Bardzo piękny wiersz. Stawia ciekawe egzystencjalne pytania, nie tylko o działanie umysłowości. Miłość oparta na strachu, rozumiana w psychologii jako dysfunkcyjne, zazwyczaj lękowe wzorce przywiązania, jest udziałem większości ludzi na Ziemi. A tak być nie musi. Fantastyczna pointa - wieczność jako pojęcie wymyślone przez człowieka i matematykę, na określenie tego, co niepojęte i nieskończone, może trwać z perspektywy człowieka tyle co jednostkowe ludzkie życie, aczkolwiek wielu z nas ma nadzieję, że tak nie jest :)
Mam drobną uwagę co do niezgodności liczby w 3. i 4. wersie (bo "słowa" - poprawnie "mają"). Jest:
jaki ma kaliber
światło oraz słowa

Aby zachować przerzutnię z 2. wersu i korespondencję czasownika w wszystkimi rzeczownikami w 1. strofie, poprawnie jest użyć wyrazu "słowo" także w liczbie pojedynczej:
skąd wiesz czym jest życie
gdzie źródło gdzie człowiek
jaki ma kaliber
światło oraz słowo

Pozdrawiam serdecznie :)

Ja mam pewnie niewielki tuta kaliber :-) Ot, czasem coś dorzucę :-)
Na portalowej wojnie jestem więc pewnie takim strzałem, jak już dawna zapadła cisza po salwie :-)
Pozdrawiam :-)

Ja myślę o jutrze, które nadejdzie. Myślę bardzo prozaicznie - że chleb się kończy, więc muszę kupić nowy, że trzeba spotkać się z przyjaciółmi, bo tak niewielu ich jeszcze żyje... Nie myślę natomiast o kolejnych dniach. Po co? Przecież pojutrze może mnie już nie być.

i to jest prawda ... pozdrawiam serdecznie ...

Kilka egzystencjalnych pytań, a każdy ma własną odpowiedź, jeśli chce się zmierzyć z tymi tematami. Jasne, ze jutro może nie nadejść, ale jak ktoś dużo dostał od świata, to powinien więcej dziękować, niż prosić o więcej:). Pozdrowionka.

Hej. Widzę, że i w Twoim wierszu pojawiają się egzystencjalne rozterki, podobniie jak i w moim ostatnim:) Podoba mi się w tym wierszu monolog pod lirycznego, po trosze wadzącego się z odbiorcą...Jutro rzeczywiście może nie nadejść, więc te nasze ziemskie rozterki czasami po prostu nie mają sensu, ale chyba lubimy takie tematy, bo roztrząsane są od wieków:). Bardzo mi się podoba Twój wiersz. Pozdrawiam :)

Dobry, refleksyjny wiersz, zamyśla i zatrzymuje
Pozdrawiam serdecznie :)

Czas zawsze przewyższa przestrzeń.
Przestrzeń to życie człowieka- od do. Rodzimy się z dwoma datami- urodzin i śmierci.
Czas to nieskończoność, to życie wieczne. Non omnis moriar.
Człowiek nie wszystek umiera.
A jeśli idzie o miłość- miłość zwycięża wszystko, zwycięża śmierć też.
Strach- tu nie ma miłości.
Miłość to życie i wolność.

Z dużą łatwością myślimy o jutrze, jakby było oczywistością. Może, to dobrze, że właśnie taka myśl "mieszka" w nas, inaczej, być może "umieralibyśmy" każdego dnia.
Pozdrawiam, Moniko:)⭐️

Miłość oparta na strachu, prędzej czy później, upada. Myślę że życie to sztuka wyboru, kiedy mogę być tylko tu i teraz, a kiedy muszę myśleć o jutrze :)
Pozdrawiam serdecznie :)

Wieczność nie trwa wiecznie hmmmm
Powiało grozą Moni

Bardzo poważnie dziś u Ciebie. Lubię się zastanawiać nad istotą rzeczy, ale lubię też myśleć, co zrobię jutro :-)
Z zamyśleniem pozdrawiam :-)

Moona.

super gęsty zapis niepokoju poznawczego.

manifest niepewności.

podważasz stałośc jutra ,
czystosć miłości i autonomię myślenia .

kapitalny wiersz.

filozoficznie bardzo mi bliski.

i błyskotliwie napisany !!!

czytalem z podziwem.

milo pozdrawiam :)

Jutra może nie być, a może być...
Na tej huśtawce niepewności istniejemy. Może dlatego trudno nam znaleźć zasadne odpowiedzi?
Bardzo dobry wiersz!
Serdecznie Cię pozdrawiam, Moono:)

Niestety nie na wszystkie pytania
znajdziemy odpowiedź.
Ślę moc serdeczności:)

Jakby nocny rachunek sumienia - pytasz o życie i miłość na strachu. To „moonochromatyczne” pytania w ciemnym trybie - o źródło, kaliber człowieka, światło i słowa. Liczysz na jutro, które może nie przyjść, więc odpowiedz dziś, bo nawet wieczność bywa tylko chwilą z większą nazwą.
6/5

wieczność trwa chwilami 🧐