Twój wiersz precyzyjnie zatrzymuje chwilę jej amherstowego i wewnętrznego wszechświata. Emily Dickinson i miłość to niesamowite zagadnienie z uwagi na nienormatywność oraz wachlarz potrzeb i przeżyć. To zagadnienie mam zgłębione, dlatego mogę powiedzieć, że przedstawione podejście ujmuje wrażliwością i rozumieniem, co poetka mogła spostrzegać i czuć w chwili, gdy zapisywała wiersz o miłości. Wprowadzająca "krótka przerwa" wydaje się kluczowa, przy czym czuć, że spokój też był intensywny.
Ten wiersz jest trochę inny od dwóch poprzednich, gdyż podmiot liryczny nie wyodrębnia się monologiem wyraźnie skierowanym do bohaterki lirycznej; można więc (z wyjątkiem tytułu) dodatkowo odnieść wrażenie, że podmiotem lirycznym w tej części cyklu staje się... sama Emily, opowiadająca o swojej perspektywie.
Jest to piękne, także biorąc pod uwagę, że Autorem jest mężczyzna. Pozdrawiam serdecznie :)

Emily Dickinson pisała pięknie...Ty piszesz równie pięknie o tym, że ona pisała pięknie...
"przestrzeń zastrzeżona dla bytów subtelnych" - przecudowne!
Pozdrawiam:)

Do takiej skrzyni zawsze warto zaglądać...przyjaźń jest jak skarb...ma dużo większą wartość niż nagroda srebrnego knura...Zajrzałam tu, bo przyciągnął mnie zapach przyjaźni :)
Pozdrawiam Kornelu i życzę udanego weekendu...

Piękny wiersz! I cały cykl.

Zacytuję przy okazji Twojego pięknego cyklu, wiersz Emily pt. "Pręcik, płatek, cierń". (mój ulubiony):

"Pręcik, płatek, cierń
W zwykły letni dzień -
Flaszeczka rosy, jedna, dwie pszczoły -
Wiatru wiew - sus spoza drzew -
I jestem różą!".

Serdecznie Cię pozdrawiam, Kornelu:)

Wiersz nie naśladuje formy poetyckiej, którą posługiwała się Emily Dickinson, jednak ma w sobie sporo z jej wrażliwości., w której anioł i rudzik są jednakowo realne i równie godne opisania.

Bardzo ładny i ciekawy cykl stworzyłeś o Emily.

Piękny, natchniony utwór.
Czyta się ze szczególną przyjemnością.

Pzdr. ciepło

Oblubieńcem Emily było pióro :)
Zawsze dostępne, bliskie, czułe...
Nie wiadomo, czy to świadomy wybór, czy ucieczka.
Nieważne. Ważne, że jej wiersze niosą strawę kulturalną.
Pozdrawiam Kornelu :)

bardzo ładny , przeduchowione spojrzenie, smutno radosne spełnione niespełnienie. Hej

Zdaje się, że człowiekowi niewiele potrzeba do uniesień ponad ziemię. Bliskość natury, jej dźwięki, kolory, ruchy, to wszystko potrafi człowieka unieść bardzo wysoko ponad sztuczność wytwarzaną przez człowieka. Niewiele też potrzeba, by otrzymać inspirację dla wiersza. To wszystko daje natura i jej czyste piękno. Natomiast trzeba być rzeczywiście wrażliwym, żeby dostrzegać te pozornie maleńkie piękności.

Pozdrawiam Cię. Hej ho! 😊🙋🏻‍♂️

...zamykanie uczuć pod kluczem, nie zawsze daje zamierzony efek

dobry, przemyślany , zatrzymujący
Stefi:))

Ciekawy pastisz-czułość: miłość jako drobna przerwa w powietrzu – między aniołem a rudzikiem.
Najważniejsze jest tu „schowanie” tęsknoty do skrzyni wierszy – jakby uczucie miało cierpliwie dojrzewać w strefie subtelnych bytów, aż spojrzenie na różę znów je uruchomi.
6/5