Bardzo dziękuję.
Pozdrawiam.

Dzięki serdeczne ;-)
Pozdrawiam.

Dziękuję, Waldku i pozdrawiam ;-)

Bardzo dziękuję i pozdrawiam ;-)

Bardzo dziękuję i pozdrawiam.

'pięty' to jedno właśnie z takich pstrokatych słówek, znaczenie których 'rozpływa' się w ustach
jeśli do takiej czekoladki pasuje równocześnie zaraz w kilku odp przysmakach to już pojawia się skocznia normalności: obolała cząstka rzeczywistości obraca się w mitologię (pięta Achillesa)

Bardzo Ci dziękuję, Romku za czytanie i komentarz. Lubię Twoje „wydaje mi się” – bo ono już samo w sobie otwiera przestrzeń, zamiast ją zamykać. Z tą nitką rzeczywiście jest coś przewrotnego: cienka, niepozorna, a jednak potrafi przeprowadzić przez bardzo gęste miejsca. Czasem nawet mnie samego zaskakuje, dokąd prowadzi.
Masz rację, tytuł miał być trochę uchylony, nie domknięty. Ta „zabawa”, o której piszesz, być może zaczyna się dopiero wtedy, kiedy tekst przestaje należeć do autora. I wcale nie mam potrzeby kontrolować jej kierunku. Jeśli czytasz go na wiele sposobów, to znaczy, że żyje.
A to „poleżeć obok” bardzo mnie porusza. Bo może właśnie o to chodzi, nie zawsze o marsz, nie zawsze o tempo, tylko o zgodę, by pobyć z kimś w bezruchu. Nawet jeśli wróci się z pracy i pięty bolą. Szczególnie wtedy.
Pozdrawiam.

Trudno się z Tobą nie zgodzić, sen jest darem życia...
Dziękuję i pozdrawiam.

Dokładnie... Bardzo dziękuję ;-)
Pozdrawiam serdecznie.

Cieszę się bardzo... Dziękuję i pozdrawiam ;-)

Dziękuję serdecznie i pozdrawiam ;-)

Bardzo dziękuję i pozdrawiam serdecznie ;-)

Dziękuję i pozdrawiam ;-)

Tak bywa... Dzięki bardzo ;-)

*Chciałem

Bardzo dziękuję za Twój miły komentarz
Masz rację — ta chwila „po”, kiedy obowiązki nagle cichną, wcale nie zawsze przynosi ulgę. Czasem zamiast niej pojawia się właśnie ta trudna do nazwania pustka. Chciałam uchwycić ten moment przejścia — z biegu i powinności w ciszę, która potrafi być równie ciężka jak zmęczenie.
Ogromnie się cieszę, że takie wierszowanie do Ciebie trafia i że oddajesz swój głos. Dziękuję, Sabino i pozdrawiam serdecznie.

Dziękuję za miły komentarz i podobanie wiersza... Sen zawsze wydawał mi się przestrzenią, w której rzeczywistość mięknie i pozwala powiedzieć więcej – może dlatego właśnie tak to ująłem.
Pozdrawiam