty.
Przekleństwo ludzkiego losu.

Pisz o płatkach śniegu, bo dostaniemy depresji.
Pozdrawiam :)

sturecki

2025-11-27

No tak. Ten „Facet” faktycznie ma tupet ... wchodzi jak do siebie, siada jak hrabia i jeszcze udaje, że robi nam przysługę. Ale spokojnie, nie damy mu rządzić.
A o śniegu mogę pisać, byle potem nikt nie marudził, że zimno w duszy, bo ja za pogodę nie odpowiadam.
Pozdrawiam.

legenda

2025-11-27

zawsze jest niepokój co w życiu się przydarzy czy spotkam dobrego :)pozdrawiam 5/6

sturecki

2025-11-27

No jasne, każdy się zastanawia, co mu życie jeszcze podstawi pod nogi – a czy kogoś-coś dobrego spotkasz? Spotkasz, tylko bez pośpiechu, bo dobre rzeczy mają swój upór i lubią wejść wtedy, gdy akurat niczego nie planujesz.
Pozdrawiam.

Odyseusz62

2025-11-27

Niepokojące ile jest tych ciężarów.
Pozdrawiam.

sturecki

2025-11-27

Trochę adrenaliny Ci nie zaszkodzi ... hi, hi ... dźwigasz jeszcze dzisiejszy ciężar.

Odyseusz62

2025-11-27

Aż się boję o czym będzie cykl następny.

sturecki

2025-11-27

Tak. W moim cyklu jest ich tylko siedem ... jutro będzie ostatni.
Hi, hi ... może dzięki tej wiadomości Twój niepokój przygaśnie?

Waldi1

2025-11-27

jest w tym niepokoju dużo prawdy ... myśli dręczą i ciążą na sercu ... dużo ludzi dopada depresja ..bo sobie z tym nieradzi ... ja zawsze szukam wyjścia ...zamiast siedzieć z założonymi rękami ... to przynosi efekt i uśmiech się pojawia ... czyli tylko działanie i myślenie ma przyszłość że niepewność idzie w zapomnienie ...pozdrawiam serdecznie idę spać ...dobranoc ..

sturecki

2025-11-27

Też swoje przeszedłem i wiem, że samo „działanie” nie zawsze goni ciemność – czasem trzeba po prostu przeżyć parę zakrętów, zacisnąć zęby i iść dalej, choćby powoli – ważne, żeby nie udawać, że wszystko gra, bo wtedy dopiero potrafi przywalić.
Pozdrawiam.