To trochę tak, jakbym źródło natchnień oglądał przez szybę

w odpowiedziach na byt - znów wgłąb pragnę pozostać przez chwilę

właśnie z Nią w myślach, by ten czas bez Nas przetrwać

mam nie od dziś każdy Jej ślad we łzach szczęścia



Choć gdy Cię nie ma obok, chowam się do Naszego wnętrza

po dziś dzień mieszkasz wgłąb od nowa - wielkość ścian przez to szersza

w Symbiozie duszy i serca, wspólnie pragniemy zjednać

wir wspomnień wśród chwil gdy jest Nam cudnie - znajdziemy się tam



Dlatego jest łatwiej zwyciężać Nam z tęsknotą na co dzień

patrzę w ocean Jej chwil szczęścia, a wewnątrz wciąż na głodzie;

To jak korzeń miłości w Nas wrósł, tworzy podczas wspomnień

obraz w sobie bliskości naprzód - to symbioza wgłąb jest!



Ja jestem w Niej, a Ona we mnie - więc nic Nam nie grozi

karmię się w Jej ramionach dzień w dzień, przez szkic Naszej drogi;

Czerpię z Jej oddechu zamiast cierpieć wewnątrz bez tchu przez dnie

gdzie w ciemne noce znów jasna przestrzeń jest poprzez rój we śnie



Skutecznie motyle co noc uprzyjemniają w brzuchu Nasz sen

już we mnie mocy jest sporo - wśród chwil z mieszanką uczuć, natchnień

upust pragnień zażywać we śnie, gdy można zebrać do cna

wprzód z ust najpierw dany Nam tlen - więc symbioza nie ma końca...💞