Dzięki – prąd tu tylko udaje temat – iskrzy między ludźmi, nie w kablach – napięcie znane każdemu – a jak się dobrze czyta, to znaczy, że styki złapały.
Pozdrawiam.

Bez uwag, bo uważam podobnie.

Moje stanowisko w sprawie żeńskich nazw zawodów jest raczej umiarkowane i językowo pragmatyczne. Uważam, że nie ma sensu zmieniać na siłę form, które od dawna dobrze funkcjonują w języku i są neutralne. W przypadku wielu zawodów intelektualnych, takich jak psycholog, kardiolog czy socjolog, forma męska pełni w praktyce rolę nazwy funkcji lub kwalifikacji, a nie określenia płci. Konstrukcje typu pani psycholog czy pani profesor są poprawne, zrozumiałe i wystarczające — nie widzę tu realnej luki komunikacyjnej, którą trzeba by „naprawiać”.

Jednocześnie nie mam nic przeciwko temu, by w innych przypadkach próbować tworzyć formy żeńskie — pod warunkiem, że dzieje się to naturalnie, bez presji i obowiązku. Język rozwija się oddolnie i to użytkownicy zdecydują, które formy się przyjmą, a które nie.

Problem pojawia się szczególnie przy zawodach rzemieślniczych i wykonawczych. W ich przypadku nie mówimy „pan elektryk”, tylko po prostu „elektryk”, a próba utworzenia żeńskiej formy (elektryczka) brzmi nienaturalnie, bo to słowo już funkcjonuje w innym znaczeniu (np. pociąg elektryczny). Podobnie jest z wieloma innymi nazwami, gdzie żeńska końcówka „-ka” jest już semantycznie zajęta albo kojarzy się zdrobniająco lub narzędziowo. To pokazuje, że opór wobec niektórych form nie wynika z niechęci ideologicznej, lecz z samej struktury języka.
Podsumowując: jeśli dana forma męska jest neutralna, funkcjonalna i od dawna obecna w polszczyźnie, nie widzę potrzeby jej zmieniania. Tam, gdzie język „pozwala” na żeńskie formy i użytkownicy je akceptują — mogą się one przyjąć. Tam, gdzie język wyraźnie się broni — warto to uszanować. Dla mnie kluczowa jest swoboda wyboru i naturalny rozwój języka, a nie narzucanie jednej „właściwej” formy.

Masz rację – język się oswaja z tym, co zna od dawna. Kierowniczka (u mnie była kierowczyni) i pracowniczka brzmią zwyczajnie, bo ludzie je noszą w ustach od lat. Elektryczka i rolniczka jeszcze się kręcą, bo świat się zmienił szybciej niż słowa. A poetka? Już dawno u siebie – i chyba nikt się o to nie potyka.
Jesteś za feminizowaniem nazw czy przeciw?

Miło, że możemy uczyć się od siebie na wzajem 😉 Pozdrawiam. :-)

Dzięki Twojemu komentarzowi dowiedziałem się, co to takiego jest parda.
Rozmowa także uczy!

Potrafi, potrafi – ale zaraz potem wie, gdzie bezpiecznik i światło wraca szybciej niż zdążyliśmy mrugnąć. Żart przyjęty.
Pozdrawiam.

Kobieta, pardą :-)

No bywa – iskrzy nie tylko w kablach, korki lecą szybciej niż myśl – elektryczka trzyma prąd i emocje w ryzach, a czasem … podkręci napięcie i robi się ciepło.
Pozdrawiam.

Babcia miała rację, życie jeździ elektryczką od dawna. A z tym elek-trykiem i elka-maciorką? – język kombinuje jak może, byle prąd był i nikt nie został porażony.
Pozdrawiam.

Dokładnie tak

Dzięki – czasem wystarczy chwila i jedno zdanie, reszta dopowie się sama. Pozdrawiam – bez zbędnych iskier.

Tak, jak w życiu :-)

Czyli, po prostu dalej jedziemy, raz z powagą, raz ze śmiechem, a innym razem w milczeniu.

Nie przepraszaj, bo jest śmiesznie :-)
I dobrze :-)

Hi, hi ... Oj tak – czasem jedna elektryczka wystarczy, żeby zrobiło się cieplej niż w całej elektrowni – i od razu wiadomo, że prąd jednak był potrzebny.
Przepraszam, że tak śmiesznie.

Dzięki – chciałem tylko pokazać, że jak język iskrzy między ludźmi, to łatwo o zwarcie – a wystarczy poprawić styk i znów da się rozmawiać.
Pozdrawiam.

Bez prób i ryzyka nie ma jazdy – czasem kopnie, czasem zaiskrzy, ale inaczej człowiek stałby w miejscu. A ja stać nie potrafię.

Nie ma to jak nuka drogą prób i ryzyka :)

Hi, hi ... ja prądu nie cierpię. Jak byłem mały wsadziłem gwoździe do gniazdka i tak mnie kopnęło, że dziś, jak zmieniam żarówkę to dla bezpieczeństwa wyłączam bezpieczniki.

Jeśli ktoś się nie zna na prądzie, zawsze jest ryzyko :)

No właśnie – bez iskry nie ma rozmowy, romansu ani ruchu naprzód – więc niech żyją elektryczki, byle prąd był ciepły, a nie kopiący.
Tak sobie pomyślałem retrospektywnie, że nasze wymiany krzywdy nam nie robią (?)

No pewnie – elektryczka sprytna, wie kiedy odpuścić, a robota i tak zrobi się sama. Jak jest trochę rozumu i humoru, to prąd płynie bez przymusu.
Dzięki.

Dokładnie – wszyscy patrzą w to szambo, bo ktoś głośno kiwa głową. A ja wolę widzieć, co naprawdę tonie obok. Pieska można utulić, ale świata nie uratuje się odwracając wzrok. Pozdrawiam z tym samym uśmiechem – bez wariowania.
Rzadko zgadzasz na to, o czym mówią moje wiersze, więc cieszę się, że tym razem ...

Pewnie elektryczka działa jak czujnik sumienia instalacji - widzi gwiazdkę, nie ryzykuje cudów i od razu woła fachowca.
Pozdrawiam.

Dzięki Staszku, poczucie humoru pomaga w życiu. Pozdrawiam

No jasne – elektrycka już wozi Słowaków w górę, chemiczka dawno działa, a jak dociągną tory do Zakopanego, to słowa same dojadą – byle był prąd i trochę luzu.
Ty, to chyba zawsze masz humor przy sobie ... dodam, że z rozumem w parze (?)

Powiem tak – życie to nie instrukcja, tylko kabel pod napięciem. Iskrzy, czasem kopnie, ale jak umiesz słowem poprawić styk, to światło zostaje. A jak jest ciepło w środku, to nikt nie liczy iskier.
Pozdrawiam.

A przede wszystkim nie kabluje🤣

No jasne ... bez kabli, bo by się plątały pod nogami sensu. Bezkablówka brzmi lżej i nie kopie bez ostrzeżenia.
Pozdrawiam.

Dokładnie ... raz iskrzy, raz bawi. Jak już się śmiać i spinać, to niech z głową, nie na pusto.
Pozdrawiam.

Dziękuję za oklaski. Cieszę się, że inteligentnie się spodobało. Trochę śmiechu, trochę myślenia – i język sam się odsłania na scenie życia.
Pozdrawiam.

Może i warto, bo jak się pośmiejemy z absurdu, to czasem szybciej dotrze niż tysiąc pouczeń. A jak nie dotrze, to przynajmniej nie boli głowa od nadęcia.
Pozdrawiam.

Tak, śmiać się można, byle nie po ciemku. Bo jak prąd wyłączą, to nawet elektryczka straci humor.
Pozdrawiam z uśmiechem.

Jakoś nie mogę ukryć, że jestem rodzaju męskiego.
Pozdrawiam odsłonięty do kości.

Elektryczce żałoba pasuje, bo prąd i tak zawsze kopie. Ja zostaję przy świetle dziennym. Konduktu, ani stypy nie pamiętam.
Pozdrawiam po ludzku.

..Elektryczce ..

Dziękuję. Cieszę się, że kopie. Trochę śmiechu, trochę ukłucia i już robi się prawdziwe natężenie. Tak lubię najbardziej.
Pozdrawiam.

"bez tańca do różańca" to miało być, ale przesadziłem zmianą w niemal każdym posunięciu i jak widzisz, wyszedł rebus przez j; a teraz mi wpadła fajna zagadka dla uczestników formułowania; co to będzie rebus, fonetycznie przez literę "j"? odp. idiota.. 🤨

Widzę, że nawet przez komentarze przepływa prąd Twojego stylu.
Pozdrawiam.